Articles by "ΑΡΧΑΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΧΑΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός

 Αρχαία Πομπηία: Ανθρώπινο DNA αποκωδικοποιεί πανάρχαια μυστικά - Ταξίδι στο Ανεξήγητο
 
Ερευνητές που μελετούν ανθρώπινα υπολείμματα από την Πομπηία εξάγουν γενετικά μυστικά από τα οστά ενός άνδρα και μιας γυναίκας που θάφτηκαν όταν η ρωμαϊκή πόλη βυθίστηκε στην ηφαιστειακή τέφρα.

Αυτό το πρώτο «ανθρώπινο γονιδίωμα της Πομπηίας» είναι ένα σχεδόν πλήρες σύνολο «γενετικών οδηγιών» από τα θύματα, κωδικοποιημένων στο DNA που εξάγεται από τα οστά τους.

Το αρχαίο γενετικό υλικό διατηρήθηκε σε σώματα που ήταν εγκλωβισμένα σε στάχτη, που είχε γίνει συμπαγής με τον χρόνο. Τα ευρήματα δημοσιεύονται στο περιοδικό Scientific Reports.

Πομπηία: DNA από ανθρώπους που ζούσαν 2.000 χρόνια πριν

Οι δύο άνθρωποι ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά το 1933, σε αυτό που οι αρχαιολόγοι της Πομπηίας αποκαλούν Casa del Fabbro (Το Σπίτι του Τεχνίτη). Ήταν σωριασμένοι στη γωνία της τραπεζαρίας, σχεδόν σαν να γευμάτιζαν όταν συνέβη η έκρηξη, στις 24 Αυγούστου τού 79 μ.Χ.
 
Αρχαία Πομπηία: Ανθρώπινο DNA αποκωδικοποιεί πανάρχαια μυστικά - Ταξίδι στο Ανεξήγητο
Τα σώματα του ζευγαριού που βρέθηκαν το 1933 / Φωτογραφία: AP

Μια πρόσφατη μελέτη υποστήριξε ότι το τεράστιο σύννεφο τέφρας από την έκρηξη του Βεζούβιου θα μπορούσε να γίνει θανατηφόρο για τους κατοίκους της πόλης μέσα σε λιγότερο από 20 λεπτά.

Τα δύο θύματα, που μελέτησαν οι ερευνητές, σύμφωνα με την ανθρωπολόγο Δρ. Σερένα Βίβα από το Πανεπιστήμιο του Salento, δεν επιχείρησαν να ξεφύγουν.

«Από τη θέση του σώματός τους φαίνεται ότι δεν έτρεξαν να φύγουν. Η απάντηση στο γιατί συνέβη αυτό θα μπορούσε να βρίσκεται στην κατάσταση της υγείας τους» είπε η Δρ Βίβα στο Inside Science, του BBC Radio 4.

Η συντήρηση και η τεχνολογία επέτρεψαν τα σημερινά ευρήματα

Σε αυτή τη νέα μελέτη των οστών τους, λοιπόν, ανακαλύπτονται ακόμα περισσότερες, νέες ενδείξεις.

«Όλα έχουν να κάνουν με τη διατήρηση των σκελετών», εξήγησε ο καθηγητής Γκαμπριέλε Σκοράνο από το κέντρο Lundbeck GeoGenetics στην Κοπεγχάγη, ο οποίος ηγήθηκε της μελέτης. «Είναι το πρώτο πράγμα που κοιτάξαμε και φαινόταν πολλά υποσχόμενο, γι’ αυτό αποφασίσαμε να κάνουμε μια δοκιμή με την εξαγωγή του DNA».

Αρχαία Πομπηία: Ανθρώπινο DNA αποκωδικοποιεί πανάρχαια μυστικά - Ταξίδι στο Ανεξήγητο
«Υπογραφή» στην αρχαία Πομπηία / Φωτογραφία: AP

Τόσο η αξιοσημείωτη συντήρηση όσο και η πιο σύγχρονη εργαστηριακή τεχνολογία επέτρεψαν στους επιστήμονες να εξαγάγουν πολλές πληροφορίες από μια «πραγματικά μικρή ποσότητα οστικής σκόνης», όπως εξήγησε ο καθηγητής Σκοράνο.

«Τα νέα μηχανήματα προσδιορισμού αλληλουχίας μπορούν να διαβάσουν ολόκληρα γονιδιώματα ταυτόχρονα», είπε.

Μετακίνηση πληθυσμών και γενετική ποικιλία δείχνουν τα ευρήματα στην Πομπηία

Η γενετική μελέτη αποκάλυψε ότι ο σκελετός του άνδρα περιείχε DNA από βακτήρια που προκαλούν φυματίωση, υποδηλώνοντας ότι μπορεί να νοσούσε από την ασθένεια πριν από το θάνατό του. Ενα θραύσμα οστού στη βάση του κρανίου του περιείχε ικανοποιητική ποσότητα άθικτου DNA για να εξαχθεί ολόκληρος ο γενετικός του κώδικας.

Έτσι διαπιστώθηκε ότι αυτός ο άνδρας μοιραζόταν «γενετικούς δείκτες» -αναγνωρίσιμα σημεία αναφοράς στον γενετικό του κώδικα- με άλλα άτομα που ζούσαν στην Ιταλία κατά την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επίσης, είχε μια ομάδα γονιδίων που εντοπίζονται συνηθέστερα σε ανθρώπους από τη Σαρδηνία, γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί να υπήρχαν υψηλά επίπεδα γενετικής ποικιλίας σε όλη την Ιταλική Χερσόνησο εκείνη την εποχή.
 
Αρχαία Πομπηία: Ανθρώπινο DNA αποκωδικοποιεί πανάρχαια μυστικά - Ταξίδι στο Ανεξήγητο
Φωτογραφία του 1970 από τα ερείπια της αρχαίας Πομπηίας / Φωτογραφία: AP

Ο καθηγητής Σκοράνο είπε ότι θα μάθουμε πολλά περισσότερα στις βιολογικές μελέτες της Πομπηίας -συμπεριλαμβανομένου του DNA του αρχαίου περιβάλλοντος, το οποίο θα μπορούσε να αποκαλύψει περισσότερα για τη βιοποικιλότητα εκείνης της εποχής.

«Η Πομπηία είναι σαν ένα ρωμαϊκό νησί. Έχουμε μια εικόνα μιας ημέρας το 79 μ.Χ.» ανέφεραν οι επιστήμονες, προσθέτοντας ότι κάθε ανθρώπινο σώμα στην Πομπηία είναι ένας θησαυρός.

«Αυτοί οι άνθρωποι είναι σιωπηλοί μάρτυρες ενός από τα πιο γνωστά ιστορικά γεγονότα στον κόσμο», είπε. «Το να εργάζομαι πάνω στο υλικό τους είναι πολύ συναισθηματικό και μεγάλο προνόμιο για μένα», κατέληξε η Δρ Βίβα. 




 
Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: iefimerida

Ακολουθήστε το Ταξίδι στο Ανεξήγητο στο Google News και για να μένετε πάντα ενημερωμένοι.

Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός

Το μυστηριώδες άγαλμα στο Μάτσου Πίτσου

 Ένα μυστηριώδες πέτρινο άγαλμα, το οποίο πιθανόν αναπαριστούσε τον μεγάλο αυτοκράτορα των Ίνκας Πατσακούτι υπήρχε κάποτε στο Μάτσου Πίτσου, σύμφωνα με την αρχειακή έρευνα. 
 
Τοποθετημένο, κατά πάσα πιθανότητα, μπροστά από έναν στρογγυλό πέτρινο τοίχο σε ένα από τα «μπαλκόνια» του Μάτσου Πίτσου, το άγαλμα είχε ήδη εξαφανιστεί όταν ο Αμερικανός εξερευνητής Χάιραμ Μπίνγκχαμ ανέβηκε την απόκρημνη πλαγιά με τη θηριώδη βλάστηση για να αντικρίσει το γνωστό σε όλους αρχαιολογικό θαύμα έναν αιώνα πριν, στις 24 Ιουλίου του 1911.

Ο Μπίνγκχαμ, που θεωρείται πως ενέπνευσε τη δημιουργία του κινηματογραφικού ήρωα «Ιντιάνα Τζόουνς», είδε «μια αξιοσημείωτα μεγάλη και καλοδιατηρημένη εγκαταλειμμένη πόλη», που σκαρφαλωμένη σε ύψος 8.000 ποδιών χανόταν μέσα στα σύννεφα, σε μια «υπέροχη γραφική τοποθεσία», όπως έγραψε στο τεύχος της 26ης Μαρτίου 1914 του περιοδικού Nature.

Περικυκλωμένη, στις τρεις πλευρές της, από τις χαράδρες του ποταμού Ουρουμπάμπα (ή αλλιώς Βιλκανότα), και προστατευμένη από τις κορυφές δύο ορεινών όγκων –του Χουαϊάνα Πίτσου και του Μάτσου Πίτσου–, η καλυμμένη από βλάστηση «χαμένη πόλη των Ίνκας» στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ ακριβώς χαμένη.

«Το Μάτσου Πίτσου ποτέ δεν ήταν χαμένο για τους ντόπιους και σίγουρα όχι για τους γουακέρος [αρχαιοκάπηλους και τυμβωρύχους] που λεηλάτησαν την πόλη προτού ακόμη γεννηθεί ο Χάιραμ Μπίνγκχαμ» είπε ο Αμερικανός εξερευνητής και επιστήμονας Πάολο Γκρηρ στο Discovery News.

«Πιστεύω πραγματικά ότι ο Χάιραμ Μπίνγκχαμ ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που συνέβησαν ποτέ στο Μάτσου Πίτσου. Σταμάτησε τους αρχαιοκάπηλους που είχαν κατακλέψει την ερειπωμένη πόλη δεκαετίες προτού εμφανιστεί ο ίδιος. (…) Το πέτρινο άγαλμα χάθηκε σε αυτές ακριβώς τις λεηλασίες» πρόσθεσε ο Γκρηρ.

«Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες, τελευταία φορά που το είδαν στο Μάτσου Πίτσου ήταν τη δεκαετία του 1860. Ύστερα, πιθανότατα γύρω στο 1880, έπεσε θύμα ενός από τους ντόπιους κυνηγούς θησαυρών».

Ο Γκρηρ που έχει αφιερώσει τις τελευταίες δύο δεκαετίες στη μελέτη των ερειπίων των Ίνκας, ισχυρίστηκε το 2008 ότι το Μάτσου Πίτσου είχε «ανακαλυφθεί» 43 χρόνια πριν από την έλευση του Μπίνγκχαμ από έναν άγνωστο Γερμανό επιχειρηματία, ονόματι Αουγκούστο Μπερνς.

Αναζητώντας στοιχεία που να φωτίζουν τις δραστηριότητες του Μπερνς στα αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Περού, ο Γκρηρ βρήκε μια αναφορά του μυστηριώδους αγάλματος.

«Πράγματι, ήταν ο ίδιος ο Αουγκούστο Μπερνς εκείνος που είδε το άγαλμα. Στις προσωπικές του επιστολές έγραφε για ένα τεράστιο ομοίωμα ενός Ίνκα, ένα είδος συμβόλου, το οποίο μάλιστα χρησίμευε ως πρότυπο για τους αργυροχόους. Ο Μπερνς ανέφερε ότι το άγαλμα καταστράφηκε από εκείνους που έψαχναν κάτω από αυτό για χρυσά και αργυρά ειδώλια» λέει ο Γκρηρ.

Ο Γκρηρ ισχυρίζεται επίσης ότι το πέτρινο ομοίωμα αναπαριστούσε τον Πατσακούτι (π. 1391-1473), ο οποίος θεωρείται ο σπουδαιότερος αυτοκράτορας των Ίνκας. Το όνομά του σήμαινε «αυτός που τραντάζει τη γη» ή «αυτός που θα αλλάξει τον κόσμο». Ο Πατσακούτι επέκτεινε την αυτοκρατορία με την κατάκτηση νέων εδαφών ενώ πιστεύεται ότι σε εκείνον οφείλεται η ίδρυση της πόλης του Μάτσου Πίτσου.

Η παρουσία ενός πέτρινου αγάλματος που έφερε τα χαρακτηριστικά του αυτοκράτορα θα ενίσχυε την υπόθεση ότι στο Μάτσου Πίτσου βρίσκεται ο τάφος του Πατσακούτι.
 

