Articles by "ΒΙΒΛΙΑ-ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΙΒΛΙΑ-ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός
Codex Seraphinianus: Το βιβλίο που δεν κατάφερε κανείς να διαβάσει και να αποκρυπτογραφήσει - Ταξίδι στο Ανεξήγητο

 Αποτελείται από 360 σελίδες και βασίζεται σε ένα φανταστικό κόσμο με άκρως σουρεαλιστικές και αφηρημένες εικονογραφήσεις. Για παράδειγμα από ένα αγαπημένο ζευγάρι προκύπτει ένας αλιγάτορας ενώ σε μια άλλη σελίδα τα ώριμα φρούτα στάζουν αίμα.

Το μυθιστόρημα ονομάζεται Codex Seraphinianus (Σεραφινιανός κώδικας), και πρόκειται για μια εικονογραφημένη εγκυκλοπαίδεια ενός μυστικού και ακόμη ανεξερεύνητου κόσμου. Το βιβλίο αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα αίνιγμα για τους γλωσσολόγους, οι οποίοι δεν είναι σε θέση να προσδιορίσουν το νόημα του αλφαβήτου που χρησιμοποιήθηκε γι αυτό το απόκοσμο παραμύθι.
 
Codex Seraphinianus: Το βιβλίο που δεν κατάφερε κανείς να διαβάσει και να αποκρυπτογραφήσει - Ταξίδι στο Ανεξήγητο
 
Πίσω από αυτό το αλλόκοτο βιβλίο βρίσκεται ο Luigi Serafini, ένας Ιταλός καλλιτέχνης και σχεδιαστής που το εξέδωσε το 1981. Χρειάστηκαν περίπου 30 μήνες για να αρχίσει και να ολοκληρώσει την κωδικοποιημένη γλώσσα την οποία χρησιμοποιεί στο βιβλίο.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά με τη σύνταξη που χρησιμοποιείται στο βιβλίο, απάντησε λέγοντας ότι πολλά από αυτά ήταν το αποτέλεσμα της «αυτόματης γραφής», και πως ήθελε να αναδημιουργήσει το συναίσθημα που βιώνουν τα παιδιά, τα οποία δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν και ωστόσο κατανοούν με το δικό τους μοναδικό τρόπο. 
 
Codex Seraphinianus: Το βιβλίο που δεν κατάφερε κανείς να διαβάσει και να αποκρυπτογραφήσει - Ταξίδι στο Ανεξήγητο
 
Είναι ενδεικτική η υποδοχή του βιβλίου από εγνωσμένης αξίας συγγραφείς, όπως ο Ίταλο Καλβίνο που έγραψε εγκωμιαστικά σχόλια για τον Serafini.
 
Ο Κώδικας είναι μια εγκυκλοπαίδεια σε χειρόγραφο με άφθονες ζωγραφιές στο χέρι, χρωματιστά μολύβια για παράξενη και φανταστική χλωρίδα, πανίδα, ανατομίες, μόδα και τρόφιμα. Έχει συγκριθεί με το ακόμη ακρυπτογράφητο χειρόγραφο Βόινιτς, την ιστορία «Tlön, Uqbar, Orbis Tertius» του Jorge Luis Borges, και το έργο τέχνης του MC Escher και του Hieronymus Bosch.

Οι εικονογραφήσεις είναι συχνά σουρεαλιστικές παρωδίες πραγμάτων στον πραγματικό κόσμο, όπως ένα φρούτο που αιμορραγεί, ένα φυτό που μεγαλώνει περίπου σε σχήμα καρέκλας και στη συνέχεια γίνεται ένα ζευγάρι που μεταμορφώθηκε σε αλιγάτορα. 
 
Άλλες απεικονίζουν περίεργες, φαινομενικά ανούσιες μηχανές, συχνά με λεπτές εμφανίσεις και δεμένες με μικροσκοπικά νήματα. Ορισμένες εικόνες είναι αναγνωρίσιμες ως χάρτες ή ανθρώπινα πρόσωπα, ενώ άλλα (ειδικά στο κεφάλαιο "φυσική") είναι ως επί το πλείστον ή εντελώς αφηρημένα. Σχεδόν όλες οι εικόνες είναι έντονα χρωματισμένες και εξαιρετικά λεπτομερείς. 
 

Σύστημα Γραφής

Το ψευδές σύστημα γραφής εμφανίζεται με βάση τα δυτικά συστήματα γραφής, με γραφή από αριστερά προς τα δεξιά σε γραμμές και αλφάβητο με κεφαλαία και πεζά γράμματα, μερικά από τα οποία διπλασιάζονται ως αριθμοί. Ορισμένα γράμματα εμφανίζονται μόνο στην αρχή ή στο τέλος των λέξεων, παρόμοια με τα σημιτικά συστήματα γραφής. Τα καμπυλόγραμμα γράμματα μοιάζουν με σχοινί ή νήματα, με βρόχους και ακόμη και κόμπους, και θυμίζουν κάπως τον σιναλαϊκό κώδικα.

Σε ομιλία του στην Εταιρεία Βιβλιοφίλων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης στις 11 Μαΐου 2009, ο Σεραφίνι δήλωσε ότι δεν υπάρχει νόημα πίσω από τον κώδικα του, και ότι η εμπειρία του στο γράψιμο ήταν παρόμοια με την αυτόματη γραφή, καθώς αυτό που ήθελε να μεταφέρει στο αλφάβητό του ήταν η αίσθηση να νιώθουν τα παιδιά τα βιβλία που δεν μπορούν ακόμη να καταλάβουν, αν και βλέπουν ότι η γραφή έχει νόημα για τους ενήλικες. 
 
Ωστόσο, το σύστημα αρίθμησης σελίδων του βιβλίου αποκωδικοποιήθηκε από τον Άλαν Γουέτσλερ και τον Βούλγαρο γλωσσολόγο Ιβάν Ντερχάνσκι.



Είναι πλέον δύσκολο να βρει κάποιος αντίγραφο του βιβλίου, ωστόσο διατίθεται ολόκληρο σε μορφή PDF.
 
 
 
 
 
 
 
 Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: wikipedia | aneksigita-fainomena
Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός

 Πικάτριξ: Το αρχαίο χειρόγραφο που μαθαίνει πως να αντλείς ενέργεια από το Σύμπαν

Πικάτριξ ονομάζεται αυτό το μυστήριο και αρχαίο χειρόγραφο βιβλίο που γράφτηκε το μεσαίωνα, το δέκατο αιώνα, στην Ανδαλουσία της Ισπανίας και ονομάστηκε αλλιώς ΧΑΓΙΑΤ ΑΛ ΧΑΚΙΜ.

Είναι ένα βιβλίο που συγκεντρώνει όλη την Αραβική σοφία, μια σοφία βγαλμένη από τα βάθη των αιώνων. 

Είναι μια εγκυκλοπαιδική εργασία, πολύ μεγαλύτερη από όλα τα υπόλοιπα μεσαιωνικά γρημόρια και βιβλία αστρολογικής μαγείας. Μεταφράστηκε στη λατινική γλώσσα το 1256 από τον Καστιλιάνο βασιλιά Αλφόνσο το Σοφό, και πήρε το λατινικό όνομα ΠΙΚΑΤΡΙΞ.

Αυτό το βιβλίο είναι ένα περίεργο κράμα της υψηλότερης φιλοσοφίας και των χονδροειδέστερων υλικών, ένα κράμα ερμηνείας της φύσης του Ενός και μοναδικού Θεού και μιας σύνθεσης από σωματικά υλικά που χρησιμοποιούνταν σε μαγικές τελετουργίες.

Το Πικάτριξ παρέχει πληροφορίες για την εσωτερική φύση των πλανητών και των απλανών αστέρων σε σχέση με την αστρολογική μαγεία.

Γνωρίζουμε ότι πέντε αιώνες και περισσότερο μετά από τη συγγραφή του, το βιβλίο αυτό αποτέλεσε την πηγή γνώσεων και έμπνευσης για τον περίφημο Νοστράδαμο, το μεγαλύτερο οραματιστή, γιατρό και αστρολόγο, που οι αμφιλεγόμενες προφητείες του ακόμα αποτελούν αντικείμενο για έρευνα.

Ένα από τα περιεχόμενα του αινιγματικού αυτού βιβλίου είναι πως διδάσκει στον αναγνώστη το πως να αντλεί την ενέργεια που υπάρχει στο σύμπαν και στη Δημιουργία και να την χρησιμοποιεί προς όφελός του. 

Το μυστήριο της υπόθεσης είναι πως χρησιμοποιούνται οπιούχα και ψυχοτροπικά φάρμακα που σε συνδυασμό με τη χρήση της νουμερολογίας και άλλων αρχών της αστρολογικής μαγείας ο αναγνώστης μπορεί να μεταφερθεί σε μία εναλλακτική κατάσταση της πραγματικότητας, ακόμα και να επιτύχει την αστρική προβολή.

Πικάτριξ: Το αρχαίο χειρόγραφο που μαθαίνει πως να αντλείς ενέργεια από το Σύμπαν

Το βιβλίο αναφέρει μέσα από τις σελίδες του τεχνικές και ξόρκια μέσα από τις οποίες μπορείς να ελέγχεις τα ζώα αλλά και δυνάμεις που ο κοινός άνθρωπος δε μπορεί να αντιληφθεί. Αναφέρει τρόπους με τους οποίους μπορείς να έρθεις σε επαφή με τις δυνάμεις της φύσης αλλά και πως να ελέγξεις τον καιρό.

Τέλος το σεληνιακό ημερολόγιο που υπάρχει στο βιβλίο αναλύει έντονα τις τάσεις της συμπεριφοράς των ανθρώπων κάτι που συνδέεται σχεδόν άμεσα με τη σημερινή αστρολογία και τα ζώδια.

Είναι ένα βιβλίο που αποτελούσε τον οδηγό πολλών αλχημιστών του μεσαίωνα!Άνθρωποι αλλά και ολόκληρες πόλεις ζούσαν με τις αρχές αυτού του χειρογράφου! Από τη φύση του μυστήριο, αινιγματικό αλλά ίσως και επικίνδυνο θα μπορούσαμε να πούμε..Είναι όμως ένα υπαρκτό γρημόριο που μέχρι και σήμερα αποτελεί αντικείμενο μελέτης από πολλούς. Όπως πάντα τα συμπεράσματα δικά σας…



Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: My Mind
Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός

  Τα απόκρυφα μυθιστορήματα του 19ου αιώνα και η ελληνική περίπτωση


Μελετώντας τον όρο “Απόκρυφα Μυθιστορήματα”

Ο όρος “απόκρυφα μυθιστορήματα” αντικατοπτρίζει τον αγγλικό “mysteries novel” (μυθιστόρημα μυστηρίων) και τον γαλλικό “roman populaire” (λαϊκό μυθιστόρημα) και επιχειρεί να περιγράψει μια σειρά από πεζογραφικά κείμενα του 19ου αιώνα που ως ένα βαθμό αποτελούν προδρομική μορφή της αστυνομικής λογοτεχνίας, και αναφέρονται κυρίως στην εξαθλίωση και περιθωριοποίηση των λαϊκών μαζών των μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων, εκφράζοντας παράλληλα έναν αριστερόστροφο κοινωνικό προβληματισμό.

Ο όρος απόκρυφα έχει φυσικά θρησκευτική προέλευση και συνδέεται με τα εκκλησιαστικά κείμενα που αποκλείστηκαν από τον ευαγγελικό κανόνα. Έτσι, κατά αντιστοιχία των εννοιών του φωτός της αποκάλυψης και του σκοταδιού της άγνοιας, στα συγκεκριμένα μυθιστορήματα αποκαλύπτονται τα μελανά σημεία που ως τότε οι κυρίαρχες αστικές τάξεις αγνοούσαν ή επέλεγαν να αγνοούν.

Εναλλακτικά, κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιηθεί και οι όροι “λαϊκό μυθιστόρημα”, “παραλογοτεχνία”, “κοινωνικό μυθιστόρημα” και “αστική ηθογραφία” για να περιγράψουν το σύνολο αυτών των κειμένων. 

Από θεματολογική άποψη, τα απόκρυφα μυθιστορήματα περιλαμβάνουν μια αρκετά μεγάλη γκάμα υποθέσεων και χαρακτήρων, από εγκληματικές μυστικές εταιρείες ευκατάστατων αστών μέχρι προλεταρίους που οδηγούνται στην παραβατικότητα και από ληστείες και δολοφονίες μέχρι την εκμετάλλευση γυναικών και παιδιών.


Έργα και χαρακτηριστικά

les mysteres Londres

Σημαντικά έργα του είδους, που κατά κανόνα δημοσιεύτηκαν αρχικά σε εφημερίδες σε συνέχειες, θεωρούνται τα Memoirs (1828) και Les vrais mystères de Paris (1844) του πατέρα της σύγχρονης εγκληματολογίας και πρώτου ιδιωτικού ντετέκτιβ Eugène François Vidocq (1775-1857), Les mystères de Paris (1842-43) του Marie-Joseph “Eugène” Sue (1804-1857), Les mystères de Londres (1843-44) του πρωτοπόρου του σύγχρονου crime fiction Paul Féval (1816-1887), Les Mystères de l ‘Inquisition et autres sociétés secretes d’Espagne (1845) της Victor de Féréal (πραγμ. όνομα Victorine Germillan, 1810;- ;), The Mysteries of London (1844-45) και The Mysteries of the Court of London (1845-48) του George W. M. Reynolds (1814-1879), Les Mohicans de Paris (1854-1859) και Mémoires d’un médecin του Alexandre Dumas του πρεσβύτερου (1802-1870) και I misteri di Napoli (1869-70) του Francesco Mastriani (1819-1891). Επιπλέον, πολλοί επισημαίνουν τη γειτνίαση αυτών των κειμένων με κλασσικά κοινωνικά μυθιστορήματα της ίδιας περιόδου, όπως τα Notre-Dame de Paris. 1482 (1831) και Les Misérables (1862) του Victor-Marie Hugo (1802-1885) και τα Oliver Twist (1837-39) και Bleak House (1852-53) του Charles Dickens (1812-1870).