Το Μάτσου Πίτσου ως τόπος προσκυνήματος

Ο Γκρηρ πιστεύει ότι η μούμια του αυτοκράτορα ήταν τοποθετημένη σε αυτό που ο Μπίνγκχαμ ονόμαζε «Το αυτοκρατορικό μαυσωλείο», μια σπηλιά κάτω από τον Ναό του Ήλιου στο Μάτσου Πίτσου, και ότι αργότερα μεταφέρθηκε σε μια κρύπτη σε ψηλότερο σημείο.

«Στο χώρο πάνω από το μαυσωλείο υπάρχει μία στρογγυλή πλίνθινη κατασκευή όπου κάποτε βρισκόταν ένα χρυσό άγαλμα του αυτοκράτορα» κατά τον Γκρηρ.

Το άγαλμα περιγράφεται στο «Χρονικό των Ίνκας» του 1557 από τον Χουάν ντε Μπετάνθος, μία από τις σημαντικότερες πηγές για τον πολιτισμό των Ίνκας.

Σύμφωνα με το χρονικό αυτό, ο Πατσακούτι διέταξε «να τοποθετηθεί ένα χρυσό ομοίωμά του πάνω από τον τάφο του». Το χρυσό άγαλμα θα λατρευόταν στη θέση της μούμιας.

Ο Περουβιανός ιστορικός Λουίς Γκιγιέρμο Λουμπρέρας συμφωνεί ότι ο Πατσακούτι τάφηκε στο Μάτσου Πίτσου.

«Τα τελευταία πορίσματα της έρευνας αποκαλύπτουν ότι το Μάτσου Πίτσου ήταν ένα είδος μεγάλου μοναστηριού όπου οι άνθρωποι λάτρευαν τις [αυτοκρατορικές] μούμιες» κατά τον Λουμπρέρας.

Δυστυχώς, οι μούμιες των αυτοκρατόρων των Ίνκας έχουν χαθεί. Προκειμένου να σταματήσει η λατρεία των μουμιοποιημένων καταλοίπων και, πιθανόν, να κλαπούν ο χρυσός και οι θησαυροί που συνόδευαν τις μούμιες, οι Ισπανοί κατέσχεσαν τα κατάλοιπα 11 βασιλιάδων και αρκετών βασιλισσών. 
 
Πέντε βασιλικές μούμιες, συμπεριλαμβανομένης αυτής του Πατσακούτι, που διατηρούνταν σε «τόσο καλή κατάσταση ώστε έμοιαζε ζωντανή», μεταφέρθηκαν το 1560 στη Λίμα και εκτέθηκαν στο Νοσοκομείο του Σαν Αντρές.

Γύρω στο 1638 εξαφανίστηκαν. Οι ερευνητές επέμεναν επί χρόνια ότι οι μούμιες εξακολουθούν να βρίσκονται θαμμένες στην έκταση του νοσοκομείου, ωστόσο όλες οι απόπειρες να τις βρουν παρέμειναν άκαρπες.

Η τελευταία προσπάθεια που έγινε το 2001 και το 2005 από τον Μπράιαν Μπάουερ, έναν ανθρωπολόγο-αρχαιολόγο στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, και δύο Περουβιανούς συναδέλφους του, τον ιστορικό Τεοντόρο Χάμπε Μαρτίνεζ και τον αρχαιολόγο Αντόνιο Κοέγιο Ροντρίγκεζ, συμπεριλάμβανε έρευνα με ραντάρ και δοκιμαστική ανασκαφή. Το αποτέλεσμα ήταν να φέρουν στο φως μια κενή κρύπτη.

«Παραμένει άγνωστο το τι απέγιναν οι αυτοκρατορικές μούμιες των Ίνκας» κατέληξαν οι ερευνητές.

Ο Γκρηρ, που φοβάται ότι σύντομα νέα κτίρια θα καλύψουν το παλαιό νοσοκομείο, εμποδίζοντας τη συνέχιση των ανασκαφών, πιστεύει ότι ίσως οι έρευνες αποφέρουν θραύσματα τουλάχιστον του πέτρινου αγάλματος του Πατσακούτι .

«Ο Μπερνς είπε ότι, ενώ ο ίδιος έλειπε, οι Ινδιάνοι τεμάχισαν το άγαλμα και το πέταξαν στο ποτάμι. Το ποτάμι, ωστόσο, ήταν αρκετά μακριά (…) από εκείνο το σημείο. Πιστεύω ότι τμήματα του αυθεντικού αγάλματος του Πατσακούτι ίσως βρίσκονται ακόμη θαμμένα στο Μάτσου Πίτσου. Μάλιστα, νομίζω πως ξέρω πού ήταν στημένο κάποτε το άγαλμα» καταλήγει ο Γκρηρ.



 
 
 
Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: archaiologia

Ακολουθήστε το Ταξίδι στο Ανεξήγητο στο Google News για να είστε μένετε πάντα ενήμεροι

Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός

Η Πύλη που Σφράγισαν οι Θεοί - Ταξίδι στο Ανεξήγητο
Η μυστηριώδης πύλη του Θαλάμου-Β του αρχαίου ναού Sree Padmanabhaswamy, που προστατεύεται από δύο τεράστιες κόμπρες
 
Ένας μυστηριώδης ναός κρύβει μυθικά πλούτη που κάποια, όμως, έχουν έρθει στο φως. Ωστόσο ένας κρυφός θάλαμος δεν ανοίγει με τίποτα. Λέγεται πως σφραγίστηκε με άγνωστη τεχνολογία. Τον έφτιαξαν αρχαίοι θεοί; Τι μπορεί να κρύβει μέσα του;

Ο Ναός Sree Padmanabhaswamy βρίσκεται στο Thiruvananthapuram της Kerala στην Ινδία και πιστεύεται ότι μία συγκεκριμένη πόρτα, χωρίς προφανή μέσα πρόσβασης, σφραγίσθηκε από ηχητικά κύματα μέσω ενός μυστικού ψαλμού που, όμως, χάθηκε στο χρόνο.

Η μυστηριώδης πόρτα του αρχαίου ναού προστατεύεται από δύο τεράστιες κόμπρες ζωγραφισμένες επάνω του αλλά δεν διαθέτει μπουλόνια, μάνδαλα ή άλλα μέσα εισόδου. Λέγεται ότι στεγάζει αδιανόητο πλούτο και μπορεί να έχει κάποιος πρόσβαση μόνο εάν και εφόσον γνωρίζει έναν υψηλού επιπέδου «SADHUS», έναν ειδικό ψαλμό… και να είναι εξοικειωμένος με τη γνώση της φωνής «GARUDA MANTRA». Ιερείς των ανατολικών Ινδιών, λένε ότι επί του παρόντος δεν υπάρχει άνθρωπος ικανός να ανοίξει αυτή την πόρτα καθώς δεν γνωρίζουν τον τρόπο εκτέλεσης αυτών των ψαλμωδιών.

Ο Ναός έχει αναφερθεί στην καταγεγραμμένη λογοτεχνική περίοδο Sangam κάπου μεταξύ 500 π.Χ. και 300 μ.Χ. αρκετές φορές. Περιέργως, δεν υπάρχει κανένα ιστορικό αρχείο που αναφέρει την ακριβή ημερομηνία κατά την οποία ιδρύθηκε ο ναός. 
 
Σύμφωνα με μεταγενέστερα έργα των ποιητών-αγίων του Ναυμαργάρου του 9ου αιώνα, αναφέρονται στον Ναό αλλά και στην πόλη ως έχοντες τοίχους από καθαρό χρυσό. Σε κάποιες περιοχές, τόσο ο ναός όσο και ολόκληρη η πόλη συχνά χτίζονταν αποκλειστικά από χρυσό.

Η πραγματικότητα, όμως, ξεπερνάει κάθε φαντασία καθώς ο συγκεκριμένος ναός είναι ένα τεράστιο θησαυροφυλάκιο και ο θησαυρός που έχει ήδη βρεθεί θα μπορούσε να εκτιμηθεί σε χρυσό και κοσμήματα αξίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων τα οποία φυλάσσονται σε 8 υπόγειους θαλάμους-θησαυροφυλάκια, από τα οποία μόνο τα πέντε έχουν ανοιχτεί και εξερευνηθεί.

Κάποια από τα δωμάτια που έχουν ήδη ανοίξει, απέδωσαν χρυσό αξίας περίπου 22 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη μορφή διαμαντιών, κοσμημάτων, χρυσών σκευών, όπλων, χρυσών ειδώλων, χρυσών ελεφάντων και περιδέραια με διαμάντια, αμέτρητες τσάντες γεμάτες με χρυσά νομίσματα που αποκτήθηκαν από διάφορα μέρη του κόσμου, αλλά και τελετουργικά κοστούμια που περιελάμβαναν κέλυφος κοκκοφοίνικα από χρυσό με ριπίδια και σμαράγδια.

Σύμφωνα με μια απογραφή που έγινε το 2014, ο Θάλαμος-A του ναού περιείχε 2.000 λίβρες χρυσών νομισμάτων, που χρονολογούνται γύρω στα 200 π.Χ. Ενώ σύμφωνα με το forbes.com το 2015, έχει βρεθεί να κρύβεται θησαυρός αξίας ενός τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Αλλά το πιο εντυπωσιακό και μυστηριώδες χαρακτηριστικό του ναού είναι ένας κρυμμένος θάλαμος που φυλάσσεται από δύο τεράστιες κόμπρες. Οι θρύλοι λένε ότι όποιος τολμά να ανοίξει την πόρτα θα συναντήσει καταστροφικά αποτελέσματα. Αυτή η μυστηριώδης πόρτα αναφέρεται ως Θάλαμος Β.

Το επιχρυσωμένο εξωτερικό της, εμφανίζει μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι της αληθινής του δόξας, ενώ υποστηρίζεται πως, κατά λογική συνέχεια των προηγούμενων θαλάμων που ανοίχτηκαν, ότι πίσω από την μυστηριώδη πύλη βρίσκεται ένας ακόμα λαμπρότερος θησαυρός. Πολλοί όμως εικάζουν ότι τα περιεχόμενα που είναι κρυμμένα μέσα στο μυστηριώδες θάλαμο ξεπερνούν πολύ τον υλικό πλούτο.

Πιστεύεται ότι αν κάποιος «συνηθισμένος άνθρωπος» προσπαθήσει να ανοίξει το μυστηριώδη Θάλαμο-Β χωρίς την χρήση των συγκεκριμένων ιερών ψαλμωδών, τότε θα συμβούν ισχυρές «καταστροφές», όχι μόνο μέσα αλλά και γύρω από τις εγκαταστάσεις του Ναού, με σενάρια «αποκάλυψης»… ακόμα και για ολόκληρο τον κόσμο, σύμφωνα με τους αστρολόγους του VEDIC. Μάλιστα, σύμφωνα με το Travancore, ένα βιβλίο οδηγιών για τον επισκέπτη (1933) της Emily Gilchriest Hatch, πολλοί έχασαν την ζωή τους στην προσπάθειά τους να ανοίξουν την πόρτα.

Ο ναός Sree Padmanabhaswamy είναι ένα από τα πιο προστατευμένα μέρη του πλανήτη, φυλασσόμενο από ανιχνευτές μετάλλων, κάμερες ασφαλείας, αστυνομία και commandos. Όπως αναφέρει το The Times of India του 2017, οι καταδρομείς θα είναι σε ετοιμότητα, ενώ θα τους ζητηθεί να επέμβουν μόνο όταν προκύψει κατάσταση απειλής για την ασφάλεια ή όταν απαιτείται η παρέμβασή τους.

Όλα αυτά έχουν εκτοξεύσει πολλές φήμες. Εξαιτίας του πολύ ιδιαίτερου τρόπου σφραγίσματος της Πύλης με τις κόμπρες, πολλοί δεν διστάζουν να πουν πως στον Θάλαμο-Β μπορεί να υπάρχει κρυμμένος άγνωστος τεχνολογικός θησαυρός από έναν ιδιαίτερα προηγμένο και ανεπτυγμένο πολιτισμό που χάθηκε, τότε που τα vimanas πετούσαν ακόμα στους ουρανούς. (Διαβάστε επίσης: Η «ΠΥΛΗ των ΦΙΔΙΩΝ» Άνοιξε. 
 
Το ΜΥΣΤΙΚΟ της ΗΡΘΕ στο ΦΩΣ) Δεν διστάζουν να υποθέσουν ότι αυτός ο πολιτισμός μπορεί να ήταν εξωγήινος οπότε ανάλογος είναι και ο πλούτος που κρύβεται στον μυστηριώδη Θάλαμο-Β.