Τα απόκρυφα μυθιστορήματα αντλούν αρκετά στοιχεία από τη γοτθική μυθοπλασία, όπως τον ατμοσφαιρικό τρόμο, τους δαιμονικούς αντιήρωες, τις δολοπλοκίες και τις ερωτικές ίντριγκες. Στο απόκρυφο μυθιστόρημα, το δαιδαλώδες αστικό κέντρο αντικαθιστά το μυστηριώδες κάστρο των γοτθικών μυθιστορημάτων, καθώς και τον ωκεανό και τη ζούγκλα των ναυτικών και των εξωτικών περιπετειών. 

Επίσης, κληρονομούν το ενδιαφέρον για τις ζωές των εγκληματιών από εκείνο το είδος μυθιστορήματος που ονομάστηκε Newgate novels ή Old Bailey novels και εκδόθηκαν στη Mεγάλη Βρετανία το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, όπως το Jack Sheppard (1839-1840) του William Harrison Ainsworth (1805-1882). Tέλος, είναι επηρεασμένα και από τον τολμηρό χαρακτήρα, ως προς την αντιμετώπιση του ερωτισμού και της βίας, του λεγόμενου sensation novel, ενός είδους που άκμασε στη Mεγάλη Βρετανία κατά τις δεκαετίες 1860 και 1870 και συνδύαζε μελοδραματικά και γοτθικά στοιχεία, όπως το The Woman in White (1859) του William Wilkie Collins (1824-1889).

Reynolds Miscellany

Η επιτυχία αυτών των μυθιστορημάτων οφείλεται εν πολλοίς στη γοητεία που ασκούσε στο λαϊκό αναγνωστικό κοινό της εποχής ο υπόκοσμος και γενικά η σκοτεινή πλευρά της ζωής στα αστικά κέντρα· γοητεία εφάμιλλη με την έλξη που δημιουργούσαν οι “εξωτικές” μυθοπλασίες για τους αυτόχθονες εξωδυτικούς λαούς. Έτσι, οι αναγνώστες της εποχής διαπίστωναν, συχνά με έκπληξη, την ύπαρξη ενός άλλου τύπου “αγρίων” που βρίσκονταν ακριβώς δίπλα τους. 

Παράλληλα, ωστόσο, με αυτή την έλξη των αστικών τάξεων για το περιθώριο συνυπάρχει και ο φόβος μιας εξέγερσης των κατώτερων τάξεων εναντίον τους, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να χαρακτηρίζονται ως επικίνδυνες. Σε αυτό το πλαίσιο, από ιδεολογική άποψη, τα απόκρυφα μυθιστορήματα λειτουργούσαν εν μέρει σαν ένας μοχλός πίεσης προς τις πολιτικές και οικονομικές ηγεσίες για να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης των πλέον εξαθλιωμένων πληθυσμών και να αποτρέψουν την ριζοσπαστικοποίησή τους, υποστηρίζοντας έτσι μια σοσιαλιστική, πατερναλιστική στάση.

Στο The Mysteries of London του George W. M. Reynolds, το πιο ευπώλητο βιβλίο της βικτοριανής περιόδου, κυριαρχεί η φιγούρα ενός νεαρού που γνωρίζει την κοινωνική απαξίωση των υποκριτών συγχωριανών του για την ενασχόληση του πατέρα του με το λαθρεμπόριο και, λόγω ανέχειας, αναγκάζεται να γίνει τυμβωρύχος και να πουλάει πτώματα προς εξέταση σε γιατρούς. Στη συνέχεια επιτίθεται σε έναν βαρονέτο που του συμπεριφέρεται βάναυσα, συλλαμβάνεται, φυλακίζεται και το αίσθημα της αδικίας τον μετατρέπει σταδιακά σε serial killer. 

  Ήρθε εκείνη η μέρα. Με άφησαν έρμαιο, όπως πριν, χωρίς μια δεκάρα και μια φέτα ψωμί… Πώς θα μπορούσα να παραμείνω τίμιος, ακόμα κι αν το ήθελα ακόμα, όταν δεν μπορούσα να βρω δουλειά και ήμουν απένταρος, χωρίς φαί και χωρίς σπίτι; Ο νομοθέτης δεν τα σκέφτεται όλα αυτά. Φαίνεται πως όλο κι όλο το καθήκον του συνίσταται στο να τιμωρεί τους ανθρώπους για εγκλήματα και δεν ονειρεύεται να υιοθετήσει μέτρα που θα τους αποτρέψουν απ’ το να τα διαπράξουν. Αλλά τώρα δεν σκέφτομαι πια την τιμιότητα: βγήκα απ’ τη φυλακή σαν ένας επιβεβαιωμένος κακούργος. Χωρίς χρήματα, χωρίς συνείδηση, χωρίς φόβο, χωρίς ελπίδα, χωρίς αγάπη, χωρίς φιλία, χωρίς συμπάθεια, χωρίς κανένα ευγενικό συναίσθημα. Η ψυχή μου είχε στραφεί στο σκοτάδι της κόλασης!

    … Δεν πέρασαν πολλές ώρες αφότου έβαλα φωτιά στον μεγαλύτερο οχυρώνα του κτήματος του βαρονέτου. Περίμενα στη γειτονιά χαζεύοντας ευχαριστημένος την πυρκαγιά. Η ζημιά ήταν τεράστια.

    … Και οι ανώτερες τάξεις αναρωτιούνται γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί εμπρησμοί. Εμένα η μόνη μου έκπληξη είναι πως υπάρχουν τόσοι λίγοι! Ω! Το σπίρτο του εωσφόρου είναι ένα φοβερό όπλο στα χέρια του ανθρώπου τον οποίο οι νόμοι, η αριστοκρατία και η σημερινή κατάσταση της κοινωνίας έχουν βυθίσει στο τέλμα.

George W. M. Reynolds


Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί το ιστορικό μυθιστόρημα Les Mystères de l’Inquisition et autres sociétés secretes d’Espagne (1845) της Victor de Féréal που διαδραματίζεται στην Ισπανία του 16ου αιώνα και καταγγέλλει τη διαφθορά και τον φανατισμό της Ιεράς Εξέτασης, εμπεριέχοντας ταυτόχρονα μερικές σκηνές ακραίου, για την εποχή, σωματικού τρόμου.   

Η εκτέλεσις έμελλε ν’ αρχίση. Επί του πήγματος υπήρχε μέγας σταυρός, όγκος σιδηρούς, όλμος και πέλεκυς. Ο δήμιος έλαβε και έθηκεν επί του όλμου την δεξιάν της Παυλίνας χείρα και ηθέλησε να δέση αυτήν επί του ξύλου. «Τούτο είναι ανωφελές, είπεν η Παυλίνα, πάταξον». Ο δήμιος ύψωσεν τον πέλεκυν, η Παυλίνα ηκολούθει δια των οφθαλμών όλας αυτού τας κινήσεις. Αλλά και της διανοίας ταχύτερος ο πέλεκυς επανέπεσε συρίζων… και η λευκή και ωχρά εκείνη χειρ ανεπήδησεν επί του κορμού, βεβρεγμένη υπό του αίματος όπερ έρρεεν επί εκ της κεκκομένης αρτηρίας. Κραυγή φρίκης ηγέρθη εκ του πλήθους. Μόνη η Παουλίνα ουδέν είπεν. Αλλά το πρόσωπον αυτής εγένετο ωχρότερον και ελαφρός νευρικός τρόμος κατέλαβεν αυτήν.

    … Το πλήθος, άλαλον και κατηφές παρίστατο φρικίων εις το κλαυστό εκείνο δράμα. Και τοι δε τα μέλη της Παυλίνας δεδεμένα όντα επί του σταυρού εκείνου της αγωνίας ήσπαιρον εν σπασμοίς φρικαλέοις, και οι οδόντες αυτής συνεκρούοντο ωσπερεί δρυμύ ησθάνετο ψύχος. Ως δε εκ της απαύστου εκείνης εκροής του αίματος έτι μάλλον εξησθένει. Τρία όμοια προς το πρώτον κτυπήματα του ροπάλου κατασυνέτριψαν άρδην το τόσον ωραίον εκείνο σώμα το πλασθέν δια πάσας τας ηδυπαθείας της ζωής, και καθ’ έκαστων τούτων οι στεναγμοί της Παυλίνας απέβαινον μάλλον υπόκωφοι και μάλλον δυσδιάκριτοι. Εις το τελευταίον δε κτύπημα οι στεναγμοί μόλις εγένοντο επαισθητοί… Οι οφθαλμοί του θύματος αμαυροί ήδη και ημινεωγμένοι εκλείσθησαν, αι μακραί μελαναί βλεφαρίδες έπεσαν επί των παρειών ως ελαφρά σκιά, το μέτωπον ωχρίασε και έλαβε χροιάν κιτρινωπού ελεφαντινού… τα χείλη περιεστάλησαν επί των εκλευκών οδόντων ως εις τελευταίον μειδίαμα, και ελαφρός σπασμός ανήγειρε δια τελευταίαν φοράν το στήθος της Παυλίνας… Έπειτα δε τα πάντα κατέπαυσαν…

    Μετάφραση Άγγελος Νικολαΐδης



H ελληνική περίπτωση

H ανταπόκριση της ελληνικής λογοτεχνίας στην απόκρυφη μυθιστοριογραφία ήταν άμεση, καθώς το 1845 δημοσιεύονται δύο μεταφράσεις του Les mystères de Paris του Sue (“Απόκρυφα Παρισίων”) και ακολουθούν αρκετές μεταφράσεις άλλων έργων τα επόμενα χρόνια. Οι μεταφραστές αμύνονται απέναντι στις κατηγορίες για υπερβολική τολμηρότητα και αμοραλισμό υποστηρίζοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα αυτών των μυθιστορημάτων. Το ίδιο έτος εκδίδονται και τα πρώτα ελληνικά μυθιστορήματα του είδους, Αθηνών Απόκρυφα του Γεώργιου Ασπρίδη (;-;) και Ο πατροκατάρατος του Μαρίνου Παπαδόπουλου Βρετού (1828 – 1871). 

Απόκρυφα μυθιστορήματα - Απόκρυφα Παρισίων
Ακολουθούν πολλά άλλα, όπως τα Ο Διάβολος εν Τουρκία, ήτοι Σκηναί εν Κωνσταντινουπόλει (1849) του Στέφανου Ξένου (1821-1894), Απόκρυφα Σύρου (1866) του Δημοσθένη Ν. Λυμπερίου (;-;), Απόκρυφα Κωνσταντινουπόλεως (1866) του Χριστόφορου Σαμαρτσίδη (1843-1900), Aπόκρυφα του Καΐρου (1875) της θεωρούμενης ως πρώτης Ελληνίδας γυναίκας μυθιστοριογράφου Μαρίας Π. Μηχανίδου (1855;-;), Κοινωνικές εικόνες – Οι κακούργοι (1889) του Ιωάννη Ζερβού (1875;-1943;), Οι άθλιοι των Αθηνών (1895) του Ιωάννη Κονδυλάκη (1861−1920) και Το ακέφαλον πτώμα: Σύγχρονος αθηναϊκή μυθιστορία εκ των καθ’ ημάς εγκληματικών χρονικών (1895) του Λέοντος Γεράρδη (;-;).

Η άμεση επιρροή που ασκούν τα ξένα πρότυπα στα ελληνικά μυθιστορήματα δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στον τότε ελλαδικό χώρο καθώς και στις ελληνικές παροικίες της Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης, της Αλεξάνδρειας και του Καΐρου ήταν τελείως διαφορετικές από τις αντίστοιχες των μεγαλύτερων και πολύ πιο βιομηχανικά ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών πόλεων. Ωστόσο, σε γενικές γραμμές, οι οικονομικές και ηθικές παραβάσεις των ισχυρών, το άδικο δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης μεγάλου τμήματος του πληθυσμού και η στροφή μερίδας αυτού στην παρανομία αποτελούν σίγουρα κοινά φαινόμενα.

Ως προς το περιεχόμενο, τα ελληνικά απόκρυφα μυθιστορήματα περιέχουν πολλά στοιχεία διδακτισμού και μελοδραματισμού πριμοδοτώντας συχνά τη φιλανθρωπική τάση των ευκατάστατων, την ηθική αυτοσυγκράτηση των ασθενέστερων και μια πίστη στη δυνατότητα διόρθωσης των κακώς κειμένων χωρίς την ανάγκη πρόκλησης μιας επανάστασης. Η συχνά νατουραλιστική παρουσίαση της σκληρής πραγματικότητας των φτωχότερων στρωμάτων, που δικαιολογεί το ενίοτε τολμηρό περιεχόμενο, τονίζεται από τη συχνή αναφορά αναγνωρίσιμων χώρων, προσώπων και γεγονότων, τη χρήση αργκό εκφράσεων του υποκόσμου και την περιγραφή βίαιων σκηνών που εμπνέονται από αντίστοιχες δημοσιογραφικές πηγές, όπως στο μυθιστόρημα Οι κακούργοι του Ι. Σ. Ζερβού:

    Ιδού τι προ των οφθαλμών αυτών παρουσιάζετο: Σώμα εν μέσω του δωματίου, αιματόφυρτον, με διερρηγμένον το κρανίον έκειτο εξηπλωμένον. Ήτο η Αθηνά, το μέτωπον εσχισμένον έχουσα, την κόμην κατάστικτον εξ αίματος και επι του τάπητος εσπαρμένην, τους βραχίονας τεταμένους, ημίγυμνος, και στόνους ασθενείς εκπέμπουσα υστάτης αγωνίας. Παρ’ αυτήν εκεί που ερριμμένον αιματόστικτον κηροπήγιον. Ολίγον απωτέρω τούτων, ακίνητος ως απολιθωθείς, τον πώγωνα επί των γονάτων στηρίζων, θηριώδες και εξαγριωμένον έχων το βλέμμα, την κόμην ανορθωμένην και την κεφαλήν δια των χειρών περισφίγγων, ευρίσκετο άνθρωπος τις. 