Υπάρχουν πολλές εικασίες ότι αυτοί οι θεοί που σφράγισαν την πύλη με, ουσιαστικά άγνωστη προς εμάς τεχνολογία, έκρυψαν σημαντικά πράγματα που δεν είναι για απλούς ανθρώπους, αλλά για τους ίδιους οι οποίοι κάποια στιγμή θα επιστρέψουν για να την ανοίξουν και να αποκτήσουν αυτά που άφησαν πίσω τους…

Ωστόσο, όλα αυτά περί εξωγήινων και κρυμμένης υπερτεχνολογίας μπορεί να αγγίζουν τα όρια της φαντασίας υποτιμώντας την ανθρώπινη δύναμη, αλλά και τις δυνατότητες του ανθρώπινου νου, μίας εποχής που γνωρίζουμε ελάχιστα και σχεδόν δεν μπορούμε να αντιληφθούμε καθόλου. 
 
 


 
 

Ακολουθήστε το Ταξίδι στο Ανεξήγητο στο Google News
 
  Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: pisoapothnkoyrtina | diadrastika

Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός
Γυάλινο ρωμαϊκό σκεύος σχεδόν 2.000 ετών βρέθηκε στην Ολλανδία

Ένα μπλε γυάλινο σκεύος εντοπίστηκε σε άριστη κατάσταση στην Ολλανδία από τους αρχαιολόγους.

Οι αρχαιολόγοι εντόπισαν ένα άθικτο μπλε γυάλινο σκεύος στην ολλανδική πόλη Nijmegen. Το κομμάτι ρωμαϊκής προέλευσης είναι σε άριστη κατάσταση παρά το γεγονός ότι είναι μεταξύ 1.800 και 1.900 ετών.

Το υπέροχο ρωμαϊκό μπλε γυάλινο δοχείο βρέθηκαν κατά την διάρκεια ανασκαφών που πραγματοποιούνται στα πλαίσια κατασκευής κατοικιών και χώρων πρασίνου στο Winkelsteeg του Nijmegen, μια από τις παλαιότερες πόλεις της Ολλανδίας.

Το γυάλινο σκεύος είναι τουλάχιστον 2000 ετών και δεν υπάρχει ούτε μία ρωγμή στην επιφάνειά του.

Ο αρχαιολογικός θησαυρός, σύμφωνα με τους ειδικούς, δεν κατασκευάστηκε τοπικά, αλλά παρήχθη σε ένα εκλεκτό εργαστήριο γυαλιού σε μια μεγάλη ρωμαϊκή πόλη, όπως το Xanten ή η Κολωνία (σήμερα μέρος της γερμανικής επικράτειας ). Το σκεύος μπορεί επίσης να κατασκευάστηκε στην Ιταλία.

Γυάλινο ρωμαϊκό σκεύος σχεδόν 2.000 ετών βρέθηκε στην Ολλανδία
Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα παλιό πηγάδι που ανήκει στον οικισμό στο Winkelsteeg.
[Credit: Bert Beelen]

«Έχω δει παρόμοια γυάλινα σκεύη σε ιταλικά μουσεία», είπε ο Pepijn van de Geer, ο αρχαιολόγος που ηγήθηκε της ανασκαφής σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας gelderlander.nl.


Το εν λόγω σκεύος πιστεύεται ότι ήρθε στο Nijmegen μέσω εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των ντόπιων και των Ρωμαίων. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι ένας στρατιώτης από την περιοχή το έφερε μαζί του στο σπίτι του αφού ολοκλήρωσε τη θητεία του στον Ρωμαϊκό στρατό.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, κομμάτια σαν αυτά φτιάχτηκαν αφήνοντας το λιωμένο γυαλί να κρυώσει και να σκληρύνει σε ένα καλούπι. Το ριγέ διακοσμητικό σχέδιο σχεδιάστηκε όταν το γυάλινο μείγμα ήταν ακόμα σε υγρή κατάσταση. Το μπλε χρώμα ελήφθη μέσω οξειδίου μετάλλου.



Ταξίδι στο Ανεξήγητο 

 Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: anaskafi | Sputnik |ArkeoNews
Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός
Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν δύο γιγάντιες σφίγγες 3.300 ετών

Μια ομάδα αρχαιολόγων, κατά την αποκατάσταση του ταφικού συγκροτήματος του βασιλιά Αμενχότεπ Γ ́, ανακάλυψε δύο μεγάλες Σφίγγες που χτίστηκαν πριν από περίπου 3.300 χρόνια.

Η ανακάλυψη έγινε κοντά στη σύγχρονη πόλη του Λούξορ στον «Ναό εκατομμυρίων ετών».

Τα ασβεστολιθικά αγάλματα απεικονίζουν τον βασιλιά Αμμενοτέπ Γ ως Σφίγγα, ένα μυθικό πλάσμα με σώμα λιονταριού και κεφάλι ανθρώπου. Ο Αμενχοτέπ απεικονίζεται με βασιλική γενειάδα, κεφαλή μαγκούστας και φαρδύ περιδέραιο, σύμφωνα με το αιγυπτιακό Υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων.

Τα αγάλματα ανακαλύφθηκαν μισοβυθισμένα στο νερό από μια αιγυπτιο-γερμανική ομάδα αρχαιολόγων. Ανακαλύφθηκαν επίσης τρεις γρανιτένιες προτομές της θεάς του πολέμου, Σεχμέτ. 

Η θεά συχνά απεικονίζεται ως λιοντάρι και συνδέεται με την υγεία. Πιστεύεται ότι οδηγεί τους Φαραώ στον πόλεμο, τους προστατεύει στη ζωή και τους καθοδηγεί στη μετά θάνατον ζωή.

Οι μεγάλες σφίγγες υποδεικνύουν τη θέση ενός δρόμου πομπής.

Ο βασιλιάς Αμμενοτέπ Γ ́ ήταν ο ένατος Φαραώ της 18ης δυναστείας. Η βασιλεία του διήρκεσε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, ξεκινώντας γύρω στο 1390 π.Χ. Ο Αμενχότεπ κυβέρνησε στο αποκορύφωμα του διεθνούς κύρους και δύναμης της αρχαίας Αιγύπτου. Πάνω από 250 αγάλματα του έχουν αναγνωριστεί, τα περισσότερα από κάθε Φαραώ.

Το ταφικό συγκρότημα για τον Αμενχότεπ χτίστηκε κοντά στο Νείλο γύρω από την αρχαία αιγυπτιακή πρωτεύουσα της Θήβας. Καταστράφηκε από ισχυρό σεισμό στην αρχαιότητα. Με τα χρόνια, η έρημος σκέπασε τα ερείπια. 

Ο χώρος ανασκάπτεται και αποκαθίσταται συνεχώς από το 1998 από αρχαιολογικές ομάδες υπό την επίβλεψη του Υπουργείου Τουρισμού της Αιγύπτου.





Ταξίδι στο Ανεξήγητο 

 Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: EL
Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός
Ο συμβολισμός στη μυθολογία των Αζτέκων

Οι μυθολογίες των λαών ήταν και είναι μια ζωντανή διδασκαλία για την ανθρωπότητα και κατά κάποιο τρόπο οι ερμηνείες τους έχουν πολλαπλά επίπεδα αναφοράς. 'Aλλοτε θεωρούνται κοσμογονικές αποκαλύψεις, άλλοτε διδασκαλίες προς τις επόμενες γενεές και άλλοτε στοιχεία ψυχολογικής ερμηνείας και ανάλυσης σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο.

Από αυτή την άποψη είναι πολλές οι προσπάθειες που έχουν γίνει για την ερμηνεία των μοτίβων που παρουσιάζονται στις μυθολογίες του αποκαλούμενου «δυτικού πολιτισμού». Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες, με την ανάπτυξη της σύγχρονης -πολιτισμικά σχετικιστικής- ανθρωπολογικής έρευνας το ενδιαφέρον έχει στραφεί στη λεπτομερή εξέταση μυθολογιών που προέρχονται από «άλλους» πολιτισμούς. 

Μέσω αυτής της έρευνας ο δυτικός νους είναι δυνατόν να προσεγγίσει το «άλλο» από μια διαφορετική οπτική γωνία, η οποία, αν μη τι άλλο, παρέχει τη δυνατότητα κατανόησης και αφομοίωσης στοιχείων πολύτιμων για την αντιμετώπιση του παγκόσμιου πολιτισμού ως συλλογικής οντότητας.

Οι «'Αλλοι» Πολιτισμοί

Ιδωμένοι μέσα από το μάτι του δυτικού ιστορικού, οι γηγενείς πολιτισμοί του αποκαλούμενου Νέου Κόσμου, αναπτύχθηκαν σε όλες σχεδόν τις γωνιές της αμερικανικής ηπείρου. Στο Περού αναπτύχθηκε ο πολιτισμός των Ίνκα, στην Κολομβία ο πολιτισμός των Τσίμπσα, στο Μεξικό ο πολιτισμός των Αζτέκ, ενώ στην Ταμπάσκο, την Τσιάπας, στο Καμπέτσε, το Γιουκατάν, τη Γουατεμάλα, τη βρετανική και τη βόρεια Ονδούρα απλώθηκε ο πολιτισμός των Μάγια. 

Όλοι αυτοί πολιτισμοί βέβαια δεν ήταν απομονωμένοι. Περιβάλλονταν από ένα δακτύλιο αλληλοσυσχετιζόμενων πολιτισμών, με τους οποίους εναρμονίζονταν σε αρκετά σημεία, όπως για παράδειγμα οι Ζαποτέκ στα νότια των Αζτέκ και οι Τοτονάκ στην πολιτεία της Βέρα Κρουζ.

Η αυτοκρατορία των Αζτέκ με την πρωτεύουσά της την Τενοστιτλάν ήταν εδραιωμένη στο υψίπεδο Αναχουάκ, εκεί που βρίσκεται η σημερινή πρωτεύουσα της δημοκρατίας του Μεξικού. Κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα πιστεύεται -αν και υφίσταται διαμάχη μεταξύ των των ακαδημαϊκών ως προς το θέμα- πως αυτή η περιοχή κατοικείτο από τους Τολτέκ, ένα λαό με προηγμένο πολιτισμό, ο οποίος κατείχε το δικό του ημερολόγιο και έκανε χρήση συμβολικών εικόνων. 

Η αυτοκρατορία τους κατέρρευσε κατά τον 10ο ή 11ο μ.Χ. αιώνα πιθανώς εξαιτίας λιμού και άλλων καταστροφών. Οι επιζώντες διέφυγαν στη χερσόνησο του Γιουκατάν και τη Γουατεμάλα, όπου ίδρυσαν την αυτοκρατορία των Μάγια. 

Την αυτοκρατορία των Τολτέκ διαδέχθηκε η αυτοκρατορία των Τσιχιμέκ και κατόπιν εκείνη των Αζτέκ. Η πραγματική ιστορία των Αζτέκ ως μεγάλο έθνος ξεκινά το 1376 μ.Χ. με ιστορικά γεγονότα στα οποία δεν είναι δυνατόν λόγω χώρου να αναφερθούμε εδώ. 

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η διακριτή ποιότητα του στυλ, όσο και ο προηγμένος πολιτισμός τους, δείχνουν πως πριν την πλήρη ανάπτυξη των παραδόσεων των Αζτέκ πρέπει να προηγήθηκε ένας αρχαιότερος πολιτισμός, χάρη στην παρουσία του οποίου έφτασε τούτος ο πολιτισμός στην ωριμότητά του.

Τα Σύμβολα

Τα σύμβολα των Αζτέκ συνδυάζονταν κυρίως στο ημερολόγιο. Το ημερολόγιο ήταν η βασική διάταξη, το σύστημα άρθρωσης των συμβολικών αποδόσεων. Οι θεότητες κατανέμονταν στο ημερολόγιο, κυβερνώντας διαφορετικές εποχές του έτους. Ήταν το βιβλίο των «καλών και κακών ημερών», δηλαδή ένας οδηγός ευνοϊκών και δυσμενών ημερών για την τέλεση καθημερινών καθηκόντων. 

Σε αυτόν το συμβολισμό απεικονίζεται στην πράξη η αναγνώριση της περιοδικότητας της ανθρώπινης ζωής, της αλλαγής των εποχών εξαιτίας των φυσικών φαινομένων, αλλά και η περιοδικότητα της κίνησης των ουράνιων σωμάτων. 

Τούτο προκύπτει από το γεγονός ότι το ημερολόγιο είχε παρόμοια -αν όχι την ίδια- σημασία για τους πολιτισμούς της Βαβυλωνίας, της Κίνας, της Αιγύπτου, της Ινδονησίας, ακόμη και της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα.

Ωστόσο, το ημερολόγιο δεν ήταν η μοναδική συνδυαστική διάταξη συμβόλων. Στον Κώδικα Βοργία υπάρχει μια εικόνα στην οποία επιχειρείται από τους ιερείς-επιστήμονες εκείνης της εποχής η απεικόνιση των περιοχών του κόσμου. Στο οδοντωτό άκρο του στόματος της γης, από την τρύπα από την οποία ανατέλλουν τα άστρα, χτίζεται μια κλιμακωτή πυραμίδα. 

Τούτη η πυραμίδα συμβολίζει την ουράνια κατοικία και εμπεριέχει ένα ναό στη βάση της με τοξωτή κορυφή, πίσω από την οποία αναπαύονται οι ψυχές των προγόνων και των πολεμιστών που έπεσαν στη μάχη ή θυσιάστηκαν. Σύμφωνα με τη μυθολογία των Αζτέκ ο κόσμος χωρίζεται σε ζώνες ή επίπεδα. Οι ουρανοί χωρίζονται σε 13, ενώ ο κάτω κόσμος σε 9 διακριτά επίπεδα. 

Ο αριθμός αυτών των περιοχών δείχνει προς την κατεύθυνση του σεληνιακού κύκλου. Σχετικά εδώ μπορούμε να αναφέρουμε ότι στην Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών ο κάτω κόσμος διαιρείται σε 12 τμήματα, τα οποία αντιστοιχούν -όπως και στο Μεξικό- στον αριθμό των ωρών της νύκτας. Η διαστρωμάτωση του κόσμου στη μεξικανική εν γένει μυθολογία απεικονίζεται εικονογραφικά ως μια γιγάντια πυραμίδα με σκαλοπάτια. Τ

ούτο το μοτίβο μας οδηγεί με τη σειρά του στις πραγματικές πυραμίδες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν έτσι κοσμικά φαινόμενα και διαδικασίες. Σύμφωνα με τον 'Aλφρεντ Τζερεμάιας κάτι παρόμοιο συναντά κανείς στη Λαγκάς, την εποχή του βασιλιά Γκουντέα (2000 π.Χ.). Εκεί υπήρχε μια κλιμακωτή πυραμίδα, γνωστή ως «ο ναός με τις επτά ζώνες».

 Στην πραγματικότητα οι επτά ζώνες είναι μια αναφορά στις επτά κοσμικές σφαίρες. Υπάρχει επίσης μια ανάλογη πολυνήσια σύλληψη των κοσμικών στρωμάτων, ενώ η ίδια ιδέα απαντάται σε πολλές μυθολογίες, στις οποίες διακρίνονται τα ουράνια από τα υποχθόνια επίπεδα. Τέτοιες ιδέες στηρίζονται εν μέρει σε αστρονομικά -ιδιαίτερα σεληνιακά- φαινόμενα.

Όπως το έθεσε ο 'Aντολφ Μπάστιαν, τα κοσμικά επίπεδα που απαντώνται στην πολυνησιακή μυθολογία, χρειάζονται -εκτός από κοσμογραφική ή αστρονομική- και ψυχολογική ερμηνεία. Τα κοσμικά επίπεδα στη μυθολογία συμβολίζουν εκτός των άλλων και επίπεδα της συνείδησης. Για παράδειγμα οι υποχθόνιες περιοχές αντιστοιχούν στο υποσυνείδητο με τις σκοτεινές, ζωικές παρορμήσεις του. 

Οι ουράνιες περιοχές με τη σειρά τους αντιστοιχούν στην εξυψωμένη, διαισθητική και εκστατική κατάσταση συνείδησης, ενώ οι γήινες περιοχές αντιπροσωπεύουν την αφυπνισμένη συνείδηση. Η ηχώ αυτών των ιδεών γίνεται εύκολα αντιληπτή στη Θεία Κωμωδία του Δάντη, στην οποία το όρος του Καθαρτηρίου με τις διαβαθμίσεις του. 

Στις διεισδυτικές διερευνήσεις του θέματος ο Κόνραντ Θίοντορ Πρέους δείχνει με ποιο τρόπο μέσα από τέτοιου είδους μοτίβα το σκοτάδι μεταμορφώνεται σε φως στη θρησκευτική λατρεία των Αζτέκ. Ωστόσο, τον ίδιο συμβολισμό της εναλλαγής του φωτός και του σκότους και της μετουσίωσης του σκότους σε φως είναι δυνατόν να βρούμε σε πολλές λατρείες και μυθολογίες. Βέβαια, το φως εδώ έχει μια διπλή έννοια εκείνη της φυσικής δύναμης μέσα από την οποία φωτίζεται ο κόσμος και εκείνη της εσωτερικής δύναμης της φώτισης της συνείδησης.

Κετζαλκοάτλ

Τούτη η αντίληψη μας οδηγεί σε μια από τις πλέον σεβάσμιες μορφές της μυθολογίας των Αζτέκ, τον Κουετζαλκοάτλ, ο οποίος προσδιορίζεται ενίοτε ως ο λυτρωτής των Αζτέκ. Σε ό, τι αφορά στο μυθολογικό πάνθεο των Αζτέκ ο Κετζαλκοάτλ είναι σε μια παλαιότερη έκδοση ο θεός των ανέμων, στη θέση του Εχεκάτλ, αν και πολλοί πιστεύουν πως το όνομα Εχεχάτλ είναι απλώς μια διαφορετική ονομασία για την ίδια οντότητα. 

Σύμφωνα με το μύθο είναι εκείνος που σπέρνει τις θύελλες, προκειμένου να ανοίξει το δρόμο για τη Σαλσιουχτλίκε, τη θεά της βροχής και του τρεχούμενου νερού. Αργότερα γίνεται ο θεός του πολιτισμού και της γνώσης. Είναι το φτερωτό ερπετό (κετζάλ=φτέρωμα, κοάτλ=ερπετό), γεγονός που μας οδηγεί στον παγκόσμιο μυθολογικό συσχετισμού του ερπετού με τη σοφία. 

Είναι ο Θεός Δημιουργός, εκείνος που δίδαξε στον άνθρωπο την καλλιέργεια, εκείνος που «ανοίγει τους δρόμους» ξεκαθαρίζοντάς τους με τις θύελλές του. Είναι ο αρχαίος και για αυτό απεικονίζεται συχνά με γενειάδα. Είναι ο εκπρόσωπος του πνεύματος, εξαιτίας της μυθολογικής σχέσης της ιδέας του ανέμου με το «πνεύμα», δηλαδή «αυτό που φυσιέται». Λέγεται πως γεννήθηκε στη Μισατλούκο, στα βαθιά νερά όπου ζουν τα μεγάλα ψάρια και γονείς του ήταν ο Καμαξτλί και Σιμάλμα.

Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο ο Κετζαλκοάτλ γεννήθηκε στους αρχαίους χρόνους σε ένα βασίλειο ομορφιάς και αφθονίας. Ο πρίγκιπας και ο λαός του ζούσε σε μια κατάσταση αγνότητας και ολοκλήρωσης. Σε τούτο το βασίλειο γεννήθηκε το ημερολόγιο και οι επιστήμες των ιερέων, ενώ πολύχρωμο βαμβάκι φύτρωνε στους αγρούς. Όμως, ο πρίγκιπας υπέκυψε στον πειρασμό και αμάρτησε. 

Του δόθηκε να πιεί ένα ποτό, το οποίο εκείνος θεώρησε ως ποτό της αθανασίας. Αντί να κερδίσει την αθανασία, όμως, μέθυσε και παραφέρθηκε. Έτσι έχασε την αρχική αυτυχία και το βασίλειό του. Αναχώρησε, όπως κάνουν οι ήρωες σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις, παίρνοντας μαζί του τα χειρόγραφα με τις εικόνες, τα τραγούδια και τους αυλούς. 

Ταξίδεψε ανατολικά, σε μια περιοχή που ονομαζόταν «ο τόπος της θυσίας». Μαζί του ταξίδεψε μια στρατιά παράξενων νάνων και ξωτικών, η οποία δεν κατάφερε να επιβιώσει στα υψηλά περάσματα των χιονισμένων βουνών. Στις ακτές των ουράνιων υδάτων, ο Κετζαλκοάτλ σταμάτησε και θρήνησε γεμάτος δάκρυα. 

Έριξε καταγής το φτερωτό του κάλυμμα, την τιρκουάζ μάσκα του και ρίχτηκε εκούσια στη φωτιά. Οι στάχτες του σκορπίστηκαν στον άνεμο και μεταμορφώθηκαν σε πολλά είδη πουλιών με πολύχρωμο φτέρωμα. Η καρδιά του έγινε το άστρο του πρωινού.

Με αυτόν τον τρόπο ο Κετζαλκοάτλ, ως φθίνουσα σελήνη, στο τέλος του σεληνιακού μήνα πεθαίνει κάτω από τις ακτίνες του πρωινού ήλιου, της πυράς, γιατί η σελήνη –όπως και η καρδιά του ήρωα- γίνεται το πρωινό άστρο, που ανατέλλει όλο και λαμπρότερο καθώς εξαφανίζεται η σελήνη. Ωστόσο, τούτη δεν είναι η μοναδική ερμηνεία τούτης της οντότητας. 

Συχνά ο Κετζαλκοάτλ απεικονίζεται με τα τελετουργικά αντικείμενα της θανάτωσης -τα αντικείμενα που προετοιμάζουν το δρόμο για την εσωτερική φώτιση μέσω της διαδικασίας του θανάτου και της αποκοπής των αισθήσεων από την ύλη. Ας μην ξεχνάμε εδώ πως η θυσία, όσο και απεχθής και αν φαντάζει στο «πολιτισμένο μάτι» μας για την αρχαιότητα και για όλους ανεξαιρέτως τους λαούς αποτελούσε ιεροφάνεια. 

Ήταν μια διαδικασία ιεροποίησης της ύλης, η οποία επιτυγχάνετο μέσω της εκούσιας θυσίας. Μετουσιωμένες αυτές οι ιδέες της εκούσιας προσφοράς για τη λύτρωση του συνόλου εμφανίζονται αργότερα στο μοτίβο του ήρωα, ο οποίοςαναλαμβάνει μέσω της προσωπικής του θυσίας να μετουσιώσει και να εξυψώσει ολόκληρο τον κόσμο.

Σε έναν άλλο μύθο ο Κετζαλκοάτλ είναι ο γιος -όπως προαναφέραμε- ενός ζεύγους πρωταρχικών θεοτήτων, οι οποίες συμβολίζουν τον πρωταρχικό θεό και την πρωταρχική θεά. Ο πρωταρχικός θεός είναι ο ουρανός, ο οποίος απλώνεται πάνω από τη γη, τη γονιμοποιεί με τα νερά του και τη ζεσταίνει με τις αχτίδες του. Η πρωταρχική θεά είναι η γη, που απλώνεται από κάτω του και δέχεται το σπόρο της δημιουργίας. 

Ο γιος που γεννιέται από το πρωταρχικό ζεύγος είναι ο αέρας, που απλώνεται ανάμεσα στους δύο. Ο διαχωρισμός του πρωταρχικού ζεύγους της δημιουργίας από το γιο αέρα είναι παρών και σε άλλες μυθολογίες, όπως εκείνες των Πολυνησίων και της αρχαίας Αιγύπτου. Παρόμοια κοσμολογική τριάδα, επίσης, μπορεί να βρει κανείς στη βαβυλωνιακή μυθολογία με τον Απσού ως πρωταρχικό πατέρα, την Τιαμάτ ως πρωταρχική μητέρα και τον γιο Μούμου.

Η Ερμηνεία

Από ψυχολογικής άποψης όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του Κετζαλκοάτλ είναι αρκετά ενδιαφέροντα. Εδώ ανακαλύπτουμε ποιότητες διάχυτες σε ανθρώπους οι οποίοι σε μεταγενέστερα στάδια υπήρξαν ιδρυτές θρησκειών. Η εθελούσια θυσία του είναι ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά, όπως και η μοναξιά της πορείας του μέσα από τα χιονισμένα ορεινά περάσματα, μια πράξη που μπορεί να αναλάβει μόνον μια ανώτερη ύπαρξη, εγκαταλείποντας πίσω του τις στοιχειακές δυνάμεις που στηρίζουν την υλική ύπαρξη. 