Δεν λείπει όμως και ο ωμός παρεκβατικός ερωτισμός, όπως στα Απόκρυφα της Αιγύπτου (1894), επίσης του Ζερβού:

Όταν είδεν ότι ο Πέτρος την επλησίασε πολύ, αυτή δια να τελειώνη γρήγορα ύψωσε τον ένα πόδα και τον επέθεσε επί του ποδός του Πέτρου. Έπειτα ανεσήκωσε πάρα πολύ τα φορέματά της τόσον ώστε να διαφαίνονται τα άκρα ενός λερωμένου ευρύχωρου εσωβράκου και κτυπώσα την παχείαν της κνήμην, την περιτυλιγμένην εις περικνημίδα ανθοποίκιλτον, έλεγεν συνεχώς προς τον Πέτρον: «Κουάγιες ε; Κουάγιες γκιτίρ», με ύφος κρεωπόλου επιδεικνύοντος εις πελάτην του παχύν βοδινόν μηρόν. Αντίκρυ η Ελένη, η σύντροφος του Πετριτή, δεν υπέφερε να την βλέπη. Την εξερέθιζε τάχα η τόση κτηνωδία, αυτήν την οποία η πόρνη τόσα έτη εγνώριζε και μετεχειρίσθη όλας τα ασέμνους στάσεις και τα κτηνώδη κινήματα, παραχωρούσα την σάρκα της εις τον εφήμερον εραστή δια να εκτελέση επ’ αυτής όλας τα ζωώδεις ορέξεις του;

 
Η απειλητική όψη των μεγάλων πόλεων και ιδιαίτερα τις νυχτερινές ώρες, όταν και συνήθως λαμβάνουν χώρα οι παράνομες δραστηριότητες, είναι ένα κυρίαρχο θεματικό μοτίβο. Τα καταγώγια, οι τεκέδες, τα κακόφημα καφενεία και ξενοδοχεία και τα πορνεία είναι τα μέρη όπου συναντιούνται οι εκπρόσωποι του υποκόσμου. Οι παραθαλάσσιες πόλεις, σαν τη Κωνσταντινούπολη, την Αλεξάνδρεια και τον Πειραιά, διαθέτουν περισσότερα σημεία που προσφέρονται για τέτοιου είδους συναθροίσεις, όπως μαρτυρεί ο συγγραφέας του διηγήματος Οι μυστηριώδεις νυκτοκλέπται (1871) Μηνάς Δ. Χαμουδόπουλος (1843-1908) για την τότε Σμύρνη:

    Η πόλις μας ως επήνειος πόλις και ο πρώτος σταθμός της Ανατολής παρέχει δυστυχώς άσυλον εις πολλούς εγκληματίας εξοριζομένους εξ άλλων πόλεων. Μελιταίοι και Ιταλοί λωποδύται και τοιχωρύχοι αποσταλάζοντες ενταύθα επαυξάνουσι τον αριθμόν των παρ’ ημίν φαυλοβίων και το χείριστον συσχετιζόμενοι μετ’ αυτών εκδιδάσκουσι και τελειοποιούσιν αυτούς εις το έγκλημα.

Ειδικά η Κωνσταντινούπολη, ως πόλη με πολυεθνικό χαρακτήρα και πληθυσμό που προσεγγίζει σε μέγεθος τα μεγάλα ευρωπαϊκά αστικά κέντρα, είναι το προσφορότερο έδαφος για τέτοιου είδους δραστηριότητες, όπως περιγράφει το ημιτελές μυθιστόρημα Επτάλοφος ή Ήθη και έθιμα Κωνσταντινουπόλεως (1855) του ψευδώνυμου Πέτρου Ιωαννίδη του Αγέρωχου (;-;).

    Ένδον οικίσκου τινός κατά την συνοικίαν του Σαρμασαικίου (το πάλαι Σαρματίου), οικίσκου αθλίου μεν κατά το εξωτερικόν, αθλιεστέρου δε κατά το εσωτερικόν, συγκειμένου από έξ δωμάτια μίκριστα, παμπάλαια, και ετοιμόρροπα, κατοικούμενα από έξ οικογενειάρχας, έκαστος των οποίων εάν ηδύνατο να πληρώνη κατά μήνα προς τον οικοδεσπότην το εις παν δωμάτιον συμφωνηθέν ενοίκιον, κατείχε το δικαίωμα του διαμένειν εις την πολύσαθρόν του φωλεάν˙ άλλως, η σύζυγος του ιδιοκτήτου, γυνή φύσεως διεστραμμένης, μετά πρώτην και δευτέραν του ενοικίου απαίτησιν, δεν εβράδυνε να κατασκορπίση εις την οδόν όλην την μικράν του τοιούτου αποσκευήν, αφ’ ου πρότερον εξησφαλίζετο διά της αυθαιρέτου κατασχέσεως πυραύνου τινός χαλκίνου, ή ετέρου τινός άγγους εκ του αυτού μετάλλου, μόνου πολυτιμωτέρου επίπλου της πενεστάτης εκείνης οικογενείας.

Απόκρυφα μυθιστορήματα - Το Ακέφαλον Πτώμα

Ξεχωριστή θέση ανάμεσα σε δολοφόνους, ληστές, λαθρέμπορους, παραχαράκτες και χαρτοπαίκτες έχουν οι άντρες και γυναίκες προαγωγοί, θύματα των οποίων πέφτουν συχνά οι αθώες επαρχιώτισσες που φτάνουν ανυποψίαστες στα μεγάλα αστικά κέντρα και χάνονται στους λαβυρινθώδεις δρόμους τους.

Επίσης, γνώριμα θέματα αποτελούν η πολιτική διαφθορά, η διαπλοκή της αστυνομίας με την οικονομική ελίτ ή και την ηγεσία του υποκόσμου, οι μάγκες και χαμίνια που γίνονταν κλέφτες για να γλιτώσουν από την εργασιακή εκμετάλλευση καθώς και οι καταχρήσεις των ανθρώπων του περιθωρίου.

Ξεχωριστή περίπτωση αποτελούν οι ληστές της υπαίθρου που υιοθετούν μια ακραία μορφή αντίδρασης απέναντι στην κρατική καταπίεση και απεικονίζονται σε μυθιστορήματα όπως Η αιματωμένη λίμνη (1853) του Πάνου Ηλιόπουλου (;-;). Ενώ, μια πρώιμη μορφή αστυνομικής μυθοπλασίας κάνει την εμφάνισή της με τη νουβέλα Το ακέφαλον πτώμα (1895) του Λέοντος Γεράρδη που χρησιμοποιεί τεχνικές του εγκληματολογικού ρεπορτάζ.

Τέλος, επίγονοι των παραπάνω μπορούν να θεωρούν κάποιοι περιθωριακοί συγγραφείς του μεσοπολέμου, όπως ο Νίκος Σαράβας (1904-1930), ο Γιώργος Τσουκαλάς (1903-1975) και ο Αρκάδιος Λευκός (πραγματικό όνομα Κωνσταντίνος Κωστουλάκης,1905-1983). Στο ακραίο και σκοτεινό μυθιστόρημα του τελευταίου Κρίσις… (1934) ένας κοινωνικά αποξενωμένος μικροαστός βιώνει μια οικονομική και υπαρξιακή κρίση που τον οδηγεί στην παραβατικότητα.

    Πέφτω. Δεν κατεβαίνω πια. Κατρακυλώ. Απόψε ρίχτηκα σε ένα κοριτσάκι δώδεκα χρονών! Είχε ένα στηθάκι υπέροχο. Μου καρφώθηκε το μάτι εκεί. Το πήρα από πίσω, απ’ την αγορά, και σα φτάσαμε μέσ’ ένα στενοσόκκακο, χύμηξα και το βούτηξα. Έμπηξε φωνή και τό βαλα στα πόδια. Ε! μασκαρά!… μου φώναξε κάποιος από ένα παράθυρο … Σαν αυτόν που τον ψήνει πυρετός πάνω απ’ τα σαράντα, έχω ζαλιστεί πια, και δεν ξέρω τι κάνω. Μου περνά η ιδέα να σκοτώσω, καμμιά νύχτα, κανέναν και να του πάρω το πορτοφόλι! Λογαριάζω σοβαρά να βγαίνω τις νύχτες σ’ ερημικούς δρόμους και να βουτώ όποια γυναίκα πετύχω μονάχη. ‘Έχει γούστο, λέει, να με πιάσει και καμμιά τρέλλα να τις ξεκοιλιάζω πρώτα, με κανένα μαχαίρι, σαν τον Τζακ τον αντεροβγάλτη! … Αλλοίμονο τι με περιμένει … Αρχίζω να φοβάμαι πια τον εαυτό μου. Πώς έγινε έτσι; Νοιώθω μέσα μου να ‘χει γίνει μια καταστροφή. Σα να πέρασε σίφουνας και να τα γκρέμισε όλα. Δε μπορώ να σκεφτώ. Μ’ έχει πιάσει ένα μίσος για όλους και για όλα. Το μάτι μου μαύρισε για καλά. Δε ζηλεύω πια. Μισώ! Μισώ τον καθένα που περνά και γελά, τον καθένα, που έχει κάτι που στερούμαι! Και πάνω απ’ όλα, η δίψα, η δίψα η φοβερή της σάρκας, να μέ παιδεύει ακατάπαυστα. Το μυαλό μου να βασανίζεται με παραστάσεις οργίων, με εικόνες γεμάτες από σάρκα. ‘Έτσι μπορεί να φτάσει να καταλάβει κανείς και μερικές περιπτώσεις βιασμού, αυτό το βδελυρώτερο έγκλημα! Ναι, ναι, αυτή τη στιγμή, θα … βίαζα γριές καταγινομένες και κοριτσάκια, εφτά χρονώ! Φρίκη! ‘Α! … μα δεμπορώ να βαστάξω πια!…


 

 


Ακολουθήστε το Ταξίδι στο Ανεξήγητο στο Google News

Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: nyctophilia.gr | rdo.upatras.gr | he.duth.gr | store.fairead.net 

| academia.edu | eglima.wordpress.com | blogs.sch.gr | periodikotrypa.files.wordpress.com | gesteofrobinhood.com

Cover image: Γκραβούρα από το Les Mystères de l’Inquisition et autres sociétés secretes d’Espagne (1845)

Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός

 Χειρόγραφα στο Βατικανό: «Το ανθρώπινο ον έχει υπερφυσική δύναμη»

Σήμερα, πολλοί ζουν στο έλεος των πνευματικών δυνάμεων των θρησκειών της μόδας, των κινήσεων της Νέας Εποχής, παραδίδοντας τη δύναμη του δικού τους πεπρωμένου στα χέρια οποιουδήποτε άλλου όντος. 

Ζούμε σε ένα κόσμο γεμάτο δονήσεις και το σώμα μας αποτελείται από αυτές τις δονήσεις ενέργειας που εκπέμπουμε συνεχώς.

Επιστημονικά πειράματα έχουν δείξει ότι το DNA μας αλλάζει με τη συχνότητα που παράγεται από τα συναισθήματα και τα συναισθήματά μας, δηλαδή τις δονήσεις. Αυτό μας δείχνει έναν νέο τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα, έχουμε τη δύναμη να συνδέουμε με όλη τη δημιουργία μέσω του DNA που δημιουργεί μικρά πεδία στρέψης, τα οποία με τη σειρά του δημιουργούν μικρές διαστατικές πύλες που ονομάζονται RingHoles. Από αυτές τις πύλες προέρχεται μια ισχυρή ενέργεια που είναι μέρος μας.

Αυτή η ισχυρή ενέργεια φαίνεται να είναι ένα πυκνό δίκτυο που συνδέει όλη την ύλη, ενώ βασικά επηρεάζουμε αυτό το δίκτυο μέσω των δονήσεων μας. Τα πειράματα έχουν ανακαλύψει ότι οι υψηλότερες συχνότητες ενέργειας είναι αυτές της Αγάπης και ότι έχουν αντίκτυπο στο περιβάλλον, κάνουν τις υλικές αλλαγές που συμβαίνουν στο DNA μας και στο άμεσο περιβάλλον μας. 

Αυτό έχει βαθύ νόημα και έχουμε πολύ περισσότερη δύναμη από ό, τι μπορούμε να φανταστούμε.

Ο Gregg Braden αναφέρεται σε μια τεχνογνωσία που χρησιμοποιείται ευρέως από την αρχαιότητα. Ο συγκεκριμένος επιστήμονας και ερευνητής μιλάει για έναν πολύ απλό τρόπο, παγκοσμίως γνωστό ως "προσευχή".

Αυτή η προσευχή, σωστά εφαρμοσμένη, μας δίνει τη δυνατότητα να αποκτήσουμε εξαιρετικά πράγματα που ξεπερνούν την ανθρώπινη φαντασία. 

Ο Gregg Braden τονίζει ότι σιγά-σιγά αποδεχόμαστε τη δυνατότητα ενός ολοένα και προσιτού ενεργειακού πεδίου και ότι χάρη στο DNA μας είναι δυνατόν να επικοινωνούμε με φωτόνια μέσω αυτού του πεδίου. Το κλειδί για την επίτευξη ενός αποτελέσματος, μεταξύ των πολλών υφιστάμενων δυνατοτήτων, έγκειται στην ικανότητά μας να αισθανόμαστε ότι η επιλογή μας έχει ήδη δημιουργηθεί και συμβαίνει τώρα.

Τα χειρόγραφα του Κουμράν ή της Νεκράς Θάλασσας πάνω σε όλο αυτό έχουν μεγάλη σημασία για την ανθρωπότητα, αλλά είναι ανενεργά και κοιμούνται.

Χειρόγραφα στο Βατικανό αποκαλύπτουν: «Το ανθρώπινο ον έχει υπερφυσική δύναμη»

Βρέθηκε στην Αίγυπτο το 1910, αγοράστηκε, μαζί με άλλα χειρόγραφα, από το JP Morgan το 1911.

Η Εκκλησία και οι δυνάμεις της μπλοκάρουν και διορθώνουν αυτά τα χειρόγραφα, για να υποδουλώσουν και να συνεχίσουν να κυριαρχούν σε ολόκληρο τον κόσμο. Πού είναι τα χειρόγραφα; 

Δεν ξέρουμε, αλλά ας πάμε πιο κοντά στην αλήθεια, γιατί η αλήθεια είναι το μόνο πράγμα που θα μας αφήσει ελεύθερους.




Ταξίδι στο Ανεξήγητο

Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: www.iokh.gr

Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός

 

Πορτογαλικό χειρόγραφο του 1700 περιγράφει μια χαμένη αρχαία Ελληνική πόλη στην Βραζιλία

Το χειρόγραφο 512 είναι ένα έγγραφο 250 ετών που φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Ρίο ντε Τζανέιρο (Biblioteca Nacionaldo Brasil) και είναι ένα από τα πιο διάσημα χειρόγραφα στον κόσμο. Προέρχεται από το 1753 και είναι γραμμένο στα αρχαία πορτογαλικά.

Ο συγγραφέας του χειρογράφου 512 είναι άγνωστος, αλλά το περιεχόμενο είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρον και για δεκαετίες προσέλκυσε την προσοχή διαφόρων ερευνητών, αρχαιολόγων και τυχοδιωκτών για έναν απλό λόγο : περιγράφει την λαχτάρα όλων σχεδόν των ερευνητών - την ξεχασμένη, άγνωστη, εξαφανισμένη πόλη που είχε αναπτύξει υψηλού επιπέδου πολιτισμό και που βρίσκεται κάπου αδιάβατη στην καρδιά του τροπικού δάσους του Αμαζονίου.

Η εκστρατεία σε αυτήν την μυστηριώδη πόλη σκόνταψε το 1753, αφού η ομάδα περιπλανήθηκε για 10 χρόνια στον Αμαζόνιο. Αποτελείτο από 18 άτομα ή bandijerasa (ή τυχοδιώκτες όπως ονομάζονται αυτοί οι άνθρωποι στα πορτογαλικά) και την διοργάνωσαν με σκοπό να βρουν τα θρυλικά ορυχεία ασημιού «Muribekini».

Οι Bandijerasi όπως αναφέρεται στο χειρόγραφο 512, βρήκαν πράγματι κάποια ορυχεία, αλλά το πιο σημαντικό που μας άφησε η εκστρατεία ήταν το σύγγραμμα ενός άγνωστου μέλους τους για την χαμένη πόλη του οποίου η περιγραφή δεν ταιριάζει με ότι γνωρίζουμε για τους ανθρώπους και τις αποικίες της Νότιας Αμερικής.

Εδώ παρουσιάζουμε ένα αντίγραφο της επιστολής στην αγγλική γλώσσα μεταφρασμένο από τα αρχαία πορτογαλικά

Η μετάφραση της επιστολής έχει επεξεργαστεί αρκετές φορές και έχει διαπιστωθεί ότι αυτό το έγγραφο δεν είναι πλαστό, γνωρίζουμε ότι στην πραγματικότητα προέρχεται από το 18ο αιώνα.

Στα σημεία που οι μεταφραστές δεν ήταν σίγουροι για την αρχική λέξη ή μετάφραση τα τοποθέτησαν σε παρένθεση. Εκεί που υπάρχουν παύλες ή τελείες λείπει μέρος του κειμένου λόγω φθοράς του.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : 

Από εκεί, απλωνόταν μπροστά στα μάτια μας στην ανοικτή πεδιάδα (camporaso) μεγαλύτερο θέαμα (demonstracoes) για την όραση μας και τον θαυμασμό μας. Σε μια απόσταση περίπου μια λεύγας (μονάδα μέτρησης αποστάσεων) όπως κρίναμε είδαμε μια μεγάλη πόλη (Povoacaogrande) και εκτιμήσαμε από την έκταση και την θέα της ότι πρέπει να επρόκειτο για μια σημαντική βραζιλιάνικη πόλη. Αμέσως κατεβήκαμε τον δρόμο προς την κοιλάδα, αλλά με μεγάλη επιφυλακτικότητα ..... σε περίπτωση που αν, διατασσόταν εξερεύνηση ...... για το ποιόν των ατόμων που θα συναντούσαμε επειδή ....... είχαμε παρατηρήσει ...... καπνούς (fumines( ? ) που είναι ένα από τα εμφανή σημάδια ή ίχνη κατάληψης ή χρήσης ενός χώρου (Povoacao). «Για δύο μέρες περιμέναμε και αναρωτιόμασταν αν πρέπει να στείλουμε κατασκόπους για να αποτελειώσουν τον σκοπό που λαχταρούσαμε, και όλοι μαζί περιμέναμε μέχρι τα ξημερώματα μέσα με μεγάλη αμφιβολία και σύγχυση και αμηχανία του νου προσπαθώντας να μαντέψουμε αν η πόλη είχε οποιοσδήποτε κατοίκους στο εσωτερικό της. Αλλά έγινε καθαρό σε μας μετά από δύο μέρες δισταγμού ότι δεν υπήρχαν κάτοικοι στην πόλη. Ένας Ινδιάνος από την ομάδα μας των Bandeirantes μας το επιβεβαίωσε διακινδυνεύοντας την ζωή κατασκοπεύοντας για λόγους ασφαλείας. Επέστρεψε καταπλήσσοντας μας και επιβεβαιώνοντας ότι δεν είχε συναντήσει κανένα, ούτε είχεν ανακαλύψει ίχνη πατημάτων ή οποιοδήποτε άτομο. Αυτό μας είχε τόσο συγχύσει που δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι είδαμε κατοικίες ή κτίρια , και έτσι , όλοι σαν κατάσκοποι (exploradoresos) σε μία ομάδα ακολουθήσαμε τα βήματα του Ινδιάνου ..... "" Τώρα είδαμε με τα μάτια μας ότι ήταν αλήθεια και η μεγάλη πόλη ήταν ακατοίκητη. Ως εκ τούτου εμείς όλοι αποφασίσαμε να εισέλθουμε σε αυτή κατά τα ξημερώματα με τα όπλα μας να είναι έτοιμα για άμεση χρήση. Κατά την είσοδό μας δεν συναντήσαμε κανένα που να μας απαγορεύσει την κάθοδο μας αλλά και ανακαλύψαμε άλλο δρόμο εκτός από αυτό που οδηγούσε στην νεκρή πόλη. Έτσι μπήκαμε από τρεις αψίδες (Arcos) μεγάλου ύψους η μεσαία αψίδα ήταν η μεγαλύτερη και οι δύο των πλευρών ήταν μικρότερες. Κάτω από το θόλο της μεγάλης και κύριας αψίδας ανακαλύψαμε γραφές που δεν μπορούσαμε να αντιγράψουμε, λόγω του μεγάλου ύψους της πάνω από το έδαφος. " Πίσω ήταν ένας δρόμος τόσο πλατύς όσο και οι τρεις αψίδες και εδώ και εκεί σπίτια πολύ μεγάλου μεγέθους, με προσόψεις από λαξευτό λίθο, ήδη μαυρισμένες από τα χρόνια με μόνο ........ επιγραφές που εκτίθονταν όλα ανοικτά στο φως της ημέρας (todosaberias) ..... διαυρωμένα από τις ...... παρατηρήσεις μας ήταν κανονικά και συμμετρικά με τις βεράντες τους ανοικτές την ημέρα χωρίς ένα κεραμίδι και αυτά τα σπίτια είχαν ορισμένα καμένα πατώματα ή άλλα μεγάλες πλάκες στο πάτωμα (πλακόστρωτα)." Μπήκαμε με φόβο και τρόμο, σε μερικά από τα σπίτια και σε κανένα δεν βρήκαμε απομεινάρια των επίπλων, ή κινητών αντικειμένων με τα οποία, ή των οποίων η χρήση, θα μπορούσε να μας βοηθήσει να μαντέψουμε το είδος των ανθρώπων που είχαν κατοίκησε εκεί.

Τα σπίτια ήταν όλα σκοτεινά στο εσωτερικό τους και το φως της ημέρας δεν θα μπορούσε διεισδύσει ακόμα και το πιο αδύνατο και όπως οι θόλοι δημιουργούσαν ηχώ με τις ομιλίες μας ο ήχος των φωνών μας μας τρομοκράτησε. Συνεχίσαμε μέσα σε αυτήν την παράξενη πόλη και καταλήξαμε σε έναν δρόμο (street: rua) μεγάλου μήκους και σε μια καλοφτιαγμένη πλατεία (umapracaregular) εκτός αυτού στη μέση αυτής της πλατείας υπήρχε μια στήλη από μαύρη πέτρα ασυνήθιστου μεγαλείο στης οποίας την κορφή ήταν ένα άγαλμα ενός άνδρα (homenordinario: όχι θεός ή ημίθεος) με το ένα χέρι στο αριστερό ισχίο και το δεξί του χέρι τεντωμένο να δείχνει με το δείκτη προς τον Βόρειο Πόλο και στην κάθε γωνιά της εν λόγω πλατείας υπήρχε ένας οβελίσκος όπως αυτούς των Ρωμαίων, αλλά που τώρα είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές και σχισμές σαν από κεραυνούς." Στη δεξιά πλευρά της πλατείας υπήρχε ένα υπέροχο κτίριο σαν να ήταν το Δημαρχείο ή το σπίτι κάποιου μεγάλου άρχοντα της περιοχής. Υπήρχε μια μεγάλη αίθουσα (saldo) στην είσοδο, αλλά όπως εξακολουθούσαμε να είμαστε έκπληκτοι και να φοβόμαστε, δεν μπήκαμε όλοι στο σπίτι..... ήμασταν τόσοι πολλοί στην υποχώρ........ για να σχηματίσουμε κάποια ...... συναντήσαμε ..... μάζα εξαιρετική........ ήταν δύσκολο για αυτόν να την σηκώσει .........«Οι νυχτερίδες ήταν τόσον πολλές και φτερούγισε σε σμήνη γύρω από τα πρόσωπα των ανθρώπων μας, έκαναν τόσο πολύ θόρυβο που ήταν εκπληκτικό. Πάνω από την κύρια στοά του δρόμου υπήρχε μια φιγούρα μισό - σκαλιστή φτιαγμένη από την ίδια πέτρα και γυμνή από τη μέση και πάνω, στεφανωμένη με δάφνες και αντιπροσώπευε ένα άτομο νεαρής ηλικίας χωρίς γένια, με ένα ζωνάρι (Μπάντα) γύρω αυτόν, και με ένα υπο- ένδυμα (umfraldelim) ανοικτό μπροστά στη μέση, κάτω από την ασπίδα (escudo) του ατόμου αυτού ήταν ορισμένοι χαρακτήρες που είχαν παραμορφωθεί άσχημα από το χρόνο, αλλά διακρίναμε τα εξής : ΚΥΦΙΣ. " Στην αριστερή πλευρά της πλατείας υπήρχε ένα άλλο εντελώς ερειπωμένο κτίριο και τα απομεινάρια που παραμέναν απόδειξαν ότι ήταν ένας ναός εξ αιτίας της καλά διατηρημένης πλευράς της υπέροχης πρόσοψής του, καθώς και ορισμένων κλιτών από πέτρα που έστεκαν ανέπαφες. Κάλυπτε μεγάλη έκταση και στις ερειπωμένες αίθουσες του είχαμε δει έργα μεγάλης ομορφιάς καθώς και άλλα αγάλματα, πορτραίτα ένθετο στην πέτρα, σταυρούς σε διάφορα σχήματα, καμπυλωτά τόξα (arches( ? ) Corvos) και πολλά άλλα στοιχεία που θα έπαιρνε πολύ χρόνο για να περιγράψει εδώ. " Πέρα από αυτό το κτίριο ένα μεγάλο μέρος της πόλης βρισκόταν παντελώς σε ερείπια και θάφτηκε κάτω από μεγάλες μάζες χώματος και φοβερές σχισμές στο έδαφος και σε όλη αυτή την έκταση της ερήμωσης υπάρχει δεν θεάθηκε γρασίδι, χορτάρι, δέντρο ή φυτό που να παράγεται από τη φύση, αλλά μόνο λοφόμορφοι σωροί από πέτρες ,ορισμένες πρωτογενείς (δηλαδή , ακατέργαστες) , άλλες κατεργασμένες και σκαλιστές, οπότε καταλάβαμε ..... που ...... γιατί και πάλι μεταξύ των ...... πτωμάτων (μάλλον εννοεί απολιθωμάτων) που ...... και μέρος αυτών των δυστυχισμένων ...... και αναποδογυρισμένων, ίσως από κάποιο σεισμό. " Απέναντι από αυτή την πλατεία, έτρεχε πολύ γρήγορα ένα πολύ βαθύ (caudaloso) και πλατύ ποτάμι, με ευρύχωρες όχθες που ήταν πολύ ευχάριστο στην θέα : ήταν 11-12 οργιές πλάτος, χωρίς να μετρήσουμε τα περιελίξεις του, διαυγή και απογυμνωμένο στις όχθες τόσον από δέντρα αλλά και κορμούς που συχνά μεταφέρουν προς τα κάτω οι πλημμύρες των νερών. Υπολογίσαμε από το ήχο των νερών τα βάθη του και διαπιστώσαμε ότι στο βαθύτερο του σημείο θα μπορούσε να δεκαπέντε με δεκαέξι οργιές. Η εξοχή τριγύρω αποτελείτον εξ ολοκλήρου από βαθύ πράσινο και ανθισμένα χωράφια, τόσον ανθισμένα με μια τέτοια ποικιλία των λουλουδιών που μας φάνηκε ότι η Φύση, πιο προσεκτική σε αυτά τα μέρη, είχε αναθέσει τον εαυτό της να δημιουργήσει τους πιο όμορφους κήπους χλωρίδας : παρατηρήσαμε επίσης με θαυμασμό και έκπληξη ότι ορισμένες λίμνες καλύπτονταν με άγρια φυτά ρυζιού από τα οποία επωφεληθήκαμε και αμέτρητα κοπάδια χηνών που εκτρέφονται σε αυτές τις εύφορες πεδιάδες (Campos) αλλά θα ήταν δύσκολο να καταμετρήσουμε τα βάθη των με το χέρι εν τη ελλείψει καταμετρηστικής ράβδου. " Τρεις μέρες ταξίδεψε κατά μήκος του ποταμού και πέσαμε πάνω σε έναν καταρράκτη (umacatadupa) με τέτοιο βρυχηθμό και θόρυβο και αναταραχή αφρισμένων νερών που υποθέσαμε ότι αν ευρισκόμασταν στις εκβολές του πολυσυζητημένου Νείλου δεν θα έκανε περισσότερο θόρυβο και χτύπους ή δεν θα προσέφερε μεγαλύτερη αντίσταση στην περαιτέρω πορεία μας.