Η θυσία του είναι δημιουργική, από την άποψη ότι οι στάκτες και τα μέλη του σώματός του μετουσιώνονται δημιουργικά σε φτερωτές υπάρξεις ή κοσμολογικά στοιχεία, όπως είναι το άστρο του πρωινού –επίσης παρόν σε διάφορες εκφάνσεις της παγκόσμιας μυθολογίας. Ο Κετζαλκοάτλ από αυτή την άποψη είναι «πεπτωκός», εξορισμένος από την αρχική αγνότητα, όπως ο Αδάμ και η Εύα. Η ανάλωσή του στη φωτιά είναι μια πράξη εξαγνισμού και αποκατάστασης, ένας προάγγελος του βαπτίσματος στο πυρ του Αγίου Πνεύματος.

Το στοιχείο που λείπει είναι η αποκατάσταση της ενότητας. Ο διamελισμός και το σκόρπισμa ακολουθούνται από μια επανένωση, όπως στην περίπτωση του Διόνυσου, του Ορφέα, του Όσιρι και τόσων άλλων μεγάλων μυθολογικών μορφών. Εδώ η ανάλωση στην πυρά είναι καθοριστική της επιστροφής, όπως στην περίπτωση ενός άλλου μεγάλου ήρωα, του Ηρακλή, που αναλώθηκε στην πυρά της Οίτης, για να μετουσιωθεί σε ουράνιο αστερισμό. 

Η θυσία παίζει ουσιαστικό ρόλο στις αρχαίες μεξικανικές λατρείες. Από τις απεικονίσεις παρατηρούμε ανθρώπινες και ζωικές θρησκείες, όπως και όλα τα είδη προσφορών. Όπως στο θερισμό ο χωρικός χωρίζει την ήρα από το στάρι, έτσι και στην ανθρώπινη θυσία ο ηλιακός θεός παίρνει ως σοδειά του την καρδιά του θύματος, γεγονός που μας οδηγεί στη σκέψη της αναγνώρισης της καρδιάς ως έδρας της συνείδησης από τους αρχαίους πολιτισμούς.

Σε μια άλλη του απόδοση ο Κετζαλκοάτλ είναι διδάσκαλος του ανθρώπινου γένους. Διδάσκει στους ανθρώπους τη γεωργία, το ημερολόγιο και τις επιστήμες, όπως ο Όανες, που κατά σύμπτωση (;) έρχεται επίσης από τα βάθη των υδάτων. Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με μια πολύμορφη θεότητα με ηλιακά χαρακτηριστικά, εξαιτίας της πύρινας θυσίας του. 

'Aλλωστε οι ιερείς του στη μακρινή αρχαιότητα χτυπούσαν τύμπανα τη στιγμή της ανατολής και της δύσης, για να χαιρετίσουν την άφιξη και την αναχώρησή του. Σε αυτή τη θεότητα συγχωνεύεται το ηρωικό πρότυπο και η διδασκαλία του ανθρώπινου γένους, όπως επίσης και η ιδιαίτερη σημασία της ηλιακής λατρείας, με την οποία διατηρούν έντονη σχέση ακόμη και σήμερα οι αυτόχθονες της Λατινικής Αμερικής και του Μεξικού.

Η αναγνώριση όλων αυτών των στοιχείων σε μια μυθολογία «ξένη» προς τη «δυτική» νοοτροπία μας είναι αφεαυτής ικανή να μας ωθήσει στην κατανόηση μιας παγκοσμιότητας σε ό, τι αφορά στη διδασκαλία του μύθου. 

Μια διδασκαλία ιδιαίτερα ζωτική μέσα στο ρεύμα του γραμμικού χρόνου, καθώς έχει τη δυνατότητα να μας μεταφέρει το μήνυμα της κοινής καταγωγής του ανθρώπου από τον άνθρωπο, πέρα από κοινωνικές, πολιτισμικές ή οικονομικές διακρίσεις. Η μυθολογία είναι πανταχού παρούσα για να διατηρεί το νήμα της εξέλιξης και της διαχρονικής αξίας των συμβόλων. 



Αντπλήθηκαν πληροφορίες απο: alito

Ακολουθήστε το Ταξίδι στο Ανεξήγητο στο Google News
Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός

«Ασυνήθιστη» επιγραφή βρέθηκε σε ετρουσκικό κράνος 2.400 ετών
Το ετρουσκικό κράνος από τον 4ο αιώνα π.Χ. στο οποίο βρέθηκε η επιγραφή
[Credit: Museo Nazionale Etrusco di Villa Giulia]

Μια «ασυνήθιστη» επιγραφή που βρέθηκε μέσα σε ένα ετρουσκικό κράνος 2.400 ετών θα μπορούσε να ρίξει νέο φως στη στρατιωτική οργάνωση των Ετρούσκων.

Οι Ιταλοί αρχαιολόγοι δεν είχαν προσέξει μέχρι σήμερα την επιγραφή, αλλά η ανακάλυψη – που ανακοινώθηκε την Τρίτη από το Εθνικό Ετρουσκικό Μουσείο της Villa Giulia, στην Ιταλία, και η οποία θα παρουσιαστεί στο περιοδικό Archaeologia Viva – έρχεται μετά από 90 χρόνια από την ανακάλυψη του χάλκινου κράνους στην νεκρόπολη Osteria di Vulci το 1928.

Η επιγραφή, χαραγμένη στο εσωτερικό τμήμα του κράνους που προστατεύει τον λαιμό, αποτελείται από επτά γράμματα – HARN STE – που πιθανώς υποδηλώνουν τον τόπο προέλευσης, είτε του αντικειμένου είτε του ιδιοκτήτη, και τα οποία πρέπει να διαβαστούν ως μία λέξη, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του μουσείου.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια «πολύ ασυνήθιστη» επιγραφή που «προσφέρει θεμελιώδεις πληροφορίες για την ανασυγκρότηση της στρατιωτικής οργάνωσης και την εξέλιξη της τέχνης του πολέμου» στην ιταλική χερσόνησο πριν από την ηγεμονία της Ρώμης.

«Ασυνήθιστη» επιγραφή βρέθηκε σε ετρουσκικό κράνος 2.400 ετών
Το χάλκινο κράνος σφυρηλατήθηκε στην περιοχή της Περούτζια. Αποτελούσε μέρος του εξοπλισμού του τάφου ενός πολεμιστή που ανασκάφηκε στο Vulci το 1930.
[Credit: Museo Nazionale Etrusco di Villa Giulia]

Είναι σχεδόν βέβαιο, κρίνοντας από το ύφος και την δεξιοτεχνία του, ότι το κράνος ανήκε σε Ετρούσκο πολεμιστή –μέλος του λαού που κυριαρχούσε σε σημαντικό τμήμα της σημερινής Τοσκάνης– και χρονολογείται στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ.

Εκείνη την εποχή, η κεντρική Ιταλία ήταν γεμάτη από αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των τοπικών φυλών, που ανταγωνίζονταν για την επικράτηση στη χερσόνησο ή απλώς για επιβίωση, την στιγμή που απειλούνταν από την εξάπλωση των Κελτών, οι οποίοι το 390 π.Χ. κατατρόπωσαν τη Ρώμη.

Το κράνος δίνει σημαντικές πληροφορίες στους αρχαιολόγους για εκείνα τα χρόνια του αίματος και του πολέμου που λάμβανε χώρα για την κυριαρχία στην ιταλική χερσόνησο. Για παράδειγμα, μπορεί το γεγονός ότι η επιγραφή βρίσκεται στο εσωτερικό του κράνους να υποδηλώνει ότι ο κάτοχός του συνήθιζε να σημαδεύει τα υπάρχοντά του με αυτόν τον τρόπο.

«Ασυνήθιστη» επιγραφή βρέθηκε σε ετρουσκικό κράνος 2.400 ετών
Λεπτομέρεια του τμήματος που προστατεύει τον λαιμό στο εσωτερικό του κράνους που δείχνει τα 7 γράμματα«HARN STE» χαραγμένα από δεξιά προς τα αριστερά.
[Credit: Museo Nazionale Etrusco di Villa Giulia] 

Αυτό «ενίσχυσε το αίσθημα της ιδιοκτησίας σε ένα αντικείμενο ζωτικής σημασίας» για τον πολεμιστή, αναφέρει το μουσείο στην ανακοίνωσή του. Αλλά παρέχει επίσης πληροφορίες για την τεχνική σφυρηλάτησης με την οποία οι Ετρούσκοι κατασκεύαζαν τα όπλα τους. 

Εκτιμάται ότι είναι «πιθανό» ότι το κράνος να μην κατασκευάστηκε στο Vulci, όπου βρέθηκε, αλλά κάπου κοντά στη σημερινή κεντρική ιταλική πόλη της Περούτζια.

Ο Τίτος Λίβιος, ιστορικός που έζησε τον 1ο αιώνα π.Χ., αποκάλυψε την ύπαρξη ενός ετρουσκικού στρατοπέδου που ονομαζόταν «Aharnam» όπου τα στρατεύματα συγκεντρώθηκαν την παραμονή της μάχης του Σέντινουμ κατά τον Τρίτο Σαμνιτικό Πόλεμο το 295 π.Χ. μεταξύ της Ρώμης και της ένωσης Ετρούσκων, Γαλατών, Ούμπριων και άλλων φυλών.

Το όνομα «Aharnam» μοιάζει πολύ με αυτό της σημερινής πόλης Civitela d'Arna, κοντά στην Περούτζια, και η επιγραφή «HARN STE», που διαβάζεται ως μία λέξη, «θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί από το όνομα αυτής της πόλης» ή των περιχώρων της.

«Ασυνήθιστη» επιγραφή βρέθηκε σε ετρουσκικό κράνος 2.400 ετών
Οι λέξεις «HARN STE» που είναι χαραγμένες στο εσωτερικό του κράνους
θα μπορούσαν να υποδηλώνουν τον τόπο καταγωγής του πρώτου ιδιοκτήτη,
ίσως την πόλη Aharnam, τη σημερινή Civitella d'Arna,
κοντά στην Περούτζια.
[Credit: Museo Nazionale Etrusco di Villa Giulia]

Σε άλλα ετρουσκικά γλυπτά και αντικείμενα, οι αρχαιολόγοι έχουν βρει παρόμοιες επιγραφές, όπως «Havrna», «Havrenies» και «Harenies».

Ωστόσο, το μουσείο τονίζει ότι «δεν είναι δυνατόν να εξακριβωθεί με βεβαιότητα εάν το όνομα συμπίπτει με αυτό του τελευταίου ιδιοκτήτη του», αφού τέτοια αντικείμενα συχνά περνούσαν από χέρι σε χέρι ως τρόπαια πολέμου.


Ταξίδι στο Ανεξήγητο

Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: Ανασκαφή

Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός

 Οι Δρυίδες και η σχέση τους με τους αρχαίους Έλληνες

Οι Δρυίδες δεν ήταν απλά ιερείς, βάρβαροι ιερείς (αν και οι αρχαίοι συνήθιζαν να τους αποκαλούν «φιλοσόφους») ενός απομακρυσμένου λαού, δεν ήταν απλά μια κλειστή ομάδα ανθρώπων που μοιράζονταν μυστικά και κρυφές γνώσεις μεταξύ τους, αλλά μια ομάδα ανθρώπων διαφόρων επαγγελματικών και κοινωνικών τάξεων που έχουν μια συγκεκριμένη πρακτική και στάση ζωής. Οι πηγές μας γι’ αυτούς προέρχονται από Έλληνες και Ρωμαίους.

Μύθοι και ηρωικές ιστορίες, παραμυθένιες περιπλανήσεις στον κόσμο του φανταστικού μα και της ιστορίας, εδώ συναντάμε “ιερατικές” μορφές με ιδιαίτερα φυσιολατρικά “πιστεύω” και αντιμετώπιση του κόσμου και όλα αυτά σε έναν κόσμο που είτε βρίσκεται στην αρχαία Γαλατία (νυν Γαλλία), είτε στις Βρετανικές νήσους, είτε στην αρχαία Ιέρνη (νυν Ιρλανδία)... 

Ποιοι όμως ήταν οι Δρυίδες; Η ετυμολογία έχει να μας πει πολλά, όχι όμως όλα! Η λέξη Δρυίδης (Druid) προέρχεται από την ελληνική δρυς (=βελανιδιά). 

Η ίδια λέξη υπάρχει και σε άλλες αρχαίες γλώσσες, όπως πχ. στη σανσκριτική druma = βελανιδιά (δρυς), το ιερότερο δέντρο των Δρυίδων. Στη Γαλλική γλώσσα η ομόρριζη λέξη druiah σημαίνει “σοφός άνθρωπος”. Στην δε Περσική το πνεύμα της νύχτας ή του σκότους ονομάζεται Druh. 