Στη συνέχεια το ποτάμι απλωνόταν τόσο πολύ μετά από αυτόν το καταρράκτη που φαινόταν να είναι σαν ένα μεγάλος Ωκεανός (quipareceagrandeOceano). Ήταν γεμάτος ο τόπος από χερσονήσους που καλύπτονταν με πράσινο γρασίδι, με άλση των δέντρων, εδώ και εκεί, που κάνουν ......... ευχάριστ (η λέξη είναι ατέλειωτη μπορεί να σημαίνει βάσανα, ευχαρίστηση, παράκληση).........., βρήκαμε .......... ελλείψει αυτού, είχαμε......... την ποικιλία του παιχνιδιού ........ πολλοί δημιουργούν όντα χωρίς κυνηγούς να κυνηγούν και να τα διώχνουν." Στην ανατολική πλευρά του καταρράκτη, βρήκαμε διάφορες υπόγειες κοιλότητες (subcavoes) και φοβερές τρύπες και κάναμε δοκιμή για τα βάθη τους με πολλά σχοινιά, αλλά, μετά από πολλές προσπάθειες ποτέ δεν ήμασταν σε θέση να δώσουμε το ακριβές βάθος. Βρήκαμε, εκτός αυτών, ορισμένες σπασμένες πέτρες, (που βρίσκονταν) στην επιφάνεια του εδάφους, ριγμένες κάτω, με ράβδους αργύρου (crevadasdeprata) που μπορεί να είχαν εξαχθεί από τα ορυχεία, εγκαταλελειμμένα κατά αυτήν την χρονική περίοδο...... Από εκεί, εγκαταλείποντας αυτό το θαύμα, κατεβήκαμε στις όχθες του ποταμού για να δούμε αν θα μπορούσαμε να βρούμε χρυσό και χωρίς δυσκολία, είδαμε, στην επιφάνεια του εδάφους, ένα λεπτό μονοπάτι που υποσχόταν μεγάλα πλούτη, τόσον από χρυσό όσον και από ασήμι : μείναμε κατάπληκτοι από το ότι ο τόπος αυτός είχε εγκαταλειφθεί από αυτούς που τον είχαν στο παρελθόν κατοικήσει, εφόσον, παρ όλες τις προσεκτικές έρευνες μας και την μεγάλη μας επιμέλεια δεν είχαμε συναντήσει κανένα πρόσωπο, σε αυτή την έρημο, ο οποίος θα μπορούσε να μας εξηγήσει αυτό το λυπηρό θαύμα της εγκαταλειμμένης πόλης, που τα ερείπια, αγάλματα και το μεγαλείο της, μαρτυρούσαν την δημοτικότητα της, τον πλούτο και την άνθηση της κατά τους περασμένους αιώνες, και ότι, σήμερα, κατοικείται από τα χελιδόνια, τις νυχτερίδες, τα ποντίκια και τις αλεπούδες, ότι όπως εκτρέφονται με τα αμέτρητα σμήνη των κότων και χηνών, έχουν γίνει πιο εύσωμα από κυνηγόσκυλο. Οι αρουραίοι έχουν τόσο μικρές ουρές που πηδούν όπως οι ψύλλοι και δεν τρέχουν ή περπατούν, όπως και σε άλλα μέρη. « Στο χώρο αυτό, η ομάδα χωρίστηκε, και ένας σύντροφος που τον ακολούθησαν και άλλοι, ταξίδεψε συνεχίζοντα, και, μετά από μακρύ περπάτημα εννέα ημερών, είδε, σε απόσταση, στην όχθη ενός μεγάλου κόλπου (enseada) μέσα στον οποίο τα νερά του ποταμού έκβαλαν, ένα κανό με μερικά λευκούς ανθρώπους, με μακρυά κυματιστά μαύρα μαλλιά, ντυμένους σαν Ευρωπαίοι....... ένας πυροβολισμός αφέθηκε σαν μήνυμα προς ....... γιατί είχαν δραπετεύσει. Είχαν .......... δασύτριχα και άγρια ......... τα μαλλιά ήταν πλεγμένα και φορούσαν ρούχα. " Ένας της δικής μας ομάδας που ονομαζόταν Joao Antonio, είχε βρει στα ερείπια ενός σπιτιού ένα κομμάτι από χρυσό νόμισμα, σφαιρικού σχήματος, μεγαλύτερη από ό, τι βραζιλιάνικο νόμισμα μας των 6.400 reis: από τη μία πλευρά ήταν μια εικόνα, ή μια αναπαράσταση ενός γονατιστού νέου, από την άλλη, ένα τόξο, ένα στέμμα και ένα βέλος (Setta), όσον αφορά τα κέρματα αμφιβάλλαμε ότι δεν θα μπορούσαμε να βρούμε πολλά στην πόλη εφόσον είχε εγκαταλειφθεί, αφού καταστράφηκε από ένα σεισμό, ο οποίος δεν έδωσε περιθώρια, τόσο ήταν ξαφνική εμφάνιση του, στους κατοίκους για να πάρουν πολύτιμα αντικείμενα, αλλά χρειάζονταν όπως είδαμε ισχυρούς βραχίονες για να αναποδογυρίσουν τα απομεινάρια που είχαν συγκεντρωθεί από τα τόσα πολλά χρόνια......Εδώ τελειώνει το κείμενο του χειρογράφου 512. Μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει καταφέρει να εντοπίσει τη μυστηριώδη πόλη στην ζούγκλα. Ένας από τους πλέον αποφασισμένους εξερευνητές στην αναζήτηση του τόπου που περιγράφεται από το διάσημο τυχοδιώκτη και εξερευνητή είναι και ο συνταγματάρχης PercyFawcett. Ο ίδιος διοργάνωσε το 1927 μια εκστρατεία για τον Αμαζόνιο, η οποία δεν έχει επιστρέψει. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτή ήταν η τελευταία του εκστρατεία (εξερεύνησε το δάσος του Αμαζονίου πάνω από 20 χρόνια) και πήγε ακριβώς με την πρόθεση για την εξεύρεση της χαμένης πόλης, που περιγράφεται στο χειρόγραφο 512.




Ταξίδι στο Ανεξήγητο

Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: ellinonanava | greekhistoryandprehistory | omadaorfeas  | arxaia-ellinika

Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός
Η Αγία Σοφία και η άλωση της Βασιλεύουσας μέσα από ένα σπάνιο χειρόγραφο

Για την Αγιά Σοφιά και την άλωση της Κωνσταντινούπολης, κατά την αποφράδα εκείνη μέρα της 29ης Μαΐου του 1453, έχουν γραφτεί έως τώρα άπειρες σελίδες. Μα, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο πλέον έγκριτος ιστορικός της Ρουμανίας και Πρωθυπουργός της χώρας, Νικολάε Γιόργκα, ανακάλυψε ένα σπουδαιότατο παλαιό χειρόγραφο, στο οποίο κάποιος αυτόπτης μάρτυρας του δράματος της τραγικής εκείνης μέρας της κατάλυσης του Βυζαντίου, διηγούνταν λεπτομερώς τα γεγονότα.

Νικολάε Γιόργκα

Από το χειρόγραφο αυτό παρουσιάζουμε το τελευταίο του απόσπασμα, όπου έκανε λόγο για την άλωση της Πόλης και την Αγιά Σοφιά:

    “Την παραμονή της άλωσης, ο Μωάμεθ ο Πορθητής, βλέποντας ότι είχαν σκοτωθεί αναρίθμητοι Τούρκοι και ακούγοντας καταπληκτικές ιστορίες για τον ηρωισμό του Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, δεν κοιμήθηκε όλη νύχτα.
    Συζήτησε με τους Στρατηγούς του την κατάσταση και στο τέλος, αποφάσισε να λύσει την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης και να φύγει την ίδια νύχτα με τα στρατεύματά του. Αλλά η απόφαση αυτή του Μωάμεθ έμελλε να μην υλοποιηθεί.
    Έξαφνα, πριν φέξει ακόμα το φως της χαραυγής, μια αδιαπέραστη, παχύρρευστη ομίχλη έπεσε βαριά πάνω από την περήφανη Πόλη και άρχισαν να πέφτουν χοντρές σταλαγματιές βροχής, μεγάλες σαν του βοδιού το μάτι και κατακόκκινες σαν το αίμα. Οι σταλαγματιές αυτές, πέφτοντας καταγής, δεν απορροφιούνταν από το χώμα, αλλά έλιωναν αργά, σαν να ήταν καμωμένες από άλικο χιόνι…
    Όλοι τρόμαξαν φοβερά από το ανεξήγητο τούτο φαινόμενο και έβαλαν με τον νου τους ότι κάτι κακό προμηνούσε εκείνη η αιματοκυλισμένη βροχή. Ο Πατριάρχης, μάλιστα, το απέδωσε στη θεϊκή οργή και επανέλαβε τις παρακλήσεις του στον Αυτοκράτορα να εγκαταλείψει την Πόλη, λέγοντάς του:
    -Γνωρίζεις πολύ καλά, χριστιανικότατε Βασιλέα, τι προφήτευσαν οι σοφοί για την τύχη αυτής της πολιτείας. Δυστυχώς, οι προφητείες αυτές οι δυσοίωνες πραγματοποιούνται τώρα. Ο ουρανός κλαίει με αιμάτινα δάκρυα, προαναγγέλλοντας το τέλος της Κωνσταντινούπολης. Φοβούμαι πως η Αγία Σοφία δε θα ξανακούσει χριστιανικές λειτουργίες, θα γίνει τέμενος των Τούρκων. Γι’ αυτό, σε παρακαλούμε, άφησε την Πόλη στη μοίρα της, για να μη χαθούμε όλοι μας μαζί της.
    Την ίδια στιγμή, ο Μωάμεθ, βλέποντας εκείνη την αλλόκοτη ομίχλη που είχε διασπαρεί πάνω από την Πόλη, ρώτησε τους σοφούς του για τη σημασία της. Εκείνοι του αποκρίθηκαν, λοιπόν, ότι ήταν σημάδι της καταστροφής της Κωνσταντινούπολης.
    Ευφράνθηκε η ψυχή του και βέβαιος πως θα την άλωνε πια, διέταξε να ξεκινήσουν άμεσα οι πολεμικές προετοιμασίες. Έτσι, ανήμερα στις 29 Μαΐου, η επίθεση των απίστων άρχισε με ορμή και αποφασιστικότητα.
    Ωστόσο, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πάσχισε να συγκρατήσει τα αρίφνητα στρατεύματα των εχθρών και χίμηξε εναντίον τους έφιππος, κραδαίνοντας το σπαθί του. Έλληνες και Τούρκοι ανακατεύτηκαν σαν ένας φρενήρης γόρδιος δεσμός. Μια φρικτή σφαγή ακολούθησε. Αίμα και ανοιχτές σάρκες παντού…
    Κατά την αιματηρή αυτή σύγκρουση, ο Φλαμπουράρης των Τούρκων, ο Μουσταφάς, ο οποίος ήταν πελώριος στο ανάστημα και τρομερά γενναίος, όρμησε κραυγάζοντας εναντίον των Ελλήνων, άνοιξε δρόμο ανάμεσά τους, σκοτώνοντας και κατακερματίζοντας και ρίχτηκε με το κοντάρι του υψωμένο καταπάνω στον Αυτοκράτορα.
    Αλλά ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος γλίτωσε απ’ το χτύπημα, προτάσσοντας την ασπίδα του κι έπειτα, με το σπαθί του, άνοιξε στα δυο το κεφάλι του Μουσταφά.
    Μα, μόλις οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν τον θάνατο του Φλαμπουράρη τους, βάλθηκαν να σκούζουν και να θρηνούν:
    -Αλί, Φλαμπουράρη!…
    Και ο ίδιος ο Σουλτάνος, όταν έμαθε τον θάνατο του Φλαμπουράρη του, έκλαψε πικρά, γιατί τον αγαπούσε υπερβολικά για τη φρόνηση και τη γενναιότητά του. Θέλοντας, λοιπόν, να εκδικηθεί για τον θάνατό του, ρίχτηκε με ακόμη μεγαλύτερες δυνάμεις εναντίον του Βυζαντινού Αυτοκράτορα, διατάζοντας τους πολεμιστές του ή να τον πιάσουν ζωντανό ή να τον σκοτώσουν, έστω κι αν επρόκειτο να χαθούν όλοι τους, προσπαθώντας.
    Αλλά οι Στρατηγοί και Προύχοντες Έλληνες, βλέποντας ότι η επίθεση διεξαγόταν με ανείπωτη λύσσα εκ μέρους των Τούρκων, τράβηξαν τον Αυτοκράτορα κατά μέρος, για να μη χαθεί άδικα. Τότε, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, με δάκρυα στα μάτια, τους παρακάλεσε:
    -Αφήστε με, αδελφοί μου, να πεθάνω μαζί σας, για τη χριστιανική μας πίστη, όπως το έχω υποσχεθεί.
    Μα, οι άρχοντες της Πόλης τον παρέσυραν μακριά απ’ το μέρος της αλληλοσφαγής, για να τον προστατέψουν και τον συμβούλεψαν να φύγει από την Πόλη. Αλλά, ο ανδρειωμένος Παλαιολόγος αρνήθηκε κατηγορηματικά:
    -Όχι και πάλι, όχι! Θα πεθάνω υπερασπίζοντας την Κωνσταντινούπολη!
    Κι έτσι, συγχωρώντας και φιλώντας ο ένας τον άλλον για στερνή φορά, κατευθύνθηκαν προς το άνοιγμα του κάστρου, όπου βρισκόταν ο στρατός του Πασά Σουλεϊμάν Μπαλτάογλου. Συγκρούστηκαν εκεί με τους Τούρκους και στη μάχη αυτή σκοτώθηκαν πολλοί Χριστιανοί, πρόκριτοι και καπεταναίοι.
    Τρεις ακόμα χιλιάδες Τούρκοι είχαν μπει πια μέσα στην κοσμοξακουσμένη πρωτεύουσα του Βυζαντίου, αναζητώντας με μανία να εξολοθρεύσουν τον Αυτοκράτορα.
    Μόλις ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πληροφορήθηκε περίλυπος πως χάθηκε η Πόλη, πήγε στην Αγιά Σοφιά, ρίχτηκε στο δάπεδο γονατιστός και ξεσπώντας σε δάκρυα και θρήνους, ζητούσε από τον Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες του.
    Κατόπιν, ζήτησε συγγνώμη από τον Πατριάρχη και απ’ όλους τους άρχοντες, τους Στρατηγούς και τον λαό που τον τριγύριζαν ανήσυχοι, σταυροκοπήθηκε με κατάνυξη και μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων.
    Ήταν μια στιγμή αλησμόνητη, συγκινητική και εξόχως δραματική. Όλοι έκλαιγαν. Τέλος, ο Αυτοκράτορας βγήκε έξω από τον περίκαλο ναό της Αγίας Σοφίας, το παγκόσμιο στολίδι της αρχιτεκτονικής τέχνης, έριξε ένα βλέμμα πίσω του, σαν να ήξερε πως δε θα τον ξαναέβλεπε, και φώναξε στον λαό του:
    -Όποιος θέλει να μαρτυρήσει για την άγια θρησκεία μας και τη Χριστιανική Εκκλησία, ας με ακολουθήσει!
    Ύστερα, καβαλίκεψε το άλογό του και κίνησε για τη Χρυσή Πύλη, για να συναντήσει τον ίδιο τον Μωάμεθ, έχοντας μαζί του μονάχα τρεις χιλιάδες στρατιώτες. Εκεί, όμως, αντάμωσε πολυάριθμους Τούρκους να τον περιμένουν.
    Αναμετρήθηκε μαζί τους κι έχασε πολλούς άντρες του. Μολαταύτα, προσπάθησε να περάσει την Πύλη, για να φτάσει στο σημείο που βρισκόταν ο Μωάμεθ, θέλοντας να τον σκοτώσει με το χέρι του και να εκδικηθεί το χριστιανικό αίμα, που είχε χαθεί από τους εχθρούς.
    Αλλά εξαιτίας των πολλών πτωμάτων που είχαν συσσωρευθεί, δεν μπορούσε να περάσει. Οι Τούρκοι τον περικύκλωσαν. Εκεί στήθηκε το εφαλτήριο μιας άγριας μάχης.
    Ο Αυτοκράτορας πολεμούσε σαν αδάμαστο λιοντάρι. Τέλος, όμως, δέκα μαζί σπαθιά τον χτύπησαν με βία και κυλίστηκε κάτω απ’ το άτι του νεκρός!
    Έτσι χάθηκε ο Αυτοκράτορας των Ορθοδόξων, για την πατρίδα και την πίστη.
    Οι Τούρκοι έγιναν κύριοι και αφεντάδες της Βασιλεύουσας. Δίχως να χάσουν μια στιγμή, ξεκίνησαν τη διαρπαγή και τις λεηλασίες. Η Πόλη καιγόταν συθέμελα για μέρες. Οι εκκλησίες πατήθηκαν και ληστεύτηκαν. Οι παπάδες και οι μοναχοί κρεμάστηκαν ή σφαγιάστηκαν σαν τα ερίφια. Τα κορίτσια, οι μάνες τους και οι γιαγιάδες τους ακόμα ατιμάστηκαν με τρόπο που δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου!…”

Η Αγία Σοφία, σαν μάνα που θρηνούσε τον χαμό όλων της των παιδιών συγχρόνως, έριχνε τριγύρω τα θλιμμένα της βλέμματα από τον πανοραμικό της θόλο και μήτε να βρει ψίχουλο παρηγοριάς μπορούσε…

Η είδηση δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 05/06/1932

Η Αγία Σοφία και η άλωση της Βασιλεύουσας μέσα από ένα σπάνιο χειρόγραφο - περιοδικό Μπουκέτο 1932



Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: strangepress
Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός
Συγκλονιστική ανακάλυψη αρχαίου ιατροφαρμακευτικού κειμένου του Έλληνα ιατρού Γαληνού

 Ενα ιατροφαρμακευτικό κείμενο του διάσημου Έλληνα γιατρού της αρχαιότητας Γαληνού αποκάλυψαν ερευνητές στις ΗΠΑ σε ένα παλίμψηστο χειρόγραφο, κρυμμένο κάτω από ένα επιφανειακό κείμενο με ψαλμούς και άρχισαν να το διαβάζουν. Είναι η πρώτη φορά μετά από 1.000 περίπου χρόνια, αφότου σκεπάστηκε το αρχαίο χειρόγραφο, που διαβάζεται και πάλι.

Πρόκειται για το έργο του Γαληνού «Για τα μείγματα και τις δυνάμεις των απλών φαρμάκων», το οποίο μεταφράσθηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. στα συριακά, μια γλώσσα που αποτέλεσε τη γέφυρα ανάμεσα στα ελληνικά και στα αραβικά, βοηθώντας σημαντικά στη διάδοση των γνώσεων του Γαληνού στον ισλαμικό κόσμο.

Η συριακή αυτή μετάφραση είναι η πιο πλήρης εκδοχή του έργου που έχει φθάσει ως τις μέρες μας, αλλά είχε καλυφθεί τον 11ο αιώνα από χριστιανικούς ψαλμούς, μια συνήθης πρακτική κατά τον Μεσαίωνα. Αυτά τα κείμενα σε παπύρους ή περγαμηνές που έχουν επικαλυφθεί από άλλα κείμενα, λέγονται παλίμψηστα.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον Ούβε Μπέργκμαν, χρησιμοποίησαν την ακτινοβολία του συγχρότρου SSRL (Stanford Synchrotron Radiation Lightsource) του Εθνικού Επταχυντή SLAC του υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ για να μελετήσουν το παλίμψηστο. Όπως ανακοίνωσαν, έχουν ήδη καταφέρει να αποκαλύψουν το μεγαλύτερο μέρος του κρυμμένου ιατρικού κειμένου.

Για «τρομακτική επιτυχία» έκανε λόγο ο Μπέργκμαν, ο οποίος είπε ότι αρχικά οι ερευνητές έλπιζαν ότι θα είχαν απομείνει ελάχιστα ίχνη του κρυμμένου μελανιού για να διαβάσουν μία - δύο λέξεις, αλλά τελικά έφεραν στο φως σχεδόν όλο το κείμενο.

Ο πιο διάσημος γιατρός της ελληνο-ρωμαϊκής αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη, ο Γαληνός από την Πέργαμο, γιατρός μεταξύ άλλων του ρωμαίου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου, υπήρξε πολυγραφότατος και άσκησε τρομερή επίδραση για πολλούς αιώνες μετά το θάνατό του στη δυτική -και όχι μόνο- ιατρική.

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, μια διεπιστημονική επιστημονική ομάδα προσπαθεί να ξεκλειδώσει τα μυστικά του «Συριακού Παλίμψηστου του Γαληνού» με προχωρημένες τεχνικές απεικόνισης και ψηφιοποίησης. Όλες οι σελίδες του κειμένου θα μετατραπούν σε ψηφιακές εικόνες υψηλής ανάλυσης και θα γίνουν ελεύθερα διαθέσιμες online.

«Αν θέλει κανείς να κατανοήσει την ιατρική στη Μέση Ανατολή, πρέπει να μελετήσει την μετάφραση. Ελπίζουμε ότι το κείμενο αυτό θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς αντιμετώπιζαν και θεράπευαν τις αρρώστιες ιστορικά σε εκείνη την περιοχή του κόσμου», δήλωσε ο καθηγητής κλασσικών και ελληνο-αραβικών σπουδών Πίτερ Πόρμαν του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ.

Η δερματόδετη περγαμηνή είχε αρχικά εμφανισθεί στη Γερμανία στις αρχές του 20ού αώνα και, μετά από μελέτη, οι ειδικοί κατέληξαν ότι προερχόταν από τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά. Στην πορεία διάφορα φύλλα του συριακού χειρογράφου διαχωρίσθηκαν και κατέληξαν σε βιβλιοθήκες στην Ευρώπη, στην Αφρική και στις ΗΠΑ (πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Παρισιού, Βατικανού, Μονής Σινά κ.α.).

Στόχος των ερευνητών είναι να επανενώσουν ψηφιακά όλο το χειρόγραφο και γι' αυτό ήδη με ειδικές κάμερες έχουν φωτογραφήσει όλα τα διασκορπισμένα ανά τον κόσμο μέρη του.

Οι προσπάθειες ξεκίνησαν το 2009, αλλά αποδείχθηκε δύσκολο να διαβάσουν τη συριακή μετάφραση του έργου του Γαληνού κάτω από το βιβλίο των Ψαλμών, επειδή και τα δύο κείμενα ήσαν γραμμένα με παρόμοιο μελάνι, ενώ το υποκείμενο ιατρικό κείμενο είχε σβηστεί καλά από τους μεσαιωνικούς γραφείς με τη χρήση διαδοχικών στρώσεων ασβεστίου.

Όμως, χάρη στον ισχυρό επιταχυντή του συγχρότρου SLAC, κατέστη δυνατό το κρυφό κείμενο να διαβαστεί σελίδα-σελίδα. Χρησιμοποιήθηκε η τεχνική της φασματοσκοπίας φθορισμού ακτίνων Χ, που είχε αξιοποιηθεί και σε ένα άλλο παλίμψηστο, το οποίο έκρυβε ένα μαθηματικό έργο του Αρχιμήδη.

Για το «σκανάρισμα» κάθε μιας από τις 26 σελίδες χρειάσθηκαν περίπου δέκα ώρες. Τώρα, οι ερευνητές χρησιμοποιούν υπολογιστικά συστήματα με τεχνητή νοημοσύνη για να διαβάσουν το κείμενο.

Ειδικοί αλγόριθμοι αναγνωρίζουν διαφορετικά μέρη του κρυμμένου χειρογράφου και ανακατασκευάζουν έγχρωμες ψηφιακές εικόνες του κειμένου. Όταν το έργο ολοκληρωθεί, θα είναι δυνατό πλέον να μελετηθεί το περιεχόμενο του έργου του Γαληνού.







Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός
Ars Notoria: Το αρχαίο βιβλίο μαγείας για την απόκτηση σοφίας και γνώσης

Οι ιστορίες του και τα μυστηριώδη αρχαία κείμενά του υπόσχονται στους αναγνώστες του δυνάμεις πέρα από τα βασίλεια των απλών ανθρώπων…

Ένα Σολομωνικό γριμόριο που γράφτηκε κατά τον 13ο αιώνα, το Ars Notoria δεν περιέχει ξόρκια ή φίλτρα. Αντίθετα, επικεντρώνεται στην απόκτηση της μάθησης, τον έλεγχο της μνήμης, και την απόκτηση γνώσεων.

Εκτιμήσεις αναφέρουν ότι το βιβλίο συντάχθηκε μεταξύ του δωδέκατου και δέκατου τρίτου αιώνα από διάφορους συγγραφείς, και αντίγραφα του κειμένου που έχουν βρεθεί στα Εβραϊκά, Ελληνικά και Λατινικά.