Στα Ουαλικά, drud σημαίνει “αυτός που εξαγνίζει”. Γενικά, θα μπορούσε να πει κανείς ότι Δρυίδης σύμφωνα με την κελτική παράδοση σήμαινε “ο σοφός των δέντρων” ή και “σοφός της Βελανιδιάς”. Άρα, η λέξη έχει να κάνει πάντως με την σοφία και έχει ως κεντρικό σημείο αναφοράς την (ιερή) βελανιδιά.


Η φιλοσοφία του Δρυιδισμού

Οι Δρυίδες, όπως προείπαμε, δεν είναι μια κλειστή ομάδα ανθρώπων απλά, αλλά μια πρακτική, είναι τρόπος ζωής, πνευματικό μονοπάτι και φιλοσοφία. Ανάγεται στις ρίζες της Κέλτικης Θρησκείας και παραδόσεις, μα η ίδια ουδεμία σχέση έχει με,θρησκεία, καθώς δεν εμπεριέχει ή εξαρτάται από κάποιο δόγμα. Οι διδασκαλίες του Δρυιδισμού δεν μένουν μέσα στο χρόνο πάντα ίδιες, αλλά εξελίσσονται και μέσα από αυτές τις διδασκαλίες μπορούμε να βρούμε έναν ενδότερο τρόπο κατανόησης της ίδιας μας της ζωής σε σχέση με τον Κόσμο, και με την Ροή της Ζωής που κυλάει και δίνει πνοή σε ό,τι υπάρχει.


Οι Δρυίδες στην αρχαιότητα

Λίγες είναι οι γνώσεις μας για τις ρίζες του Δρυιδισμού πέρα από το ότι υπήρξε μια απόκρυφη -μυστικιστική κάστα ιερατικού χαρακτήρα της ευρύτερης κέλτικης θρησκείας. Οι Κέλτες υπηρετούσαν ως δικαστές, δάσκαλοι, θεραπευτές και μάντεις. Τα λίγα στοιχεία που ξέρουμε σχετικά με αυτούς προέρχονται από Έλληνες αρχαίους συγγραφείς (Διογένης Λαέρτιος, Στράβων, Διόδωρος Σικελός κ.ά.) και Ρωμαίους (Καίσαρας, Λουκανός κ.ά.), από αρχαία γραπτά χρονολογημένα μεταξύ 2ου αιώνα π.Χ. και 4ου αιώνα μ.Χ. 

Αν παρατηρήσει κανείς το κελτικό πάνθεο από κοντά δε θα παραβλέψει να δει τις ομοιότητες με το ελληνικό. Ένας πολύ σημαντικός Θεός ήταν ο Λούγκ, με το όνομα Σαμιλνταχάν («αυτός που κατέχει πολλά μέσα και τρόπους») επόπτευε τις τέχνες, προστάτευε τους ταξιδιώτες/τισες εν ζωήι και θανάτωι μπορεί εύκολα να παραλληλιστεί με τον Θεό Ερμή. Ο Κέλτης Ήφαιστος ήταν ο Γκοϊβνιου στην Ιρλανδία. Κυβερνήτη των θαλασσών βρίσκουμε τον Λιρ, με τα χαρακτηριστικά του δικού μας Ποσειδώνα. 

Στην θέση του πολεμοχαρή Θεού Άρη βρίσκουμε τον Όγκμα, ενώ στην θέση της Αθηνάς την Μόριγκαν. Προστάτιδα της οικογένειας και της εστίας μεταξύ άλλων ήταν η Μπρίγκιτ, σαν την αντίστοιχη ελληνική Θεά Εστία. Η ύπαρξη, όπως προαναφέρθηκε, επαφών με ανθρώπους του Αιγαίου δεν μπορεί να αποκλειστεί, καθότι σάγκες κελτικές αναφέρουν ιστορίες αποικισμού από ανθρώπους του Αιγαιακού κόσμου (Κρήτες, Μυκηναίοι). Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο Δρυιδισμός δεν άφησε την δική του ξεχωριστή «σφραγίδα» ή ότι δεν αποτέλεσε (και αποτελεί ακόμα) μια αξιολάτρευτη φιλοσοφία και κουλτούρα. 

Οι Δρυίδες άφησαν το στίγμα τους στην ιστορία ως ένα τάγμα σοφών ανθρώπων και αξιοσέβαστων ιερέων. Ένα λαμπερό παράδειγμα αυτού, βλέπουμε στον θρύλο του Αρθούρου, όπου ο μάγος Μέρλιν είναι πάρα πολύ πιθανό να υπήρξε Δρυίδης.


Οι Πρακτικές των Δρυίδων κατά τα αρχαία χρόνια

Ολίγα είναι τα στοιχεία, όπως επισημάνθηκε, σχετικά με τις πρακτικές του δρυιδισμού. Η εσωτερική – μυστικιστική χροιά της φιλοσοφίας τους ήταν φανερή και από το ότι τα ενδότερα μυστικά του δόγματος γίνονταν γνωστά μονάχα στους μυημένους οι οποίοι λάμβαναν το χρίσμα μετά από είκοσι χρόνια εκπαίδευσης και μελέτης. Πριν καλά – καλά αρχίσουν την εκπαίδευσή τους, ορκίζονταν να σιωπούν (βλέπε παρόμοιες πρακτικές στους πυθαγορείους) και όσα εγνώριζαν θα μεταφέρονταν προφορικά από στόμα Δρυίδη σε αυτί Δρυίδη. 

Οι Δρυίδες και η σχέση τους με τους αρχαίους Έλληνες

Οι γραπτές μαρτυρίες που μας σώθηκαν δεν προέρχονται από Δρυίδες, αφού απαγορεύονταν η γραπτή καταγραφή της γνώσης, αλλά από μελετητές και από ανθρώπους που απλά συνεκέντρωναν τα λέγονταν γι αυτούς. Λέγεται μάλιστα – όπως μας πληροφορεί ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρ - ότι προσπαθούσαν να αποστηθίσουν μεγάλα μέρη από ποιήματα και πως θεωρούσαν απρέπεια να μεταφέρουν σε γραπτό λόγο όσα σπούδαζαν προφορικά, αν και χρησιμοποιούσαν το ελληνικό αλφάβητο για να γράψουν. 

Οι δε ιρλανδοί Δρυίδες χρησιμοποιούσαν ένα δικό τους αλφάβητο, το Όγκαμ. Όλες οι τελετές ετελούντο στα δάση όπου οι Δρυίδες λέγονταν ότι εξασκούσαν τις μαγικές τους δυνάμεις: αλλαγή του καιρού (πβ. Τελχίνες), θηριομορφισμό, ικανότητα να γίνονται αόρατοι, μαντική τέχνη. Επίσης, λέγεται γι’ αυτούς ότι χρησιμοποιώντας το «αυγό του ερπετού», δηλαδή μια σφαίρα από κρύσταλλο, μπορούσαν να εξορκίζουν θανατηφόρες κατάρες. 

Ίσως, αν εξαλείψουμε τις κάποιες υπερβολές στις λαϊκές δοξασίες, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι Δρυίδες υπήρξαν θεραπευτές (όπως άλλωστε όλοι οι ιερατικές τάξεις της αρχαιότητας, όλων των θρησκειών γνώριζαν τα θεραπευτικά μυστικά της φύσης), ότι μπορούσαν να κινούνται αθόρυβα και απαρατήρητοι χρησιμοποιώντας το φυσικό περιβάλλον για κάλυψη και ότι γνώριζαν την τέχνη παρατήρησης των φυσικών φαινομένων ώστε να μπορούν να προβλέψουν τον καιρό. 

Εκτός του ότι είχαν αξιοθαύμαστες και σπάνιες γνώσεις για την φύση, για τα καιρικά φαινόμενα, για τα ουράνια κοκ είχαν και άριστες γνώστες των απόκρυφων (μαντικές ικανότητες, θηριομορφισμός, πιθανότατα γνώση ενεργειακής προβολής και εκμετάλλευσης αυτής κλπ). 

Για την ψυχή πίστευαν πως ήταν άφθαρτη, όπως επίσης και το σύμπαν, αλλά κάποια στιγμή το νερό και η φωτιά θα επικρατήσουν. Είχαν έντονο, όπως φαίνεται, το αίσθημα του δικαίου και θεωρούντο «οι δικαιότεροι των ανθρώπων» (Στράβων). Έτσι δικαιολογείται και η φήμη ότι αποτελούσαν ένα διεθνές δικαστήριο («διεθνείς δικαστές» τους αποκαλεί ο Διόδωρος ο Σικελιώτης) που εκδίκαζε νομικές υποθέσεις ιδιωτικού και δημοσίου δικαίου μεταξύ των διαφόρων κελτικών φύλων της Γαλατίας. Η θέση, γενικά, ενός Δρυίδη ήταν πολύ ανεβασμένη και υπήρξε και ανώτερη ακόμα και του ίδιου του βασιλιά.

Μια άλλη καταγραφή που έχουμε για τα τελετουργικά δρώμενα των Δρυίδων προέρχεται από τον Ρωμαίο συγγραφέα Πλίνιο ο Πρεσβύτερος (23/24 – 79 μ.Χ.) που κατέγραψε την Δρυιδική τελετή θερισμού γκυ της Βελανιδιάς (ιερό δέντρο των Δρυίδων). Αναφέρεται ότι την έκτη μέρα της νέας Σελήνης, ένας ιερέας ντυμένος στα λευκά σκαρφάλωνε στην Βελανιδιά και έκοβε γκυ χρησιμοποιώντας ένα χρυσό δρεπάνι. 

Το γκυ δεν έπρεπε να αγγίξει την γη και χρησίμευε σε τελετή γονιμότητας. Ακόμα και σήμερα επιβιώνει σε όλες τις αγγλόφωνες χώρες η πρακτική αυτή, όπου κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων υπάρχει το έθιμο να φιλιούνται τα ζευγάρια κάτω από ένα κρεμασμένο γκυ, για να εξασφαλίσουν την γονιμότητα.

Άλλη καταγραφή αναφέρει την Δρυιδική εορτή για το καλωσόρισμα του νέου έτους. Τα δρώμενα αυτής παραμένουν ζωντανά μέχρι σήμερα μέσω της Γουικανής αντίστοιχης εορτής Σαμέιν. Κατά την ημέρα αυτήν πιστεύεται ότι τα πνεύματα και οι ψυχές των νεκρών ζωντανεύουν στην γη. Η πασίγνωστη σύγχρονη εορτή των αγγλόφωνων λαών Halloween είναι σίγουρα απόηχος του Δρυιδικού Σαμέιν. Ένα άλλο στοιχείο που θρυλείται για τους Δρυίδες ήταν ότι προέβαιναν σε ανθρωποθυσίες. Αυτό μάλλον αποτελεί ισχυρισμός των Ρωμαίων παρά ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 

Οι Ρωμαίοι έβλεπαν ανθρωποθυσίες εκεί που δεν υπήρχαν, ιδίως αν αυτοκράτορες ήταν κανένας Νέρων ή κανένας Καλιγούλας. Οι ίδιοι, προκειμένου να αποκτήσουν πιθανότατα ερείσματα για τον επεκτατισμό τους και την δική τους εγκληματική δράση (ο αρχηγός της κελτικής αντίστασης κατά της Ρώμης Vercigetorix αλυσοδεμένος εσύρθη και στραγγαλίστηκε τελετουργικά στο Τουλιάνουμ, στη βάση του Καπιτωλίου, όπως και πολλοί άλλοι), ευαισθητοποιούντο σχεδόν για τελετουργικές ανθρωποθυσίες.


Γιατί χάθηκε η γνώση;

Πραγματικά οι γνώσεις μας για την δρυιδική σοφία είναι χαμένες, ωστόσο, όμως, παραμένει ζει μέχρι σήμερα. Το ερώτημα που τίθεται είναι: Πως χάθηκαν οι γνώσεις αυτές αφού δεν υπήρξε κάποια διακοπή στη συνέχεια;

Για την απώλεια των βαθύτερων απόκρυφων γνώσεων του Δρυιδισμού ευθύνονται κατά κύριο λόγο οι Ρωμαίοι. Αυτήν τουλάχιστον την απορία εξέφρασε ο Πλίνιος Πρεσβύτερος. Όταν οι Ρωμαϊκές λεγεώνες κατέκτησαν το θρησκευτικό κέντρο των Δρυίδων στο κέλτικο νησί-κάστρο Μόνα (το σημερινό Άνγκλεσεϋ, έξω από την Ουαλία), κατέσφαξαν όλους τους Δρυίδες ιερείς που βρήκαν εκεί και κατέστρεψαν εκ θεμελίων το κάστρο, μαζί με τις ελάχιστες καταγραφές της γνώσης. Οι μόνοι επιβιώσαντες εκ των Δρυίδων ήταν εκείνοι που απλά δεν βρίσκονταν εκεί εκείνη τη στιγμή, οι οποίοι και ήταν οι γνώστες της χαμένης για μας σήμερα σοφίας. 