Το Ars Notoria είναι σχεδόν το μοναδικό βιβλίο μαγικών κειμένων από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, επειδή επικεντρώνεται σε προσευχές, διαλογισμούς και προφορικές ασκήσεις και όχι μαγικά ξόρκια, φίλτρα, και τελετουργικά. 

Το βιβλίο ισχυρίζεται ότι αν ακολουθήσεις σωστά τις ασκήσεις του θα αναπτύξεις τη γνώση της ρητορικής, μια τέλεια μνήμη, και τη σοφία πολύ πέρα από την ικανότητα του μέσου ανθρώπου.

Υπήρξε ο ισχυρισμός ότι το Ars Notoria είχε περάσει διαμέσου των αιώνων από τον βασιλιά Σολομώντα. Στη μεσαιωνική περίοδο, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ήταν σε θέση να διαβάσουν σε οποιαδήποτε γλώσσα, πόσο μάλλον σε γλώσσες όπως Λατινικά, Ελληνικά και Εβραϊκά. Ακόμη βασιλείς και βασίλισσες ήταν ανίκανοι στην ανάγνωση του. Ως εκ τούτου, οι μόνοι άνθρωποι που ήταν σε θέση να έχουν πρόσβαση σε αυτό ήταν οι μοναχοί και ιερείς.

Όσον αφορά τη φώτιση που παρέχει το βιβλίο, το Ars Notoria αποφύγει μερικές από τις πιο κακόβουλες πτυχές της μαγείας. Ωστόσο, δεν έχουν πειστεί όλοι για την καλοήθη φύση της μαγείας του. 

Ένας αξιοσημείωτος μοναχός του 14ου αιώνα, ο Ιωάννης του Morigny, ευλαβικά ακολούθησε τις διδασκαλίες του Ars Notoria και είχε στοιχειωμένα οράματα, έως ότου ο ίδιος υποστήριξε ότι τα ίδια τα οράματα ήταν δαιμονικού χαρακτήρα. Προειδοποίησε τους ανθρώπους για την διαβολική φύση του Ars Notoria στο δικό του μυστικιστικό χειρόγραφο, το Liber Visonum.

Μπορείτε να κατεβάσετε ένα αντίγραφο που μεταφράστηκε από τη Λατινική στα αγγλικά από τον Robert Turner το 1657 ΕΔΩ




Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: ancient-code 

Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός
Νεκρονομικόν: Η ιστορία και ο μύθος του διαβόητου βιβλίου του σκότους

Η ανάγνωση του θεωρείται από μόνη της επικίνδυνη. Η αποκρυπτογράφηση και η χρήση των απόκρυφων γνώσεων που κρύβονται στις σελίδες του έως και… θανατηφόρα. Η γοητεία του ωστόσο σαρωτική.

Κανένα άλλο σύγγραμμα στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν αγαπήθηκε τόσο φανατικά όσο αυτό. Σε τέτοιο βαθμό που έγινε διαβόητο στα πέρατα της Γης, μολονότι δεν υπήρξε ποτέ!

Το περίφημο «Νεκρονομικόν» το κατέστησε τέτοιο ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας της λογοτεχνίας φαντασίας και τρόμου, Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ (1890 – 1937). Η αυθεντικότητα του… χάνεται σε ένα όνειρο με το οποίο ο συγγραφέας εμπνεύστηκε τον τίτλο.

Ο μύθος του ωστόσο συναρπάζει για παραπάνω από 80 χρόνια τους οπαδούς του αποκρυφισμού, της μαγείας και του πνευματισμού.

O Λάβκραφτ αναφέρει την ύπαρξη του εν λόγω βιβλίου σε διάφορες ιστορίες του. Την πρώτη αναφορά στο «Νεκρονομικόν» την συναντάμε στο διήγημα του «Το Κυνηγόσκυλο» («The Hound») το οποίο γράφτηκε το 1922 και δημοσιεύτηκε το 1924.
Σύμφωνα με τον Λάβκραφτ, συγγραφέας του Νεκρονομικόν ήταν ένας «Τρελός Άραβας» με το όνομα Αμπντούλ Αλχαζρέντ (Abdul Alhazred). Ο παράφρων Άραβας είχε πρωτοαναφερθεί σε ένα άλλο διήγημά του Λάβκραφτ με τίτλο «Η Ανώνυμη Πόλη» («The Nameless City») που δημοσιεύτηκε το 1921.

Νεκρονομικόν

Αναφορά στο Νεκρονομικόν γίνεται επίσης στα διηγήματα του «Pickman’s Model» (1927), «The Call of Cthulhu» (1928), The Dunwich Horror (1929), «The Diary of Alonzo Typer» (1938), καθώς και στις νουβέλες «The Case of Charles Dexter Ward», (γράφτηκε το 1927 αλλά δημοσιεύτηκε το 1941 μετά το θάνατο του συγγραφέα), και «At the Mountains of Madness» (1936).

Το 1927, ο Λάβκραφτ έγραψε την υποτιθέμενη ιστορία του βιβλίου Νεκρονομικόν η οποία δημοσιεύτηκε το 1938 (ένα χρόνο μετά τον θάνατό του) με τίτλο «History of the Necronomicon». Σύμφωνα με αυτή, ο καταγόμενος από την Υεμένη περιπλανώμενος ποιητής Αμπντούλ Αλχαζρέντ είχε επισκεφτεί τα ερείπια της Βαβυλώνας, τα υπόγεια μυστικά του Μέμφις στην Αίγυπτο και την μεγάλη έρημο της Σαουδικής Αραβίας όπου ανακάλυψε την «Πόλη χωρίς όνομα».

Αργότερα έζησε δήθεν στη Δαμασκό όπου κατέγραψε τα γεγονότα που είδε και τη σοφία που αποκόμισε σε ένα βιβλίο, με τον αραβικό τίτλο Al Azif. Αυτό ήταν η αρχή της κατάρας και της τρέλας του, έως τον τραγικό θάνατο του το 738 μ.Χ., όταν… καταβροχθίστηκε από ένα τέρας. Ο αραβικός τίτλος του βιβλίου μεταφράζεται από τον Λάβκραφτ ως «ο νυχτερινός ήχος (από έντομα), ο οποίος υποτίθεται ότι είναι το ουρλιαχτό των δαιμόνων».

Δυο αιώνες αργότερα, ο βυζαντινός λόγιος Θεόδωρος Φιλέτας θα μεταφράσει το βιβλίο στα Ελληνικά, δίνοντας του τον τίτλο «Νεκρονομικόν», που σημαίνει «Το βιβλίο των Νόμων των Νεκρών». Σύμφωνα πάντα με τον Λάβκραφτ, το περιεχόμενο του βιβλίου διαδιδόταν κρυφά μέχρι το 1228 μ.Χ., όταν ο Olaus Wormius το μετάφρασε από τα ελληνικά στα λατινικά.

Κατά τον Λάβκραφτ, ο Δανός φιλόσοφος Wormius αναφέρει στον πρόλογο του μεταφρασμένου βιβλίου τα εξής:

«Να κρατάτε όλα τα αντίγραφα αυτής της λατινικής μετάφρασης αλυσοδεμένα και κλειδωμένα. Κανείς απ’ όσους τη διαβάσουν να μη μιλήσει για το περιεχόμενό της και κανείς απ’ όσους τη γνωρίζουν να μην αποκαλύψει την ύπαρξή της στους αδαείς, που είναι ακατάλληλοι για να σηκώσουν ένα τόσο βαρύ φορτίο… Καλύτερα να βγoυν τα μάτια του με πυρωμένα κάρβουνα και να ραφτούν τα χείλη του με κερωμένη κλωστή παρά να προφέρει φωναχτά τα λόγια αυτού του βιβλίου, γραμμένα στην ξεχασμένη γλώσσα που δεν ήταν ποτέ προορισμένη να μιληθεί από γιους του Αδάμ, αλλά μονάχα από εκείνους που δεν έχουν στόματα και που κατοικούν στις σκιές ανάμεσα στ’ αστέρια».

Τόσο η λατινική όσο και η ελληνική έκδοση λογοκρίθηκαν και το 1232 ο Πάπας Γρηγόριος Θ’ ενέταξε το βιβλίο στη λίστα με τα απαγορευμένα και επικίνδυνα βιβλία «Index Expurgatorius». Αρκετά χρόνια νωρίτερα ο Πατριάρχης Μιχαήλ το είχε καταστρέψει, ρίχνοντάς το στην πυρά, καθώς η ελληνική μετάφραση χρησιμοποιήθηκε από κάποιους σε τρομερά πειράματα.

Παρά την απαγόρευση, το βιβλίο διασώθηκε και αντίτυπά του στα λατινικά εκδόθηκαν κατά τον 15ο αιώνα στη Γερμανία και τον 17ο αιώνα στην Ισπανία. Μια ελληνική έκδοση του βιβλίου εκδόθηκε επίσης τον 16ο αιώνα στην Ιταλία.

Howard Phillips Lovecraft
Howard Phillips Lovecraft

Ο Λάβκραφτ υποστηρίζει ακόμα ότι το βιβλίο μεταφράστηκε στην αγγλική γλώσσα από τον Άγγλο αποκρυφιστή John Dee (1527-1609), χωρίς ωστόσο να εκτυπωθεί ποτέ η συγκεκριμένη μετάφραση.

Η αραβική έκδοση του Al Azif είχε ήδη χαθεί την εποχή που απαγορεύτηκε το βιβλίο στα ελληνικά, το 1050. Το βιβλίο στην ελληνική έκδοση δεν έχει εμφανιστεί πουθενά από τότε που κάηκε η Βιβλιοθήκη του Σάλεμ, το 1692 Παρά ταύτα, ένα μυστικό αντίγραφο εμφανίστηκε τον 20ο αιώνα στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ. Τελικά θα επιβιώσουν ελάχιστα αντίγραφα, τα οποία ανήκουν σήμερα σε ιδιωτικές βιβλιοθήκες και πανεπιστήμια, όπως το πανεπιστήμιο Miskatonic.

Ο τρόπος γραφής του Λάβκραφτ είναι τόσο αληθινός, ώστε η ιστορία του δεν μεταφέρθηκε ως μύθος, αλλά απέκτησε διαστάσεις γεγονότων.
Πρόκειται ξεκάθαρα για αποκύημα φαντασίας, αφού ο Θεόδωρος Φιλέτας είναι φανταστικό πρόσωπο, ενώ ο Olaus Wormius ήταν γιατρός που γεννήθηκε το 1588 – τρεις αιώνες αργότερα από αυτά που αναφέρει ο Λάβκραφτ. Ο κατάλογος του Πάπα Γρηγόριου είναι πολύ μεταγενέστερος, ενώ και το «Νεκρονομικόν» δεν αναφέρεται πουθενά εντός του. Όσο για την μετάφραση του John Dee, αυτή δεν υπήρχε στην αρχική εκδοχή της ιστορίας, αλλά προστέθηκε πολύ αργότερα. Επιπλέον τόσο το Miskatonic, όσο και το Πανεπιστήμιό του, είναι ανύπαρκτα!

«Σχετικά με το Νεκρονομικόν, πρέπει να ομολογήσω πως αυτό το τερατώδες και απεχθές έργο δεν είναι παρά τμήμα της δικής μου φαντασίας», έχει αναφέρει ο ίδιος ο συγγραφέας σε επιστολή του.

Ήταν όμως πια… αργά για να διαψεύσει τον ίδιο του τον εαυτό. Πολλοί θεώρησαν ότι ως κάτοχος των τρομερών μυστικών που κρύβει το βιβλίο, ήθελε απλώς να κρύψει την αλήθεια. Η αναφορά που απηχεί τη θρυλική υπόσταση του και τη διάδοση του ως απαγορευμένο εγχειρίδιο είναι κατά βάση αυτή που το σχετίζει με τη δυνατότητα επίκλησης κακόβουλων πνευμάτων. Σε ένα από τα βιβλία του ο Λάβκραφτ αναφέρει ότι η ίδια η ανάγνωση του κειμένου του βιβλίου, είναι άκρως επικίνδυνη. Καθώς και ότι όσοι επιχειρήσουν να χρησιμοποιήσουν με εσφαλμένο τρόπο τις απόκρυφες γνώσεις του, θα έχουν ένα τρομακτικό τέλος…

Με λίγα λόγια ο άνθρωπος δημιούργησε τη δική του μυθολογία, όπως περίπου ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Μόνο που η δική του παρερμηνεύτηκε ως… αληθινή.

Η λατρεία για το… ανύπαρκτο βιβλίο εξελίχθηκε σε προϊόν εκμετάλλευσης από ευφάνταστους συγγραφείς (ή μη). Μια εξαίρετη ευκαιρία πλουτισμού, αφού αρκούσε ένα καλογραμμένο σύγγραμα με αυτό τον τίτλο για να σαρώσει στις πωλήσεις. Και πράγματι αυτό συνέβη, με τις πιο σοβαρές απόπειρες να εξελίσσονται σε best seller.

Από τη δεκαετία του ’60 εμφανίζονται τα πρώτα χειροπιαστά «Νεκρονομικά», ο αριθμός των οποίων θα αρχίσει να αυξάνεται με εκθετικό ρυθμό μετά το 1970. Κάποια από αυτά είναι σοβαρές και προσεγμένες προσπάθειες, κάποια άλλα είναι φανερά απάτες, ενώ υπάρχουν και κάποιες πραγματικά αστείες περιπτώσεις.

Νεκρονιμικόν

Το βιβλίο που ουσιαστικά καθόρισε το πώς βλέπουμε σήμερα το φαινόμενο «Νεκρονομικόν» κυκλοφόρησε το 1977 στις ΗΠΑ. Μεγάλο μυστήριο καλύπτει τόσο το βιβλίο όσο και τον συγγραφέα του, που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Σίμωνας (Simon).

Σύμφωνα με τους αναλυτές το βιβλίο έχει επηρεάσει σε τεράστιο βαθμό τη «μαγική σκέψη» των τελευταίων δεκαετιών. Θεωρείται ότι έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία σε τελετές επίκλησης πνευμάτων, προσφέροντας αληθινά αποτελέσματα σε χιλιάδες εκκολαπτόμενους «μάγους».

Τα τελευταία χρόνια έχει ιδρυθεί και δραστηριοποιείται, κυρίως μέσω διαδικτύου, το Τάγμα του Νεκρονομικού (Order of the Necronomicon), δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο μυητικό σύστημα του περάσματος των Πυλών (Gatewalking) που υπάρχει στο βιβλίο.

Το δεύτερο πιο δημοφιλές Νεκρονομικόν είναι το «Necronomicon: Book of Dead Names», ή «Al Azif» όπως είναι πιο γνωστό στους διάφορους διαδικτυακούς κύκλους. Γράφτηκε από τους ερευνητές Hay, Turner και Wilson, που υποτίθεται ότι βρήκαν και αποκρυπτογράφησαν το βιβλίο που είχε μεταφράσει ο John Dee. Κυκλοφόρησε το 1980 για να εκμεταλλευτεί τον ντόρο που είχε κάνει το βιβλίο του Σίμωνα και πράγματι σημείωσε τεράστια επιτυχία. Προφανώς και είναι απάτη η όλη ιστορία, αλλά πρόκειται για ένα καλογραμμένο παραμυθάκι, με ματιά που διεισδύει στα έργα του Λάβκραφτ.

Η τρίτη δημοφιλέστατη και ίσως σοβαρότερη εκδοτική απόπειρα είναι το «Νεκρονομικόν: Οι περιπλανήσεις του Αλχαζρέντ (Necronomicon: The Wanderings of Alhazred)». Συγγραφέας ο σεβάσμιος στον κόσμο των αποκρυφιστών Donald Tyson, λόγω του έγκυρου και σχεδόν ακαδημαϊκού τρόπου γραφής του. Έχει γράψει δεκάδες βιβλία αφιερωμένα σε διάφορες πτυχές του πρακτικού αποκρυφισμού, όπως τα Ταρώ, οι ρούνοι, η ενωχιανή μαγεία, η Καμπάλα και η Αστρική Προβολή, ενώ σημαντικότατη θεωρείται η δουλειά του στην επιμέλεια του τετράτομου (πλέον) έργου του Κορνήλιου Αγρίππα, «De Occulta Philosophia».

Η διαφορά με τους υπόλοιπους συγγραφείς που έχουν γράψει κατά καιρούς τα διάφορα Νεκρονομικά είναι ότι ο Tyson δεν ισχυρίζεται ότι έχει βρει κάποιο αρχαίο χειρόγραφο, ή ότι είναι κάτοχος κάποιας χαμένης και απαγορευμένης γνώσης. Αντιθέτως, ο συγγραφέας δέχεται de facto τη μαγική δύναμη της Μυθολογίας Κθούλου, η οποία αποτελεί τη βάση του Λάβκραφτ στην πλοκή του… σεναρίου στο φανταστικό «Νεκρονομικόν». Μέσω αυτής συνθέτει κάτι εκ νέου και το κείμενο που προκύπτει – ένα μείγμα φαντασίας και αληθινής… μαγείας, σύμφωνα με τις διαδικτυακές πηγές – μπορεί να γίνει άκρως λειτουργικό.

Αληθινής μαγείας; Ναι, όλοι θα έχετε ακούσει ή διαβάσει για ιστορίες με κατευθυνόμενα ποτηράκια στο αλφάβητο και για προσπάθειες επικοινωνίας με τον κόσμο των νεκρών. Ίσως και να έχετε ακούσει ιστορίες για ανθρώπους που τα περιφρονούσαν όλα αυτά, έως ότου δουν ένα βράδυ υπό το ημίφως των κεριών, το… φως το αληθινό. Το ζητούμενο εν τέλει δεν είναι αν υπήρξε ή όχι Νεκρονομικόν. Αλλά αν όλο αυτό που σκαρφίστηκε η φαντασία του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ ήταν δυνατό να θεριέψει χωρίς να τροφοδοτούνται με δόσεις… μαγείας τα μυαλά εκείνων που έχτισαν πάνω στα θεμέλια το μύθο.


Αντλήθηκαν πληροφορίες απο:

Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός
Ο Ρήγας Φεραίος περί εξωγήινων ("Φυσικής Απάνθισμα")

Ο Ρήγας Βελεστινλής, ή Ρήγας Φεραίος, (1757 - 24 Ιουνίου 1798) είναι ο συγγραφέας του βιβλίου "Φυσικής απάνθισμα", που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1790. Ο πλήρης τίτλος είναι: "Φυσικής απάνθισμα δια τους αγχίνους και φιλομαθείς Έλληνας εκ της Γερμανικής και Γαλλικής διαλέκτου ερρανισθέν παρά Ρήγα Βελεστινλή Θετταλού. Ούτινος αναλώμασιν εξεδόθη, προς ωφέλειαν των ομογενών. Εν Βιέννη, εκ της Τυπογραφίας του Ευγενούς Τραττνερ, 1790".

Στην αρχή είναι η αφιέρωση του Ρήγα στον Χριστόδουλο Κιρλιάνο, Βαρώνο Λάνγγενφελδ, του οποίου ήταν κατά την μετάβαση στη Βιέννη το 1790 διερμηνέας και γραμματέας του. 
 
Μετά είναι ο πρόλογος του Ρήγα "Προς τους αναγνώστας",σελ. στ΄-θ΄, όπου τονίζει ότι αντί να μεμψιμοιρεί για την κατάσταση του Γένους του προσπάθησε να απανθίσει από γερμανικά και γαλλικά βιβλία "τα ουσιωδέστερα της φυσικής ιστορίας" σε απλή γλώσσα, σε "απλούν ύφος" όπως γράφει, με σκοπό να βοηθήσει "να αναλάβη το πεπτωκός Ελληνικόν γένος". 
 
Επίσης στη σελίδα ι΄περιέχονται και δύο επιγράμματα, του Κωνσταντίνου Θετταλού και του Γεωργίου Βεντότη (1757-1795)

Το βιβλίο συνολικά αποτελείται από 24 κεφάλαια και έχει 180 σελίδες. Κεφάλαιον Α΄, Περί σελήνης Κεφάλαιον Β΄, Περί αστέρων Κεφάλαιον Γ', Περί πλανητών Κεφάλαιον Δ΄, Περί γης Κεφάλαιον Ε΄, Περί των Ακολουθιών τη γη Κεφάλαιον ΣΤ΄, Περί ηλίου Κεφάλαιον Ζ΄, Περί αέρος Κεφάλαιον Η΄, Περί ύδατος Κεφάλαιον Θ΄, Περί παλιρροιών ήτοι ρευμάτων θαλάσσης Κεφάλαιον Ι΄, Περί πυρός, Κεφάλαιον ΙΑ΄, Περί των αναθυμιάσεων της γης Κεφάλαιον ΙΒ΄, Περί κατεχνιάς και συννέφων Κεφάλαιον ΙΓ΄, Περί βροχής Κεφάλαιον ΙΔ΄, Περί χιόνος και χαλάζης Κεφάλαιον ΙΕ΄, Περί δρόσου και πάχνης Κεφάλαιον ΙΣΤ΄, Περί αστραπής και βροντής Κεφάλαιον ΙΖ΄, Περί ανέμων Κεφάλαιον ΙΗ΄. Περί πυρίνων φαινομένων εν τω αέρι Κεφάλαιον ΙΘ΄, Περί μετάλλων Κεφάλαιον Κ΄, Περί δένδρων και φυτών Κεφάλαιον ΚΑ΄, Περί σκωλήκων και φλέτρων Κεφάλαιον ΚΒ΄, Περί ψαρίων και οστρακοδέρμων Κεφάλαιον ΚΓ΄, Περί πουλίων Κεφάλαιον ΚΔ΄, Περί ανθρώπου ζών και ετέρων τινών.

Όπως έχουν δείξει οι πρόσφατες έρευνες του Δημητρίου Καραμπερόπουλου,("Η Γαλλική encyclopedie ένα πρότυπο του έργου του Ρήγα Φυσικής απάνθισμα", στο Ο ΕΡΑΝΙΣΤΗΣ, τόμ. 21, 1997, σελ. 95-128), το μεγαλύτερο μέρος είναι μετάφραση από την Γαλλική Εγκυκλοπαιδεία των Dinterot και D' Alembert, που είχε αρχίσει να εκδίδεται το 1751. 
 
Κατ'αυτόν τον τρόπο αποδεικνύεται ότι ο Ρήγας μεταφέρει τη σημαντική επιστημονική γνώση στον ελληνικό χώρο με το βιβλίο αυτό για την καταπολέμηση της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.

-------------------------------------------------

"[Ρήγας] [...] Όθεν αν είχεν η σελήνη ανθρώπους επάνω της, εκείνοι οπού ήθελε κατοικούν εις το ένα ήμισύ της, ήθελαν έχη δεκαπέντε ημερών νύχτα, εν καιρώ οπού εις το άλλο μισόν της ήθελαν έχει δεκαπένε ημερών ημέραν οι άλλοι (ήγουν εις τους πόλους της) και πάλιν, όταν τριγυρίζη εις τον εαυτόν της η σελήνη, έχουν ετούτοι οπού είχον νύχτα ημέραν, και οι άλλοι μισοί έχουν νύχτα.

[μαθητής] Αυθέντη μου, με λέγετε πως κατοικούν άνθρωποι εις την σελήνην, λοιπόν αυτή κατά τον λόγον σας έπεται να είναι ένα σώμα καθώς και η γη μας.

[Ρήγας] Ναι (απεκρίθην) το πιστεύουν όλοι δια βέβαιον, πως η σελήνη είναι σώμα καθώς και η γη μας, [...]

[μαθητής] Σας παρακαλώ ας μη βάλωμεν κανέναν κάτοικον εις αυτούς τους δύο πλανήτες [τον Ερμή και τον Κρόνο], διατί θέλει ευρίσκονται ωσάν εις τον άδην, και να τυραννούνται οι μεν δια της φωτιάς, οι δε δια της ψύχρας. Προ πάντων όμως, αν είναι αυτού κάτοικοι, πρέπει να ζούν τρώγοντες αέραν, διατί είς τους Ερμήτας από την ζέστην θέλει καίγονται τα πωρικά, εις δε τους Κρονίους, θέλει ξεπαγιάζουν από την ψύχραν: ας μην τους αφήσωμεν λέγω τους δυστυχείς αυτούς μήτε με την διάνοιάν μας καν να μην υποφέρωμεν οπού να ευρίσκονται εις τοιαύτην παιδείαν.

[Ρήγας] Του λόγου σου κάμνεις τα συμπεράσματά σου ωσάν ένας κάτοικος της γης παιδί μου, ο οποίος μετρά τα αποτελέσματα και τα φαινόμενα των άλλων πλανητών, από όσα βλέπει εις τον εδικόν του και συγκρίνει με τον εαυτόν του και τους κατοίκους των. Άραγε δεν είναι δυνατόν να ευρίσκονται φυτεμένοι άνθρωποι εις κανέναν πλανήτην, και να ζούν μόνον με αέρα μην έχοντες χρείαν από φαγί; Και οι κάτοικοι του Ερμού να είναι μιας φύσεως που να ημπορούν να υποφέρουν την φωτιά, καθώς λέγουν πως και η σαλαμάνδρα ζη εις το πυρ; Και εκ του εναντίου πάλιν οι κάτοικοι του Κρόνου να έχουν δια τροφή τους κρύσταλλον και χιώνι και να ευρίσκονται πολλά καλά εις μιάν τοιαύτην ψύχραν;

[μαθητής] Όταν αυτό ήταν αυθέντη μου, ήθελε μας κλαίουν λοιπόν οι κάτοικοι του Ερμού, αν τους ήταν γνωστός ο πλανήτης μας, νομίζοντες πως ξεπαγιάζομεν από την ψύχραν και εκείνοι του Κρόνου ήθελε πιστεύουν πως αναλούμεν από την ζέστην.

[...]

[Ρήγας] Αν δεχθώμεν την υπόθεσην αυτήν, ήγουν πως ο θεός δεν έκτισε τίποτες του κάκου, οι πλανήτες πρέπει να αφορούν εις ένα τέλος [δηλαδή έναν σκοπό] και μίαν αιτίαν. Αμή πες με, διατί άλλο εκτίσθησαν; Κατά το παρόν ημείς δεν ιξεύρομεν να ωφεληθώμεν τίποτες απ’ αυτούς, όθεν πρέπει να ερευνήσωμεν εις τους ίδιους την αιτίαν δια την οποίαν εκτίσθησαν και δεν βλέπομεν άλλην οπού να μας πληροφορήσει τόσον, παρά αν ειπούμεν πως είναι κατοικημένοι. Συμπεραίνομεν έτι, ότι αφ ου είναι κατοικημένοι, εκτίσθησαν δι’ αυτό, και ότι έχουν οι κάτοικοί τους μίαν παρόμοιαν φύσιν και διάνοιαν με ημάς, και τελευταίον ότι, άνθρωποι μιας παρομοίας φύσεως με την εδικήν μας, ήθελαν γενή στάκτη και κονιορτός εις ένα λεπτόν κατοικούντες τον Ερμήν, ή ήθελαν ξεπαγιάσει εις τον Κρόνον [...]"


 
 
Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: wikipedia |metafysiki-pylh
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)
Ακολουθήστε το Ταξίδι στο Ανεξήγητο στο Google News