Με αυτόν τον βίαιο τρόπο εξαφανίστηκε η «καρδιά» της θρησκείας. Όσοι εναπέμειναν προσπάθησαν να συνεχίσουν την παράδοση διδάσκοντας στους απογόνους τους όλα όσα τους είχαν παραδοθεί από τους προγόνους, όπως επίσης επεχείρησαν και να αποκαταστήσουν την χαμένη γνώση μελετώντας και αναζητώντας. Βαρύτατο πλήγμα για τον Δρυιδισμό – αλλά κι όχι μόνο - ήλθε αρκετά μεταγενέστερα με το λεγόμενο «κυνήγι των Μαγισσών» κατά τον Μεσαίωνα. Έτσι κλονίστηκε περισσότερο η ήδη κλονισμένη διαιώνιση της Δρυιδικής παράδοσης. Ελάχιστοι κατάφεραν να μεταφέρουν την παράδοση στους νεότερους και -όπως ήταν φυσικό- η γνώση εκφυλίστηκε και «συρρικνώθηκε» σημαντικά.


Ο Δρυιδισμός στη σύγχρονη εποχή

Ο Δρυιδισμός υπήρξε παράδοση που ως αξίες της είχε τον σεβασμό και την λατρεία της Φύσης. Οι σύγχρονοι Δρυίδες απέχουν πολύ από τους αρχαίους Κέλτες Δρυίδες λόγο έλλειψης της αρχαίας γνώσης. Οπότε δικαιούμαστε να μιλάμε όχι πια Δρυιδισμό αλλά για νεο-δρυδισμό. Καθώς η αυθεντική παράδοση έχει κατά πολύ χαθεί, ο νεο-Δρυιδισμός καλύπτει όλα αυτά τα κενά σημεία με τελετουργικά άλλων Παγανιστικών θρησκειών, κυρίως της ελληνικής και λιγότερο της σαμανικής, που όμως τα συνταιριάζει με τέτοιο τρόπο που να φαίνονται σαν να ανήκουν στην αυθεντική Δρυδική φιλοσοφία. Ωστόσο ο νεο-Δρυιδισμός είναι μία παράδοση που ζει ακόμα και ενεργοποιείται παγκοσμίως, κυρίως δε στις αγγλόφωνες χώρες. Μεγάλος αντιπρόσωπος του κινήματος αποτελεί το Δρυιδικό Τάγμα Order of Bards Ovates and Druids (OBOD).


Η σχέση των Δρυΐδων με τους Έλληνες

Με τον όρο Δρυΐδες (Druids) αναφέρεται η ευγενής ιερατική τάξη των αρχαίων Κελτικών κοινωνιών, οι οποίες έζησαν στην Δυτική Ευρώπη, βόρεια και εντεύθεν των Άλπεων και αργότερα στα Βρετανικά Νησιά. Τα έθιμα των Δρυΐδων αποτελούσαν τμήμα του πολιτισμού όλων των φυλετικών ομάδων που ονομάζονταν 'Κέλτοι' και 'Γαλάται' από τους Έλληνες και 'Celtae' and 'Galli' από τους Ρωμαίους, ονομασίες οι οποίες εξελίχθηκαν σήμερα σε 'Celtic' και 'Gaulish'. Οι Δρυΐδες πήραν το όνομα τους από την Βελανιδιά (Δρυς) και ήταν ιερείς και φιλόσοφοι ενώ νομοθετούσαν και απένεμαν δικαιοσύνη.

Η βελανιδιά υπήρξε επίσης το "ιερό" δέντρο των ελληνικών βασιλικών οίκων της Μακεδονίας, πράγμα που είναι ιστορικά και αρχαιολογικά αποδεδειγμένο με το πλήθος ευρημάτων τα οποία βρέθηκαν στους βασιλικούς μακεδονικούς τάφους με τα περίφημα βασιλικά διαδήματα.

Δεν είναι ίσως τυχαίο που οι Δρυίδες πήραν το όνομα τους από το δέντρο δρυς, (βελανιδιά), μια που το δέντρο αυτό ήταν ιερό για τους Έλληνες από τα βάθη της αρχαιότητας. Ας μην ξεχνάμε την προφητική ιερή βελανιδιά στο μαντείο της Δωδώνης, το αρχαιότερο μαντείο στον κόσμο, το ιερό δέντρο της Γαίας και αργότερα του Δία.

Οι σημαντικότερες αναφορές στους Δρυΐδες περιγράφονται σε αρχαία έγγραφα, κυρίως της λατινικής γλώσσας. Τα σπουδαιότερα βιβλία, λόγω και του προσωπικού κύρους του συγγραφέως αλλά και της πρόσβασης του τελευταίου στη γνώση καθώς και στην ιδία αντίληψη των γεγονότων, είναι τα συγγράματα του Ιουλίου Καίσαρος που έχουν ως τίτλο "De Bello Gallico". Μία σειρά βιβλίων στα οποία γράφει για την γεωγραφία και την κοινωνία των γαλατών ή κελτών, ο ίδιος ο αυτοκράτωρ της Ρώμης. (Gaius Julius Caesar, 13 Ιουλίου 100 π.Χ. - 15 Μαρτίου 44 π.Χ.)

Οι δρυΐδες έχουν γίνει αρκετά γνωστοί στο ευρύ κοινό μέσα από το κόμικς Αστερίξ των Γκοσινί και Ουντερζό, στο οποίο ένας από τους κύριους χαρακτήρες είναι ο δρυΐδης Πανοραμίξ.

Το απόσπασμα κειμένου σε μορφή εικόνας προέρχεται από το βιβλίο "De Bello Gallico, Liber VI, εδαφιο XIII και XIV", του Ιουλίου Καίσαρα όταν αυτός ως στρατηγός της Ρώμης στην περιοχή της σημερινής Γαλλίας, περιέγραφε:

Μετάφραση απο την λατινική: "Υπάρχουν σε όλη την Γαλατία δύο τάξεις προσώπων καθορισμένης σπουδαιότητας και τιμής. Σ΄αυτές τις τάξεις, η μία αποτελείται από τους Δρυΐδες, η άλλη από τους Ιππότες."

Και συνεχίζει.. "Αναφέρεται ότι στα σχολεία των Δρυϊδών, διδασκεται από στήθους μεγάλος αριθμός στίχων. Γι΄ αυτό μερικοί μένουν για είκοσι χρόνια υπό εκπαίδευση (πειθαρχία). Και δεν θεωρούν πρέπον να καταγράψουν αυτές τις ομιλίες, αν και σχεδόν για όλες τις υποθέσεις και στις δημόσιες και μυστικές εκθέσεις αυτοί χρησιμοποιούν την Ελληνική γλώσσα (ελληνικά γράμματα)".

Στο ίδιο βιβλίο αναφέρει: "το βασικο σημείο της ιδεολογίας τους είναι ότι η ψυχή δεν πεθαίνει και ότι μετά το θάνατο περνάει από το ένα σώμα στο άλλο" (μεταμόρφωσις).

Αυτή η παρατήρηση του οδήγησε πολλούς αρχαίους συγγραφείς στο συμπέρασμα ότι οι Δρυϊδες ίσως είχαν επιρρεαστεί από τις διδασκαλίες του Πυθαγόρα. Ο Καίσαρας επίσης σημειώνει τη δρυϊδική έννοια του πνεύματος φύλακα της φυλής, την οποία μεταφράζει ως Dispater (Δισπατερ-> Δίας - Πατέρας).


Η Ελληνική καταγωγή των Δρυΐδων

Στο βιβλίο μυθιστορίας Lebor Gabála Érenn [Book of Invasions-Βιβλίο των Εισβολών] διαβάζουμε για τον Έλληνα Παρθολώνα ο οποίος ήρθε στην Ιρλανδία μετά τον κατακλυσμό. Λέγεται ότι ξεκίνησε από τη Μακεδονία ή Μέση Ελλάδα, με τη γυναίκα του, τους τρεις γιους του με τις γυναίκες τους και τρεις Δρυίδες, αδέλφια μεταξύ τους, τους Φίο, Αίολο και Φομόρη, (Fios, Eólas, Fochmarc), ονόματα που ετυμολογικά σημαίνουν, "Νόηση, Γνώση και Έρευνα". Κάτοχοι αυτής της σοφίας ήταν οι Δρυίδες, Έλληνες μύστες όπως συμπεραίνουμε από τα αρχαία κείμενα.

Στο ίδιο βιβλίο διαβάζουμε πως ο Παρθολών ήταν Έλληνας πρίγκηπας ο οποίος σκότωσε τους γονείς του ελπίζοντας να κληρονομήσει το βασίλειο. Το επεισόδιο αυτό του κοστίζει το ένα του μάτι και τον σημαδεύει με κακή τύχη. Ήταν παρόλα αυτά κύριος κάθε τέχνης. Απέκτησε συνολικά 7 γιους. Μετά από 30 χρόνια παραμονής στην Ιρλανδία πέθανε κοντά στην πόλη που σήμερα ονομάζεται Tallaght, όπου 120 χρόνια μετά οι απόγονοι του χάθηκαν από πανώλη.


Ταξίδι στο Ανεξήγητο

Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: zougla | schizas.com

Continue reading

- 0
Ανεξήγητα, Μεταφυσικά, Α.Τ.Ι.Α., Μυστήρια, Παραψυχολογία, Εσωτερισμός

 Tο άλυτο μυστήριο με την «αστρική πύλη» σε ιερή πόλη της Σρι Λάνκα και οι θεωρίες συνωμοσίας

Η ιερή πόλη Ανουρανταπούρα της Σρι Λάνκα δεν είναι το πρώτο μέρος που θα μας ερχόταν στο μυαλό ακούγοντας τη λέξη «UFO».

Γνωστή στην περιοχή ως Ρατζαράτα (Γη των Βασιλέων), το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ήταν το πρώτο βασίλειο που ιδρύθηκε ποτέ στο νησί (το 377 π.Χ.) και βρίσκεται στην καρδιά της βουδιστικής κουλτούρας της χώρας.

Σήμερα, είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα του νησιού, ενώ προσελκύει προσκυνητές από όλη τη χώρα, εξαιτίας των αρχαίων βουδιστικών ναών της και των τεράστιων θολωτών ταφικών μνημείων της.

Αλλά αυτή η ιερή πόλη είναι γνωστή επίσης και για κάτι πολύ πιο περίεργο. Εδώ, στο Ranmasu Uyana (Golden Fish Park), ένα αρχαίο αστικό πάρκο 162 στρεμμάτων που περιβάλλεται από τρεις βουδιστικούς ναούς, είναι ένας χάρτης που φέρεται, σύμφωνα με ορισμένους, να ξεκλειδώνει τα μυστικά του Σύμπαντος.

Με διάμετρο περίπου 1,8 μ., το Sakwala Chakraya (το οποίο μεταφράζεται ως «Κύκλος του Σύμπαντος» στα σινχαλεζικά) είναι σκαλισμένο πάνω σε έναν χαμηλό βράχο, ανάμεσα στα προστατευμένα ερείπια του πάρκου. Την μπροστινή του πρόσοψη μπορεί να τη δει κανείς μόνο από το επίπεδο του εδάφους. Τα τέσσερα καθίσματα που έχουν σμιλευτεί σε μια επίπεδη επιφάνεια βράχου απέναντι, παρέχουν την ιδανική θέση για να το δει κανείς. Τόσο ο «χάρτης», όσο και τα καθίσματα, που είναι επίσης μυστηριώδους προέλευσης, έχουν προβληματίσει ιστορικούς, αρχαιολόγους και ακαδημαϊκούς για περισσότερο από έναν αιώνα.

«Το Ranmasu Uyana χρησιμοποιούνταν για μια παρατεταμένη ιστορική περίοδο», υποστηρίζει μιλώντας στο BBC ο Ραζ Σομαντέβα, καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κελάνιγια, στη Σρι Λάνκα.

«Η δεύτερη σημαντική φάση ανάπτυξης φαίνεται πως ξεκίνησε στη διάρκεια του 7ου αιώνα μ.Χ. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, αρκετά νέα κτίρια προστέθηκαν στον κήπο. Η επιγραφή θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί κατά την περίοδο αυτή, αλλά είναι αδύνατον να ξέρουμε, γιατί η ύπαρξή της, η λειτουργία της ή οποιαδήποτε άλλη πληροφορία γύρω από αυτήν δεν αναφέρεται σε κανένα ιστορικό κείμενο, παρά το γεγονός ότι οι βουδιστές μοναχοί ήταν πολύ επιμελείς στην καταγραφή».

Παρόλο που ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για την επιγραφή και τους σκοπούς της, η εικονογραφία της είναι συμβατή με άλλα χαράγματα της περιόδου Ανουρανταπούρα (3ος-10ος αιώνας μ.Χ.). Το κέντρο του διαγράμματος αποτελείται από επτά ομόκεντρους κύκλους που τέμνονται από παράλληλες οριζόντιες και κάθετες γραμμές. 

Τα τετράγωνα τμήματα περιέχουν μικρούς κύκλους, εντός των οποίων είναι χαραγμένοι σταυροί. Ένας απλός παρατηρητής διακρίνει φιγούρες που θυμίζουν ομπρέλες ή βέλη και τόξα, έναν χαρταετό, κυματιστές γραμμές και κυλινδρικά σχήματα. Ο εξωτερικός δακτύλιος απεικονίζει θαλάσσια ζώα: ψάρια, χελώνες και ιππόκαμπους.

Σε σύγκριση με άλλες χαράξεις της ίδιας περιόδου, όπως το Sandakada Pahana, που απεικονίζει κλήματα, κύκνους και έναν λωτό -όλα τους παραδοσιακά βουδιστικά σύμβολα- το συγκεκριμένο διάγραμμα δεν μοιάζει να εντάσσεται σε κάποιο θρησκευτικό συγκείμενο, επομένως δεν υπάρχει και κάποια προφανής εξήγηση για την ύπαρξή του.

Αυτό, φυσικά, έχει δημιουργήσει διάφορες εικασίες και θεωρίες. Πριν από την ύπαρξη του διαδικτύου, το διάγραμμα συγκέντρωνε μικρό ενδιαφέρον στη Σρι Λάνκα. Πιστεύεται ότι επέζησε εδώ, κρυμμένο στην άκρη ενός λίθου, μετά την πτώση του βασιλείου Ανουρανταπούρα, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, σε σύγκριση με το εντυπωσιακό τοπίο που το περιβάλλει, όπως οι λίμνες και τα λουτρά, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούσαν οι βασιλείς.

Αν οι εξωγήινοι είχαν πράγματι φτάσει στη Γη, όπως τονίζει ο δημοσιογράφος του BBC στο κείμενό του, αυτό θα ήταν το καλύτερο μέρος που θα μπορούσαν να διαλέξουν για να προσγειωθούν: Μέσα στην πυκνή, τροπική ζούγκλα, οι ερειπωμένοι ναοί στέκουν επιβλητικοί και εγκαταλελειμμένοι, προστατευμένοι από τις τοπικές Αρχές.

Ο πρώτος ακαδημαϊκός που στάθηκε στην αρχαιολογική αξία του διαγράμματος ήταν ο Χάρι Τσαρλς Πέρβις Μπελ, ένας Βρετανός δημόσιος υπάλληλος που είχε οριστεί ως ο πρώτος έφορος Αρχαιοτήτων της Κεϋλάνης (όπως ονομαζόταν τότε η Σρι Λάνκα). 

Ο Μπελ περιέγραψε το διάγραμμα σε έκθεσή του το 1911, καταλήγοντας ότι: «Αυτός ο αρχαίος “χάρτης του κόσμου” είναι ίσως ο αρχαιότερος που υπάρχει και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Μαρτυρά την αρχαιότητα της αστρονομικής λαϊκής παράδοσης που εξακολουθεί να επιβιώνει σε ορισμένα βουδιστικά μοναστήρια της Κεϋλάνης».

Αν και το διάγραμμα δεν μοιάζει με χάρτη με τη σύγχρονη έννοια, ο Μπελ είπε ότι πρόκειται για ένα «αρχαίο κοσμογραφικό διάγραμμα που απεικονίζει με αφελή απλότητα τις βουδιστικές πεποιθήσεις για το σύμπαν». Είχε ερμηνεύσει τους κύκλους, τα σύμβολα και τα θαλάσσια ζώα επάνω στο διάγραμμα βάσει των γνώσεών του για τον βουδισμό στο νησί, ως σύμβολα για τη γη, τη θάλασσα, το διάστημα και το σύμπαν.

Ενώ οι συζητήσεις γύρω από το διάγραμμα για πολλά χρόνια περιορίζονταν κυρίως στους ακαδημαϊκούς κύκλους λόγω της ιστορικά σημαντικής θέσης του, η έκρηξη της κοινής χρήσης φωτογραφιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα τελευταία χρόνια το έχει φέρει στο παγκόσμιο επίκεντρο για τους λάτρεις του μυστηρίου. 

Οι «αετομάτηδες» τουρίστες έχουν σημειώσει τους παραλληλισμούς μεταξύ του διαγράμματος στην Ανουρανταπούρα και άλλων αρχαιολογικών χώρων σε άλλες χώρες, που ορισμένοι πιστεύουν ότι αποτελούν αστρικές πύλες, δηλαδή αρχαίους διαδρόμους μέσω των οποίων οι άνθρωποι μπορούν να περάσουν στο σύμπαν. Η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι το διάγραμμα κρύβει τον μυστικό κωδικό που ξεκλειδώνει την πύλη.


Οι συνωμοσιολόγοι τονίζουν ότι η αστρική πύλη της Σρι Λάνκα έχει σχεδόν τα ίδια σχέδια και σύμβολα με εκείνα που έχουν εντοπιστεί στο Αμπού Γκουράμπ της Αιγύπτου και στη Λα Πουέρτα ντε Χάγιου Μάρκα στο Περού. Λένε μάλιστα ότι η πιο εντυπωσιακή ομοιότητα έχει να κάνει με την εγγύτητα των τοποθεσιών προς το νερό. 

Η δεξαμενή νερού Τίσα Γουέβα, που οικοδομήθηκε εκεί το 300 π.Χ., παρουσιάζεται ως καταληκτική απόδειξη, καθώς και οι άλλες δυο τοποθεσίες χτίστηκαν κοντά σε νερό, που σύμφωνα με τη θεωρία των αστρικών πυλών, επέτρεπε στα εξωγήινα όντα να παράγουν χρυσό.

Αυτή η εξωπραγματική θεωρία τροφοδοτήθηκε περαιτέρω από την εγγύτητα του διαγράμματος στο όρος Ντανιγκάλα, που είναι γνωστό και ως Όρος των Εξωγήινων, στην κοντινή ιερή πόλη Πολοναρούγουα. Το Ντανιγκάλα, που βρίσκεται βαθιά μέσα στη ζούγκλα και είναι δημοφιλές στους πεζοπόρους, χαρακτηρίζεται από ένα μοναδικό κυκλικό σχήμα και μια απολύτως επίπεδη κορυφή. 

Το γεγονός αυτό οδήγησε ορισμένους χρήστες του Internet στο συμπέρασμα ότι κάποτε ήταν αεροδρόμιο για UFO. Το παράξενο είναι, σύμφωνα με τον Σρι Αμπεϊγουικράμα, έναν ξεναγό που μίλησε στο BBC, ότι «οι χωρικοί που ζουν εδώ πιστεύουν πράγματι ότι το Όρος των Εξωγήινων προσελκύει περισσότερα πεφταστέρια και κεραυνούς, σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο σημείο στην περιοχή».

Ωστόσο, σύμφωνα με τον καθηγητή Σομαντέβα, «δεν υπάρχουν αρκετές αρχαιολογικές ενδείξεις που να παραπέμπουν σε αστρική πύλη». Αντιθέτως, όπως εξηγεί στο BBC, ο ίδιος πιστεύει ότι το πιο λογικό συμπέρασμα είναι πως το διάγραμμα είναι ένας πρώιμος παγκόσμιος χάρτης, όπως υποστήριζε και ο Μπελ, καθώς η συγκεκριμένη εξήγηση ταιριάζει στο θρησκευτικό και κοσμολογικό συγκείμενο και βγάζει νόημα δεδομένης της περιόδου και της τοποθεσίας.

«Τουλάχιστον από το 250 π.Χ. οι κάτοικοι της Σρι Λάνκα είχαν σαφή εικόνα για τα αντικείμενα στον ουρανό και το διάστημα. Στις πρώτες βραχμανικές επιγραφές που εντοπίζονται στη Σρι Λάνκα, υπάρχουν πολλαπλές ονομασίες που αναφέρονται σε συγκεκριμένα άστρα και αστρονομικές έννοιες. 

Μια από τις επιγραφές στην Κιρίντα, έναν θρησκευτικό και ιστορικό χώρο στις νότιες ακτές της Σρι Λάνκα, περιλαμβάνει μια φράση που μεταφράζεται ως “το άπειρο σύμπαν”. Φαίνεται, λοιπόν, ότι το πρόσωπο που την χάραξε είχε πολύ βαθιά κατανόηση για τη φύση του σύμπαντος μέσα στο οποίο ζούσε».

Ωστόσο, η Σερίν Αλμέντρα, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Moratuwa της Σρι Λάνκα, προσφέρει μια διαφορετική, πιο πεζή εξήγηση. «Νομίζω ότι το Sakwala Chakraya είναι ένα σχέδιο για ένα πολύπλοκο έργο, παρόμοιο με τις τεράστιες στούπες που χτίστηκαν εκείνη την περίοδο», είπε. «Κλίνω προς το ότι είναι ένα σχέδιο για τη Σιγκιρίγια», πρόσθεσε.

Η Σιριγκίγια είναι ένα από τα πιο αναγνωρισμένα αρχαία ορόσημα της Σρι Λάνκα, ένα πέτρινο φρούριο του 5ου αιώνα π.Χ., γεμάτο με ρέοντα νερά, διαμορφωμένους κήπους και πολλές κατοικίες. Βρίσκεται μόλις μισή ώρα μακριά από την Ανουρανταπούρα, μέσα στο Πολιτιστικό Τρίγωνο της Σρι Λάνκα, το οποίο αποτελείται από τρεις σημαντικές αρχαίες πόλεις: την Ανουρανταπούρα, την Πολοναρούγα και την Κάντυ. 

«Δεδομένου ότι τα καθίσματα που είναι σκαλισμένα μπροστά από την επιγραφή, φαίνεται να είναι ελαφρώς στραμμένα το ένα προς το άλλο, με κάνει να σκεφτώ ότι ήταν ένα μέρος για συζήτηση - ένα γραφείο αρχαίου αρχιτέκτονα αν θέλετε», είπε. «Αν τα καθίσματα είχαν κατασκευαστεί για θρησκευτικό σκοπό, όπως ο διαλογισμός, θα ήταν αντίθετα σε ευθεία γραμμή».

Σύμφωνα με τον καθηγητή Σομάντεβα, η μεγαλύτερη πρόκληση στο να εντοπιστεί ο λόγος δημιουργίας της επιγραφής ήταν η έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων για τη σωστή ημερομηνία. Ενώ το Ranmasu Uyana και άλλα πάρκα και βουδιστικά μνημεία στην Ανουρανταπούρα αναφέρονται σε χρονικά και επιγραφές που χρονολογούνται από το 250 π.Χ., το Sakwala Chakraya δεν περιγράφεται σε ιστορικά αρχεία.

 «Θα υπήρχε σίγουρα μια πρακτική χρήση για αυτό το διάγραμμα, αλλά είναι μια τεράστια πρόκληση να καταλάβουμε τον λόγο ύπαρξης του, όταν δεν μπορούμε να το χρονολογήσουμε σωστά», είπε.

Φαίνεται λοιπόν ότι η αινιγματική επιγραφή της Σρι Λάνκα παραμένει τυλιγμένη με μυστήριο, με τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε να χάνεται στον χρόνο. Ωστόσο, χάρη στη συζήτηση για αυτήν από τους λάτρεις του μυστηρίου, στον ενθουσιασμό τους και στη δύναμη των social media, τελικά βγήκε ξανά στο φως και έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο.




Αντλήθηκαν πληροφορίες απο: iefimerida
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)
Ακολουθήστε το Ταξίδι στο Ανεξήγητο στο Google News